BDP çözümün parçası olmalı

Recep Tayyip Erdoğan, adını Türkiye'nin tarih sayfalarına on yılı aşkın bir süredir kayıt ettirmiş durumda. Tarih yazımı devam ediyor. Allah ömür verirse finale daha çok var. Tarihi olayların yaşandığı bölgede, Türkiye dün “tarihi” değeri olan bir seçim gerçekleştirdi. Yüzde 50'ye dayanan oy oranı, 326 milletvekiliyle 2002'den bu yana partisini üçüncü kez tek başına iktidara taşıdı. Erdoğan'ın Genel Başkanlığı'ndaki AK Parti'nin, liderinin tabiriyle “ustalık” dönemi başladı.

Erdoğan, dile getirdiği “ustalığı” gösterebilecek mi? Beklentilere cevap verebilecek mi? Oy oranını artırmasına rağmen istediği yeni anayasa için gerekli olan 330 milletvekili sayısını, seçim aritmetiği gereği yakalayamadı Erdoğan.

Balkon konuşmasının en önemli yanı Erdoğan'ın Türkiye'de yaşayan herkesin, her kesimin, Türk'ün, Kürd'ün, Laz'ın, Alevi'nin kendisini yapılacak yeni anayasada bulacağını söylemesi oldu. Uzlaşma kapısını açık bıraktı. Meclis'te herkesin kapısını tek tek çalacaklarını söyledi. Seçim öncesi umut kırıcı bir dilin aksine, yeni anayasa, Kürt sorunu ve diğer sorunların çözümü noktasında umut verdi. Öteki dönemlerde gerçekleştirilemeyenler, umarız siyaset üstü bir yaklaşımla bu kez gerçekleştirilir.

Düşmanlarının bile biraz kıskançlık, biraz hayretle izlediği bir lider Tayyip Erdoğan. Geçen 8,5 yıllık iktidarında milli geliri 3 bin dolarlardan 10 bin doların üzerine taşıyan, Türkiye'yi dünyanın 17'nci büyük ekonomisi haline getiren bir lider. Washington'da, AK Parti ve Tayyip Erdoğan denildiğinde, 2001'deki bankacılık krizinden örnekler verilerek on yıl önce yüzde -5,7'lerde olan büyümenin bugün yüzde 9 civarında olduğu hayranlıkla dile getirilir hep.

İçeride darbe teşebbüslerine ve planlarına, partiyi kapatma girişimlerine, Ayışığı'na, Balyoz'a, Ergenekon'a, bunlara paralel olarak dışarıda “gizli İslami gündemi” olduğu, “ek-seninin kaydığı”, Avrupa'dan ve AB'den yüz çevirdiği, diktatörlük hevesinde olduğu iddialarına rağmen, bunları yapabildi Erdoğan.

Beni en çok hayrete düşüren olay, AK Parti kapatma davasının sürdüğü dönemde, başta Başbakan Erdoğan olmak üzere hükümet yet-kililerinin, hem içerde özellikle de dışarıda ortada bir kapatma davası yokmuş gibi hareket etmeleri olmuştu. Ortadoğu'da barış çabaları ve arabuluculuk girişimleri, Türkiye-Afganistan-Pakistan zirve toplantıları, bu dönemde hız kesmeden devam etti! Hatta en yoğun toplantılar bu dönem ve hemen sonrasında yaşandı.

En önemlisi de yeni bir anayasa ve Kürt sorunu konusunda atılan adımlar… Toplumdaki kutuplaşmadan dolayı yeni anayasa girişimi o dönemde kısa sürede rafa kaldırıldı. Ancak, Kürt sorunu konusunda, merhum Turgut Özal'dan bu yana en cesur adımları atmaktan geri durmadı bu hükümet. Arzu edilen sonuç elde edilmediyse de, Kürt açılımı yarım kaldıysa da, sorunun adı konulabildi. Çözüm “iradesi” ve beklentisi ilk defa bu derece güçlü bir şekilde ortaya çıktı.

Tayyip Erdoğan'ın, bunca engellenme teşebbüslerine rağmen “güçlü” bir liderlik ortaya koymasının temelinde ne vardı diye sorulacak olursa, hiç tereddüt etmeden çok sayıda aydının yazıp çizdiği gibi “toplumdaki değişim talebi ve baskısı” derim. Toplumdan aldığı güçle de, değişim talep eden tabanda alanını genişletti. Değişime direnen, statükocu yapılanma üzerinde nüfuz kurabildi.

Toplumsal değişim talebi, 12 Eylül 2010 referandumunda zirve yaptı. Türkiye toplumu, seçimlere bir yıldan az bir süre kala, “değişime” öncülük yapması için anayasa değişikliklerine yüzde 57,9 “evet” diyerek, Erdoğan'a güçlü bir şekilde “yola devam” demişti.

Pazar günü yapılan seçimlerde, toplum değişim talebini bir kez daha güçlü bir şekilde ortaya koydu.

Türkiye'nin tarih sayfalarına Erdoğan'dan daha önce ismini yazdıran bir kişi daha var: Abdullah Öcalan. Türklerin önemli bir kısmının “bölücü başı”, “eli kanlı terörist” dediği, Kürtlerin bir kısmının “halk önderi”, PKK'nın “Önderlik” diye “kurumsal” bir özellik atfettiği Abdullah Öcalan.

Çeyrek asrı aşkın bir süredir Türkiye'nin adını en çok duyduğu isim. 12 yıldır İmralı'da tutuklu. Son zamanlarda, sürekli olarak Kürt sorununa “demokratik anayasal çözüme” katkı sağlamak olduğunu dile getiriyor. Pazar günkü seçimlerin birinci galibi Erdoğan ise ikinci birinci galibi de BDP'dir. Oy oranını bir puanın biraz üzerinde yükseltmesine rağmen 36 milletvekilini bağımsız olarak Meclis'e sokabilmeyi başardı BDP. Kabul edilsin ya da edilmesin, Kürt cephesinde sorunun çözümü konusunda bugün en önemli aktör Abdullah Öcalan'dır. Çözümün kilidi tek başına elinde olmayabilir. Ama 'çözümsüzlüğü' rahatlıkla dayatabilecek güce sahip.

Aksi ne kadar ileri sürülürse sürülsün, Kandil'in üzerinde tartışmasız güce ve nüfuza sahip. Kürt seçmenlerinin en az yarısı İmralı-Kandil-BDP çizgisindeki siyasete oy veriyor. “Serok zehirleniyor” diye binlerce insan sokağa dökülebiliyor.

Öyle ya da böyle, Abdullah Öcalan ismi Kürt sorununda önemli bir yer işgal ediyor.

Liderlerin “güçlü” bir karaktere sahip olmaları önemlidir. Güçlü demokrasilerde lider güçlü olmasa bile, demokratik kurumsal yapılar, sistemin normal bir şekilde işlevini sürdürmesini sağlar. Demokrasisi güçlü olmayan ülkelerde liderin “güçlü” olması, hem avantaj hem de dezavantajdır. Güçlü ve nüfuz sahibi lider “demokratik” davranmayınca, siyaseti kısarlaştırırlar. Siyasetin alanı, güç ve nüfuzun baskısı altında daralır.

Liderlerin seçim öncesi söylemleri üç temel üzerinden yürüdü: Yeni anayasa, Kürt sorununa çözüm ve ekonomi. Başbakan Erdoğan, yeni anayasa konusunda güçlü bir şekilde dururken, Kürt sorununun çözümü konusunda birçok soru işaretine neden oldu. Balkon konuşması soru işaretlerini tamamen kaldırmadı, ama azalttı.

Abdullah Öcalan'ın avukatlarıyla son görüşmesindeki AK Parti okuması ise “uzlaşma”dan öteye “çatışmacı” bir dile işaret ediyordu. Çözüm ile çözümsüzlük arasına kalın bir çizgi çiziyordu. Öcalan istediği kadar “Bizim kimsenin inancıyla bir sorunumuz yoktur. İnançlara oldukça saygılıyız, değer veriyoruz. Değer verdiğimiz için AKP'nin sahte İslamcı anlayışını kabul etmiyoruz ve buna karşı mücadele yürütüyoruz. Biz Medine İslamını önemsiyoruz” desin, konuşma “ideolojik karşıtlık” üzerine kuruluydu. Her şey bir tarafa AK Parti'nin bir “ABD projesi” olarak kendince derinleştirmesi ne Kürt sorunu gerçeğine, ne dünyanın yöneldiği yeni istikamete ne kadar yabancı olduğunu ya da öyle kalmak istediğini gösterdi.

“AKP, çözüm için değil, ABD'nin politikalarını yeni boyutlarla sürdürmek için kurulan bir partidir.”

“AKP cuntası vardır! Yeni İslamcı milliyetçi cunta, ulusalcı milliyetçi cuntadan daha derin, daha tehlikeli ve daha örgütlüdür. Yapılanmaları daha güçlüdür. Bu cuntanın ABD ile anlaşması daha derindir.”

“AKP Libya, Suriye, Afganistan, Pakistan'daki ABD politikalarına karşı gösterdiği uyum ve yaptığı katkılarla iktidarını sürdürüyor. AKP bölgede elliye yakın İslam ülkesinde ABD politikalarına hizmet ediyor. AKP, ABD'nin elli İslam ülkesindeki vekil örgütüdür. Tüm bu hizmetlerinin karşılığında ABD'den Kürtlerin tasfiyesinin icazetini almış durumdadır.”

'12 yıldır, birkaç metrelik bir alana hapsedilmiş bir kişiden ne bekliyordun' sorusuna cevabım; “bundan fazla değil.”

Azımsanmayacak bir “güç” ile TBMM'ye girmeyi başardı BDP. Yeni anayasa ve Kürt sorununu çözme yükümlülüğü ve sorumluluğu en az AK Parti'nin olduğu kadar BDP'nin de omuzlarına yüklenmiştir artık. Erdoğan, seçim öncesi söylemi bir kenara bırakarak, gün “hesaplaşma günü değil helalleşme günü” diyerek, sadece BDP değil CHP ve MHP'ye de yeni dönem Türkiye için kapıları açtı. Sıra BDP'liler daha doğrusu Öcalan'dadır. Gerçekten “demokratik anayasal çözüme” katkı sağlamak istiyorsa gün bugündür.