Bir 11 Eylül hikayesi

“Orada bizi mağdur, bize saldıranı da suçlu kılan tam da o tarihti. 11 Eylül 2001...”

Tam bir yıl önce 11 Eylül 2010 günü, bu cümleyi düşmüşüm notlarımın başına. Tüm dünyanın televizyon ekranlarında bir Hollywood filmini izlediğini sandığı New York'taki İkiz Kuleler'i hedef alan iki yolcu uçağıyla yapılan saldırının dokuzuncu yıldönümünde yaşadığım, daha doğrusu bir arkadaşımla beraber yaşadığımız bir olaydı bu başlığı düşmeme neden olan.

Onlarca satırın anlatamadığını bir fotoğraf karesi fazlasıyla anlatır kimi zaman. Bir olayın hikayesini okursunuz ya da izlersiniz... Bir şeyler alırsınız ama hayatınıza tam da bir anlam katmaz. Yaşanmışlık hissi vermez. Eksik kalır hep bir şeyler.

Onuncu yıldönümü olması sebebiyle ekranlar 11 Eylül belgeselleriyle dolu... Gazetelerin her biri 11 Eylül'ü farklı bir hikaye ile anlatmaya çalışıyor.

Gazetecilik perspektifinden yaklaşıp politik analizler yapmak dışında olayın ağırlığını ve sonuçlarını, birebir bir olay yaşayınca daha derinden anlayabiliyormuşsunuz. Bir yıl önce 11 Eylül günü yaşadığımız olay da böyle bir sonuç getirmişti benim için.

Bir arkadaşımla sırf da bu yüzden, yani o önemli tarihin yıldönümü olmasından dolayı sonu çok kötü bitebilecek, canımızın fena halde yanmasından kim bilir daha kötü bir sonuca neden olabilecek fiziki bir saldırıya uğruyorduk. Kendine benzemiyorduk elbette. Onun renkli gözleri sarı saçları vardı. Ortadoğulu olduğumuzdan emindi her haliyle...

Yürüyüşe çıkmıştım... Türkiye'de eskiden bir süre birlikte çalıştığım şimdi Amerika'da yaşayan arkadaşımla. Sohbet ediyorduk derinden. Onu fark etmedik bile. Yanından geçerken o bizi fark etmiş olacak ki, durdurdu bizi. Hayli uzundu, iri yapılıydı. Başını eğmiş, gözlerini dikmiş bize bakıyordu.

Bir şey soracak herhalde diye düşünürken kızgın bir ifadeyle “Şu kahrolası kutlamadan geliyorsunuz değil mi?” diye sorduğunda, şaşkın bir ifadeyle “Ne kutlaması, hangi kutlamadan söz ediyorsun?!” diye soruyla karşılık verdim. Her iki eliyle göğsümden iterek, “Evet evet... o kahrolası kutlamadan geliyorsunuz” diye ısrar edince iyice afallamıştım. Deli falan olabileceğini düşündüm bir an. Sarhoş da değildi, çünkü ne içki kokuyordu ne de bir sarhoşun gösterebileceği tavırların bir emaresi vardı.

Sakin olmasını söyleyip “Derdin ne diye?” sorduğumda, ağza alınmayacak küfürler edip, “Ben kahrolası bir sürü Arap öldürdüm. Defolup gidin buradan!” diye bağırıp çağırıyordu. “Bir sürü kahrolası Arap öldürdüm” sözü her şeyi fazlasıyla ortaya koyuyordu aslında. Akşam karanlığının yeni çöktüğü bir saatte karşımıza çıkan bu adam da kimdi! Hiçbir fikrim yoktu. 35'inden fazla göstermeyen gayet iyi giyimli, traşlı bu adam “Bir sürü Arap öldürdüm” diyerek belki yalan söylüyordu.

Kim bilir belki de Irak, Afganistan gibi ülkelerde görev yapmış eski bir asker ya da paralı askerdi. Benim “Sakin ol, yoluna git. Ne kutlamasından söz ettiğini bilmiyorum” diyerek beladan kurtulma çabam pek sonuç vermeyecek gibiydi. Sesini gittikçe yükselten, küfürler eden adama yanımda duran arkadaşımın, “Neden bahsediyorsun? Yoluna devam et lütfen beyefendi” demesi de fayda etmedi. Ben “Bak beyefendi, bela istemiyorum, gazeteciyim ve de Arap değilim (gerçi olsam ne farkeder)” deyince, “Bana beyefendi deme” diye yanıt verdi daha da sinirlenmiş bir halde. Bu sırada arkadaşım eğer çekip gitmezse 911'i arayacağını söylüyordu bağırarak. Bir an geri adım atar gibi oldu. Bir iki saniye sustu, ama her an üzerimize saldıracak bakışlarını çekmemişti üzerimizden...

Arkadaşım telefonunun tuşlarına bastığında telefonu kullanmasın diye eline sertçe vurdu. İş çığırından iyice çıkıyordu! Yoldan geçerken sataşmanın olağandışılığını farkedip arabasını yola park ederek yanımıza geldiğini sonradan öğrendiğimiz bir başka Amerikalı olayın tam ortasına gelmişti. “Burada neler oluyor?” diye olaya müdahale ederken, yerden telefonu alan arkadaşım o arada 911'i aramıştı bile. “Görevli olay yerini soruyor, tarif etsene” diye telefonu bana uzattığında olayın üzerine gelen Amerikalı hâlâ bağırıp çağıran adama “Sakin olsan iyi olacak” diye uyarıyordu. Bir başka Amerikalının olaya şahit olduğunu ve benim o arada telefonun ucundaki görevliye adresi verdiğimi farkeden bu çılgın adam hızlı adımlarla önce bizden uzaklaştı, birkaç saniye sonra da koşar adımlarla gözden kayboldu.

Eğer bu ülkeden çekip gitmezsek bizi de tıpkı öldürdüğü diğer Araplar gibi öldürmekle tehdit etmişti bağırıp çağırarak!

O akşam, yani 11 Eylül saldırılarının yıldönümünde yaşadığımız olay iki farklı Amerikalıyı, aslında Amerika'nın iki farklı kesimini temsil ediyordu. Bir Amerikalı, olacaklardan habersiz evinin civarında yürürken önüne çıkıp seni ülkesinden kovabiliyor, hatta kişiye dokunmanın saldırı kabul edildiği bu ülkede sizi itip kakma hakkını kendinde bulabiliyor. Bir diğeri, o tehlikeli düşünceler içinde olan diğer kesime karşı yanınızda yer alabiliyor...

Hâlâ orduda çalışmaya devam ettiğini söyleyen Amerikalı'ya teşekkür edip ayrılırken, “Yarın akşam da yürüyüşe çıkmaktan çekinme” şeklinde cesaret vermesine, gülümseyerek “Herhalde bir iki gün ertelerim” diye karşılık vermiştim.

Bu olayı, 2 Kasım'da yapılan ara seçimler öncesi İslamofobiya çetesinin Sıfır Noktası'na cami, Kur'an yakma ve benzeri çalışmalarının zirveye tırmandığı bir dönemde yaşamıştık. Önceki iki yazıda anlattığımız Center for American Progress'in (CAP) “Korku Şirketi: İslamofobiya Ağının Kaynakları” başlığını taşıyan çalışmada Amerikalıların yarısının İslam'a karşı “olumsuz” düşünceler içinde olduğunu bir kez daha hatırlatalım.

Geçen sene ile karşılaştırıldığında 11 Eylül'ün 10. Yıldönümü'nün daha barışçıl bir havada geçtiğini söylemek mümkün. Ancak önümüzde 2012 Başkanlık seçimleri var. CAP'in raporunda dile getirildiği gibi şebeke yakında yine fazla mesai yapmaya başlayacaktır.