Çözüm için bir yol var

Zindanda yalnız umut ışığı hiç sönmez. Büyük koğuştakiler, Mustafa Kemal'in [asker] göndererek bir gece hepimizi kaçıracağını fısıldaşmakta idiler. [Asker] İstanbul yakasına nereden geçecekti? Nasıl Sultanahmet'e kadar gelecek ve tevkifhaneyi basarak bizleri kurtaracaktı? Hepsi mümkün olsa bile, Mustafa Kemal bunca fedainin hayatını tehlikeye atarak bizleri kurtarmakla ne kazanacaktı? Nihayet bir gece tevkifhanenin dışından gelen yaylım ateş sesleri arasında uykumuzdan sıçradık. Muhafızlar avludaki çadırda idiler. Hemen hükmettik ki bizi kurtarmaya gelmişler ve muhafız bölüğü ile vuruşmaya başlamışlardır. Tevkifhane avlusunda karmakarışık bir uğultu, çığlık ve telaş. Karyolamdan koğuşun karanlığına doğru sarktım. Beyaz gecelikle paşalardan biri başucundaki mumu yaktı. Koğuşun karanlığı bulandı, alaca hayaletler, gözlerinin yalnız korkudan büyümüş bebekleri görünerek, yarı bellerine kadar doğrulmuş sessiz bakıyorlardı. Tüfek sesleri susmuştu. Fakat içeriye bir akın olduğunu duymuyorduk.

Paşalardan biri sızlandı:

- Canım, dedi, şöyle böyle kendi başımıza uğraşıp, duruyorduk. Onlara kim bizi kurtarınız dedi?

Biraz daha ihtiyarcası: “Süngüleneceğiz!” diye içini çekti.

Baskın yapanlardan hepsinin yakalanmış ve öldürülmüş olduğunu farzedenlerden biri:

- Zavallılar! Delilik kurbanları! Yahu çoluk çocuğumuz var!

Koridordan Yasin Efendi'nin sesi geliyordu:

- Yakarım, yakarım...

Büyük koğuştan bir takım sesler de onu yatıştırmaya çalışıyor:

- Beybaba silahını bırak... Beybaba silahını bırak... Gel de kendin gör, ne kaçan var, ne bir şey...

Meğer yanımızdaki binada yatan meşhur yankesici Fantoma Mehmet, o gece de kaçmaya kalkmış. Nöbetçi olup olmadığını anlamak için önce yatak çarşafını büzüp katlayıp iple pencerede sarkıtmış. Karşıdaki nöbetçi, acelesinden pencereye doğru silah atmış. Çadırlarında uyuyan nöbetçilerimiz de neye uğradıklarını bilmeyerek tüfeklerine sarılmışlar ve rastgele havaya boşaltmışlar...” (Falih Rıfkı Atay Çankaya)

Bugün, kendilerine Mustafa Kemal'in askerleriyiz diyen bir parti, Silivri tevkifhanesini sanki basmak istercesine, Ergenekon tutuklularının tümünü kurtarmaya çalışıyor. (Bkz: İsa Gök'ün açıklamaları...) Hâlbuki Mustafa Kemal, “değişen zamana ve koşullara uyum sağlama yeteneğinde gerçek bir dahiydi ve sorunların çözümünde 'siyah veya beyaz' ayrımı yerine, gri rengin varlığının da bulunduğunu gayet iyi bilirdi.” Dolayısıyla, günümüzde kimin Atatürkçü, kimin olmadığı konusu da bir hayli tartışmalı...

Heyhat, bugün, Türkiye Cumhuriyeti parlamentosu, fikirde ve gönülde bölünmüşlük nedeniyle topyekûn bir araya gelip, toplanamamakta... İki parti, şantaj ve tehditle, AK Parti'yi “dize getirmeye çalıştılar.” Öte yandan, Başbakan, “tükürdüklerini yalayacaklar” diye açıklama yaptı. Doğru ama her doğru da bu kadar açık söylenmez ki... “Ülke, bir taraf alkışlıyorsa, diğer tarafın yuh çektiği bir arenaya dönüştü.” Kim zerre-i miskal kadar haklı da olsa, millet, bu “kriz” ortamından hiç memnun değil. Kazananın olmadığı bir “kriz” süreci yaşıyoruz. Toplum olarak yine bir hayli gerildik, maalesef yine kutuplaştık... Herkesin, taşın altına elini sokup, sorumlu davranmasını bekliyoruz...

Ergenekon yapılanması, bütün toplumu mağdur eden, cinayetler işleyen, suikastlar düzenleyen, darbeler planlayan bir örgüt olarak tanımlanıyor ve tutuklular, iddia edilen terör örgütüne üye olmakla suçlanıyorlar. İddia edilen diyoruz çünkü hukuken doğruluğu ispatlanmadığı sürece aksinin beyan edilmesi doğru olmayacaktır. Bu konuyla ilgili en çarpıcı açıklamayı belki de Zaman Gazetesi yazarı Hüseyin Gülerce yaptı: “Yargısız infaz yapmak vicdansızlıktır, insafsızlıktır, hukuksuzluktur. Ergenekon sanıklarına bugün kimse suçlu diyemez. Muhterem Fethullah Gülen Hoca Efendi, 9 yıl terör örgütü lideri olmaktan yargılandı. Yargıtay'da beraat ettiği halde, Yargıtay Genel Kurulu'nda beraat ettiği halde, bugün hâlâ medyada yargısız infazlar devam ediyor. Ergenekon davasının bir an önce tamamlanmasını, suçu olmayan insanların bir an önce haklarına kavuşmasını ben de çok istiyorum. Ama bu dava devam etmeli ve adil bir yargılama ile neticelenmelidir. Bu olmadan sivil irade üzerinde tehdit sürüp gider ve demokrasi de, demokratik hukuk devleti de bu ülkede asla gerçekleşemez.”

Öte yandan, Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, bulunduğu makamın sınırlarını zorlayarak, “tutukluluk sürelerinin bu kadar uzaması vicdanları rahatsız ediyor” açıklamasını yaptı. Bülent Arınç ise, “Hukuki ve vicdani açıdan ve bu kişilerin milletvekili seçilmiş olması, milyonlarca seçmenimizin bu kişileri parlamentoya göndermiş olması karşısında milletin itimat ettiği kişilere parlamento yolunu açmaları gerekir diye düşünüyorum. Bu benim şahsi düşüncem... Verilen karar hukuki ve vicdani olmalı. Bugün tahliye taleplerinin reddine ilişkin hükümler hukukidir, kanunidir ama ne kadar vicdanidir, bu konuda endişem var.” Ulaştırma Bakanı Binali Yıldırım ise konuyu şöyle değerlendiriyor: “Çıkan kararlar hukuken doğru olabilir, saygı duyalım. Ama siyaseten doğru mu derseniz, doğru değil. Milletten yetki alanların o yetkiyi kullanmaları lazım. Bizim arzumuz millet iradesi ile seçilen insanların Meclis'e gelip, hizmet etmesidir. Parlamentoda her türlü çözüm bulunabilir. Partilerin boykot düşüncesi duygusal.”

CHP, aldığı boykot kararıyla yasama faaliyetlerinin hiçbir aşamasında bulunamayacak, yasa teklifi veremeyecek, görüş beyan edemeyecek ve oy kullanamayacak. Bir parti, kendisini böyle bağlayabilir mi? Boykotun, Balbay ve Haberal'ın tahliyesi için yargı karar verene ya da AK Parti yasal değişiklikleri yapacağını açıklayana kadar sürmesi hedefleniyor. AK Parti ise, CHP'lilerin devamsızlığı halinde milletvekilliklerinin düşebileceği imasında bulunuyor. Halbuki, CHP'li vekiller yemin etmese bile Meclis genel kurulunda ve toplantılarda fiilen hazır bulunduklarından, bu seçeneğe itiraz edecekler, konu daha da tartışmalı hale gelecek. Zira, milletvekilliğinin düşürülmesi yönünde alınabilecek Başkanlık Divanı kararı ancak Meclis'e hiç gelmeyen BDP'li vekiller için kullanılabilir. Bunun da siyaseten ne gibi mahzurları olduğu ortada. Mahkeme kararını yasayla değiştirmek ya da mahkemeye geri adım attırmak da, kuvvetler ayrılığı ilkesi açısından bir hayli sakıncalı ve buz çölünde yol aramak gibi... Zaten, CHP, bu tezinden geri adım attı ve topu hükümete yuvarladı. Bir diğer seçenek olan Adalet Bakanı veya Yargıtay Başsavcısı'nın kararı resen bozma adına başvuru yapması halinde ise, tartışmaların önü hiç alınamayacaktır.

Bir siyaset yazarı olarak diyorum ki, gelin bu krizin çözümünde, hakemi Anayasa Mahkemesi olarak belirleyin. Zira, sorun her ne kadar önümüzdeki hafta çözülecek gibi gözüküyorsa da, tutuklu vekiller içeride tutulduğu sürece konu vicdanlarda hiç kapanmayacak. Ayrıca, 10 senedir, haklarında herhangi bir hüküm verilmeden hapiste yatan onlarca kişinin de tutuklulukları sürüyor. Birçok insan, uzun tutukluluk sürelerinden dolayı hayli mağdur durumdalar. Partilerin, bir araya gelip, milli irade beyanı açıklayacak olmaları güzel ama bu tutuklu vekillerin kısa vadede serbest kalmasını sağlar mı, emin değilim. Sözün özü, 12 Eylül referandumunda kabul edilen anayasa değişikliği ile Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru yapmanın önü açılmıştı. Buradaki tek pürüz, Mahkemenin 6216 no'lu kuruluş yasasının 76. maddesine göre, uygulamanın ancak 23.09.2012'den sonra verilen kararlar için geçerli olması. Bir diğer ifadeyle, Ergenekon sanıklarının bireysel başvuru için, Eylül 2012'yi beklemeleri gerekiyor. Eğer, Ak Parti ve CHP bu konuda anlaşırlarsa, Meclis'te yapılacak bir anayasa değişikliğiyle bu süreyi öne çekebilirler. Çözüm için çalışacağını belirten yeni Meclis Başkanı'nın, bu seçeneği değerlendireceğini umuyorum. İsterseniz, pürüzleri bir bir halledebilirsiniz... Çözüm için oradasınız, bizleri germek için değil. Atışmaları ve kavgayı bırakın, haklarımızı orada temsil edin ve sıkışan gazı kontrollü bir şekilde boşaltın...

Apo'nun serkeş askerlerini Meclis'te görmek istemesem de, demokrasi tahammül rejimi. Kendisi vekil olma yükümlülüklerini taşımamasına rağmen aday olmuş ve seçilmiş birisi. Hukuken vekilliği düşer ama vekilliğinin düşürülme süreci gerçekten çok ilginç. Yargıtay, Dicle'nin “örgüt propagandası yapmak” suçunu işlediğine ilişkin, Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi'nin kararını, 22 Mart 2011 tarihinde onadı. Onama kararıyla, mahkemenin Dicle'ye verdiği 1 yıl 8 aylık ceza kesinleşti. Dolayısıyla, 22 Mart'ta Dicle'nin milletvekili olamayacağı hukuken belliydi ve adaylık başvurusu yapamazdı. Yine de yaptılar... Dicle'nin avukatları, 15 Nisan'da Yargıtay Başsavcılığı'na karar düzeltme başvurusu yaptılar. Başsavcılık, bu talebi 11 Mayıs'ta reddederek kesinleşen dosyanın mahkemesine gönderilmesine karar verdi. Ancak infaz dosyası, milletvekili aday listelerinin kesinleştiği tarihten sonra, 2 Haziran 2011'de Ankara 11. Ağır Mahkemesi'ne ulaştırıldı. Mahkeme “hükmün kesinleştiği” şerhini düşerek hükmü Dicle'nin adli siciline kaydettirdi ve dosyayı kararın infazı için İnfaz Bürosu'na 2 Haziran'da gönderdi. Ancak İnfaz Bürosu, dosya 2 Haziran'da gelmesine karşın 9 Haziran'a kadar Dicle hakkında YSK' ya bildirimde bulunmadı. Kararı, 9 Haziran'da öğrenen YSK, seçimden önce kesin karar almayarak, Dicle'nin savunmasının alınmasına hükmetti. Hâlbuki, hukuken verilmiş olan karar açık ve netti. Savunmasının istenmesi tamamen gereksizdi. Muhtemelen seçimlerden önce infial olmasından korkuldu ve kazasız belasız bir seçim sürecine gidilmek istendi. Çözüm ertelendi ve çok daha büyük bir sorun olarak önümüze geldi. Hatip Dicle krizi, bağıra bağıra ben geliyorum demişti...