Güçlü bir iktidarı istemeyen kim(ler)dir?

Güçlü AK Parti iktidarının geçen yedi yılında; eğitim, sağlık, ulaştırma, enerji, kültür, turizm, sosyal yardımlaşma, uluslararası ilişkiler, bölgesel ve küresel barışa katkı ve ekonomi gibi pek çok alanda çok önemli başarılar elde edilmiştir. Üzülerek söylemeliyim ki PKK terör örgütü, Ergenekon terör örgütü, milletten yüz çevirmiş siyasetçiler, zayıf iktidarlardan beslenen rant lobileri, cunta rejimi heveslileri, sivil generaller ve Ortadoğu'da kalıcı barış istemeyen dış güçler AK Parti'nin bu başarılarından rahatsız olmaktadırlar.

PKK terör örgütü, otuz yıla yakın bir süredir devam eden eylemlerinde 40 bini aşkın can kaybına, yüz binlerce insanın göç etmesine ve bir hesaba göre üç yüz milyar dolar doğrudan maliyete yol açtığı halde, Türkiye'nin güçlü üniter yapısını bozamamıştır. Gelinen noktada örgütün lider kadrosu, emirleri altındaki ölümü göze almış binlerce militandan ve kaçakçılık, uyuşturucu ticareti, haraç alma gibi illegal yollarla elde ettikleri ekonomik güçten vazgeçmek istememektedirler. AK Parti iktidarının ülkenin her bir yanına daha iyi kamu hizmeti sunması, örgütün beslenme kanallarını büyük ölçüde kesmesi, demokrasiyi, milli birlik ve kardeşliği güçlendiren politikalar izlemesi örgütü rahatsız etmektedir. Onlar Kürt-Türk çatışmasını körükleyen zayıf iktidarları daha çok tercih etmektedirler.

Aşırı zıt görüşe sahip bazı kimselerin Ergenekon terör örgütü çatısı altında toplanmaları, bazılarının PKK ile bağlantılı ve devletin saygın kurumlarında çalışmış olmaları, bazı faili meçhul cinayetlerin faili olmakla ve ülkenin çeşitli yerlerinde gömüde silah saklamakla suçlanmaları örgütün nedenli tehlikeli olduğunu göstermektedir. Türkiye'nin gizli iktidarı olmaya çalışan bu örgüt daha etkin olabilmek için, milli iradeye sıkı sıkıya bağlı güçlü iktidar istememekte ve AK Parti iktidarından son derece rahatsız olmaktadır.

Seçimle iktidara gelmekten umudunu kesen milletten yüz çevirmiş siyasetçiler, milli irade dışında başka güçlere dayanmaya çalışmakta ve olası kaos ortamlarından medet ummaktadırlar. CHP genel başkanının, 11. Cumhurbaşkanı seçimi ile ilgili dava Anayasa Mahkemesi'nde görüşülürken, “Eğer Anayasa Mahkemesi 367'ye gerek yok kararı verirse ülke çatışmaya sürüklenir” diyerek mahkemenin kararını etkilemeye çalışması bunun açık bir kanıtı olmuştur. Milletimizin AK Parti'ye verdiği desteğin devam etmesi milletten yüz çevirmiş siyasetçileri rahatsız etmektedir. Onlar için önemli olan ülkenin hizmet alması değil, AK Parti'nin iktidardan uzaklaştırılmasıdır.

Devletten beslenmeye alışan rant lobileri, bütçe açıklarının yüksek olduğu dönemlerde aşırı kazanç elde etmişlerdir. Örneğin 2001 yılında devlet vergi gelirlerinden daha çok faiz ödemesi yapmıştır. Bu sebeple rant lobileri kolay yönlendirebilecekleri zayıf iktidarları tercih etmektedirler. Zayıf iktidarları daha çok zayıflatmakla tehdit ederek veya kısmen güçlendirmekle umutlandırarak, rantlarını maksimize etmeye çalışmaktadırlar. AK Parti iktidarının kamu borçlanma gereğini azaltması, devletten beslenmeye alışık rant lobilerini rahatsız etmektedir. Onlar AK Parti'yi zayıflatmak veya iktidardan tamamen uzaklaştırmak için çalışmaktadırlar.

Türkiye'de iki defa fiili darbe, bir defa muhtıra ve bir defa da post modern darbe yaşanmıştır. Bugün de benzer bir özlem içinde olan bazı askerler, Sarıkız, Ayışığı, Yakamoz, Eldiven, İrtica İle Mücadele, Kafes ve Balyoz adlı darbe planlarını hazırlamış olabilirler. 27 Mayıs 1960 darbesi sonrası kurulan koalisyon hükümetinde Demokrat Parti'nin devamı niteliğindeki Adalet Partisi'nin yer almasından rahatsız olan Albay Talat Aydemir'in iki defa yeni darbe girişiminde bulunduğunu ve idam edilerek durdurulduğunu unutmamak gerekir. Cunta rejimi heveslileri, AK Parti'yi iktidardan uzaklaştırmak için, önce kaos oluşturarak iktidarı başarısız kılmak ve sonra darbe yaparak kendilerini ülkeyi huzura kavuşturan kahramanlar olarak sunmak istiyor olabilirler.

Sivil generaller, görünüşte sivil olmakla birlikte, gerçekte cunta rejimi arzulayan kimselerdir. Onlar siyasetçi, gazeteci, yargı mensubu, üniversite hocası, rektör, hatta YÖK başkanı olabilirler. Bu konuda 25 Ekim 2003'te “ordu göreve” pankartı altında yürüyen rektörleri, 11. Cumhurbaşkanı seçiminin birinci tur oylamasının yapıldığı günün gecesi “stresten uyuyamadığını, genelkurmay başkanlığı e-bildiri yayınlayınca rahatladığını” söyleyen YÖK başkanını, 2010 yılı bütçe görüşmesinde TBMM kürsüsünden, “Türkiye'de darbe olur mu? Halk isterse olur”, diyen siyasetçiyi hatırlamak yeterlidir. Onlar kendilerinin de ortak olacağı bir iktidara kavuşmak için önce ülkede kaos oluşturmaya, sonra da sivil iktidarı devirmesi için orduyu kışkırtmaya çalışırlar.

Soğuk savaş döneminde Ortadoğu ülkelerinin bazıları ABD'ye, bazıları Sovyetler Birliği'ne daha yakın olmuşlardır. Bu dönemde ülkelerin kendi içinde ABD veya Sovyetler Birliği'nden birine daha yakın diğerine daha uzak olan iç dinamikler oluşmuş ve bölgede çatışmaya dayalı bir denge kurulmuştur. Soğuk savaş dönemi sona erince ABD, geleneksel çatışmacı politikayı sürdürmek amacıyla Irak'ı işgal ederek bölgeyi doğrudan kontrol etmeye çalışmıştır. Bu süreçte kendi sorunlarıyla uğraşan ve bölgenin sorunlarıyla ilgilenemeyen bir Türkiye tercih edilmiştir. 'Türkiye'nin çevresinin düşmanlarla sarılı olduğu ve Türk'ün Türk'ten başka dostu olmadığı' gibi söylemler bu politikayı tamamlamıştır. Bugün gelinen noktada kavgalı bir Ortadoğu'dan kaynaklanan yüksek maliyetler geleneksel politikayı sürdürülemez kılmıştır. Geçmişte bölgede kalıcı barış ve güçlü Türkiye istemeyenler, bugün tam tersi bir politika izler hale gelmişlerdir. Ancak yeni politikanın kalıcı olabilmesi için özellikle İsrail'in de barışçı bir çizgiye gelmesi gerekmektedir.

Sonuç itibariyle Türkiye'de, milli irade ile iktidara gelindiği ve milli irade ile iktidarın el değiştirdiği açık, saydam, öngörülebilir ve hesap verilebilir bir sistem kökleşmeden siyaseten hiçbir iyilik, bu kökleştiğinde de hiçbir kötülük kalıcı olamaz.