İsrail'e 'bedel ödetme'nin bedeli ya da reste rest!

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu'nun BM'nin Mavi Marmara Raporu (Flotilla UN Report) üzerine İsrail'e uygulanacak yaptırımları açıkladıktan sonra Türkiye'nin durduğu yeri, bir cümle ile özetledi:

“Birleşmiş Milletler'in Mavi Marmara raporu bizim için yok hükmündedir.”

Türkiye, olayın vuku bulduğu günden bu yana dile getirdiği taleplerinde sonuna kadar haklı. Bunun tartışılacak hiçbir tarafı yok. Uluslararası sularda bir başka ülkenin 9 vatandaşını yok yere ve kasten katletmenin bedeli vardır, olmalıdır.

Geçtiğimiz hafta, BM'nin Mavi Marmara raporu New York Times gazetesine sızdırılmadan önce bir altı ay daha erteleme istedi İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu. Londra'da, Dışişleri Bakanı Hillary Clinton'ın “Bir ay daha süre verin” dediği de. Raporun sızdığı andan itibaren Washington sakinlerinin söylediklerinden çıkardığım sonuç şudur:

Rapor aylardır tüm tarafların elindeydi ve değiştirme çabaları sonuç vermedi, vermeyecekti de. Türkiye'nin “özür, tazminat ve Gazze ablukasının kaldırılması” taleplerini İsrail tarafı kabul etmedi. Ankara'yı bir kenara bırakın, ABD Başkanı Barack Obama ve Bakan Clinton'ın da bu yöndeki çabalarına kulak tıkadı Netanyahu yönetimi.

Altı gün, altı hafta veya altı ay daha erteleme, raporun sonucunu değiştirmeyecekti.

BM Genel Sekreteri Ban Ki-Moon'un 2 Eylül'de raporu açıklayacağını ilan etmesi ve raporun yayınlanmadan sızdırılması, tüm dünyanın Bakan Davutoğlu ağzından duyduğu yaptırımları açıklamaktan başka bir alternatif bırakmadı.

Davutoğlu'nun “İsrail'in bedel ödeme vaktinin geldiğini” belirterek açıkladığı yaptırımlar sonrası Ankara'yı nasıl bir Washington bekliyor?

Bilinen bir gerçeği bir kez daha tespit etmek gerekiyor bugün.

İsrail yöneticilerinin, Tel Aviv'den ziyade Washington'da daha rahat hareket ettikleri...

Washington yönetimi ve buradaki Yahudi lobileri üzerinden devşirdikleri güçle birbirlerine karşı mücadele verdikleri...

Tüm dünyaya yine Washington üzerinden sopa gösterdikleri gerçeğini...

Türkiye, İsrail'den çekindiği veya bazı politik, ekonomik ve sosyal güç tabakalarının, “Aman İsrail ne der bize şimdi?!”, “Yanarız, biteriz” mavalı okudukları için değil, işte bu gerçeklikten hareket ederek Washington'da hem Ankara hem de Washington yönetimini zor günlerin beklediğini söyleyebiliriz.

Şimdi bir gerçeği daha tespit edelim.

2 Kasım 2010 ara seçimlerinde 63 koltuk kaybederek büyük bir yenilgi yaşayan ve Kongre'de çoğunluğu Cumhuriyetçilere kaptıran Demokratlar ve Barack Obama yönetiminin, 2012 Başkanlık yarışının başladığı bir dönemde fazla bir hareket kabiliyeti yok.

İsrail lobilerinin de desteğiyle aşırı sağcı söylemleriyle Cumhuriyetçileri bile zaman zaman ürküten Çay Partisi hareketi o seçimlerde çok sayıda milletvekilini Kongre'ye sokmayı başardı. Hep beraber Obama'ya adeta kan kusturuyor Cumhuriyetçiler!

Obama büyük bir taviz vererek, geçtiğimiz sene sonunda Bush vergisi olarak bilinen ve büyük şirketler ile Amerika'nın oldukça zengin olan kesimine imtiyazlar sağlayan vergi indirimlerinin süresini iki yıl daha uzatmak zorunda kaldı. Taviz verme orada bitmedi. Daha bir ay önce borçlanma tavanı ve bütçe açığının giderilmesi tartışmalarında Beyaz Saray'ı Obama'ya dar etti bu kesim.

Bir diplomatın tabiriyle Obama'nın eli mahkum. Bugüne kadar Türkiye'den yana olumlu tavır takınan Obama, postu kurtarmak adına İsrail lobilerine yanaşmak zorunda kalacaktır.

Beyaz Saray ve Dışişleri'ne yakın bir Washington sakini şöyle diyordu telefonun ucunda: “Diyecek fazla bir şey yok, iyi olmadı. Amerika için de iyi olmadı. Siyasi bir karar alındı. Doğru olan buydu belki. Seçim sürecine (ABD başkanlık seçimi) girildi. Manevra alanı dar.”

İsrail tarafı elindeki tüm silahlarıyla, Kongre üzerindeki gücünü, etkili olduğu tüm medya kanallarını, think-tank'leri harekete geçirerek saldırıya geçecektir. Bel altından vurmaya çalışacaklardır. Türkiye şunlara hazırlıklı olmalı:

* Başbakan Tayyip Erdoğan'ın Davos Zirvesi'ndeki çıkışıyla başlayan, Mavi Marmara olayı ve sonrasında BM Güvenlik Konseyi'nde Türkiye'nin İran yaptırımlarına “Hayır” oyu vermesiyle ivme kazanan Türkiye karşıtı rüzgarlar yeniden estirilecektir.

* İlk işaret fişeği Büyükelçi Frank Ricciardone konusunda gelebilir. Obama'nın ara dönemde Ankara'ya gönderdiği Ricciardone'nin ataması Ağustos başında Senato'da görüşüldü. Ancak henüz onayı gelmedi.

* Kongre açılır açılmaz (6 Eylül Salı günü açılıyor) Türkiye, Kıbrıs meselesinden Ermeni soykırım iddialarına varan bir dizi tasarı yağmuru ile yeniden karşı karşıya kalabilir.

* Kongre'deki İsrail dostları İHH'nın terör örgütleri listesine alınması için Kongre'de başlattıkları ancak yarım kalan teşebbüslerine yeniden girişebilir.

* İsrail, İran'a yaptırım oylaması ve Mavi Marmara olaylarında olduğu gibi bu meseleyi de ABD-Türkiye meselesi haline dönüştürme çabasına gireceğinden benim kuşkum yok. Bu konuda, Türkiye'nin NATO üyeliğinin bile tartışma konusu yapıldığını hatırlatmak yeter.

* İsrail tarafı Kongre üzerindeki etkisini kullanarak birebir Türkiye ile ABD arasındaki siyasi ve ekonomik birtakım konulara da çomak sokmaktan da geri kalmayacaktır. Obama'nın, lobi korkusuyla Kongre gündemine bir türlü getiremediği Türkiye'ye silah satışlarını bugün itibaren getirmesi çok daha zor. PKK ile mücadelesinde Türkiye'nin çok önem verdiği füze de taşıyabilen insansız hava aracı Reaper (Türkiye'deti adıyla Uçan Göz) ve Kobra helikopterlerinin alım konusu Kongre onayı gerektirdiğinden için uzun bir süre için rafa kalkacaktır.

* NATO'nun Füze Savunma Kalkanı projesi çerçevesinde erken uyarı radarının nereye konulacağı tartışması geçen hafta sona erdi. Radarın Türkiye'ye kurulmasına karar verildi ancak bundan sonraki sürecin nasıl gelişeceği önemli. Türkiye'nin ulusal füze savunma sistemi de bu proje kapsamına alındı. Türkiye, savunma sistemi için 7.8 milyar dolar değerinde bir ihale açmıştı ve Amerika'dan Patriot füzeleri satın almak istiyordu. NATO Savunma Kalkanı görüşmelerinde öne çıkan husus bu füzelerin Türkiye'ye hibe edilmesiydi. Bu konuda resmi bir açıklama olmadığı için füzeler için hangi yönde karar verildiği -hibe mi yoksa satış mı- bilgisine kamuoyu sahip değil. NATO projesi çerçevesinde hibeye karar verildiyse sorun yaşanmayabilir. Satışı için aynı şeyi söylemek zor.

İsrail'e “bedel ödetmenin” de bir bedeli olabilir elbet. Önemli olan, Türk yetkililerin her türlü bedeli göze alarak Washington'ı da her zaman arkasına alabilmeyi başaran İsrail restine rest çekmiş olmaları.

Ankara, Washington ve Tel Aviv'i çok sıcak günler bekliyor.

Reste rest...