Vilayet-i şarkiye ve şiddetli itaatsizlik

Güneydoğu Anadolu bölgemizde bulunan bir ilimizde, dönemin Valisi halkın sorunlarını daha yakından görebilmek adına, köyleri ziyaret etmeye başlar. Bu ziyaretlerin birinde, yaşlıca bir vatandaş Vali'nin yanına gelir ve “Vali Bey, bir sorunum var, çare sensin, ne olur bizim eve gel” diye ricada bulunur. Vali, köylüye “Hayır” diyemez ve doğruca köylünün evine giderler. Ancak, eve girmek yerine, köylü, Vali'yi evin damına çıkarır. Ardından, Vali'yi damda, bir o yana, bir bu yana yürütür. Vali, biraz şaşkın ve biraz da kızgın, “Amca, derdin neyse söyle artık” der. Bunun üzerine yaşlı köylü, “Vali Bey, Vali Bey, ne yaptıysam damın üstünde biten otları kurutamadım. Valinin bastığı yerde ot bitmez derler, onun için seni buraya getirdim.”

O Vali'nin, bugün aktif siyasette olduğu ve hikâyeninse gerçek olduğu söylenir. Vali, damda yürüdükten sonra otlar kurudu mu bilinmez ama bugünlerde devlet, “karanlığın gözüne bakarak, yüreğini yumruğunun içine koyarak, yolda pusuya yatıldığını [ve] arkadan çelme takıldığını bilerek, yürekten [ve] gülerekten yürümeli” . Zira, son günlerde, terör dediğimiz sorun öyle bir hal aldı ki, kanunlarına uyacaklarına yemin ettikleri sözde milletvekilleri, devlet görevlisini tokatlayacak kadar ileri gidebildiler.

Adını da, “Sivil İtaatsizlik” koyup, Gandhi ve Thoreau'dan örnekler verdiler. İtaatsizliklerine gerekçe olarak da, dört temel konu sıralıyorlar; “siyasi ve askeri operasyonların durdurulması, siyasi tutukluların serbest bırakılması, yüzde 10 seçim barajının kaldırılması ve anadilde eğitim hakkının kabul edilmesi”. Talimatlar ise, İmralı'dan verilmekte. Öcalan, “demokratik çözüm için çadır eylemleri demokratik eylemlerdir. Aydınların ziyaretleri de gerekli ve olumludur. Çadır eylemi sivil bir eylemdir, demokratik bir eylemdir, anayasal bir haktır. Kimse buna karşı çıkamaz. Öyle taşa, sopaya da gerek olmadan, demokratik bir hak çerçevesinde bu haklarını kullanabilirler, bu eylemliliklerini sürdürebilirler. Cumhurbaşkanı da, anayasal bir hak olduğunu” söylüyor.

Talimatlar gelir gelmez, sözde “Sivil İtaatsizlik” eylemleri başlıyor. “Sivil İtaatsizlikten” öte, “Şiddetli İtaatsizlik” türünden bir eylem aslında. Nitekim, içinde şiddet barındırmayan her türlü eylem, terör sempatizanlarının ruhlarına aykırı gibi. Bu sempatizanlar genetik olarak sanki şiddet uygulamakla kodlanmış. Öyle ya, adını “Sivil İtaatsizlik” verdikleri eylem aslında, yönetim siyasetinin ya da yasaların değişmesini isteyen, aleni, şiddetsiz, vicdani ve kaygılarını ahlaki olarak harekete dökme biçimi. Dahası, sivil itaatsizlik olarak nitelenebilecek bir eyleme katılanlar, bu protesto eylemiyle ihlal ettikleri yasanın yaptırımlarına uymakla ve göze almakla yükümlü.

Yasalara uymak bir yana dursun, ortalığı ateşe vermeyi, araçlara saldırmayı, polisleri tartaklamayı, yolun ortasına iskemle koyarak, oradan geçmekte olan bir araca, “Sivil Polis” diyerek şemsiyeyle hücum etmeyi ve daha sonra aynı aracın etrafta bulunanlar tarafından taşlanması, Van'da kurulan “Demokratik Çözüm ve Barış Çadırı'nda” süresiz oturma eylemi başlatan BDP Van Milletvekili Özdal Üçer'in, “Burada özerk demokratik Kürdistan'ın kurulacağına inancımla” diyerek konuşma yapması, Osman Baydemir'in polis panzerinin üzerine çıkıp, “Bu panzer bizim vergilerimizle alınıyor. Nasıl belediye aracı benimse, bu panzer de benimdir, ben buradan inmiyorum” demesi, devletin din görevlilerini, Türkçü, Devletçi ve Cemaatçi diye suçlayıp, dine bile bölücülük katmaları, attıkları taşlarla dükkânların camlarını kırmaları ve daha birçokları… Tüm bunlar kendilerine hatırlatıldığı zaman ise, “bu durumu yaratacak ortamı tartışmadan, o ortamda olanları görmeden” diyerek bir de mangalda kül bırakmamaları. Kendileri bu kargaşa ortamının bizzat yaratıcıları aslında.

Devlet, “Kürt” ve “Terör Sorunu” diye ikiye ayırdığı sorunların tam olarak ne olduğunu daha net tanımlamalı. Yukarıda saydıklarımız ise, Türkiye'deki terör sorununun ta kendisi. Devlet, bu sorunun üstüne, “yüreğini yumruklarının içine koyarak gitmeli”… Hiç durmadan, duraksamadan, bir o yana, bir bu yana yürümeli. Yürümeli ki, yabani otlar temizlensin ve iki kardeş halk rahat bir nefes alsın… Kürt kardeşlerimiz sakın unutmasınlar ki, “salih bir Türk, elbette fasık kardeşinden… sana daha ziyade kardeştir ve akrabadır.”