Avrupa neresi, hakikat nereye düşer?

İki gündür Almanya''dayım. yarın Viyana''ya geçeceğim.

Millî görüş''ün üniversite teşkilatlarının düzenlediği bir seminerler dizisi için bulunuyoruz sevgili Bedri Gencer kardeşimle Almanya''da.

Yazıya bu gece Krefeld''de otelde gördüğüm kısa ama heyecan verici bir rüyayı anlatarak giriş yapmak istiyorum. Rüyamda bir Almanya kentinde, gürül gürül ezan okunuyor. Sokaklarda hayat var; insanla dolup taşıyor her yer. Bir koşuşturmacadır gidiyor: Ezan, insanları kendine doğru çekiyor. Bense orada bir gölge gibi dolaşıyorum sokaklarda o gürül gürül okunan, insanı mest eden ve kendisine çeken ezanın eşliğinde.

Rüyamda, gördüklerime inanamıyorum. Rüyada, şimdi Almanlar bir “rezalet” çıkaracaklar diye üzülüyorum kendi kendime. Sonra da, neden, hatta nasıl rezalet çıkarabilir ki Almanlar; çünkü bu şehir neredeyse topyekûn Müslüman olmuş. Ve sanki uzunca bir zaman geçmiş Müslüman olalı bu Alman şehrinin üzerinden. Bir yandan, her bakımdan Müslüman bir şehre dönüşen bu Alman şehrinde, Müslümanlar arasında bir Müslüman olarak dolanmanın iç huzuru ve sükûnu ile geziniyorum. Ama diğer yandan da, Almanya''nın henüz İslâm''la şereflenmemiş şehirleri de var; ve o yüzden Almanlar bu gürül gürül okunan ezanın insanı mest eden, kendinden geçirerek kendine getiren çağrısını televizyonlarda filan duyduklarında, yayınladıklarında kafayı yiyorlardır, herhalde diye düşünüyorum rüyamda.

Hayırlısı inşallah…

Rüyanın aksine 50 küsur binlik küçük Alman şehri Krefeld, insanılmaz sâkin bir yer. Kuş uçmuyor dersem yeridir. Bir sanayi şehri. Almanya''nın sanayi bölgesinin kalbinde yer alan sessiz, ürpertici bir sessizliğe sahip bir şehri Krefeld.

Demek ki, bir ses''e, güçlü, diriltici bir söze ihtiyacı var bu şehrin. İnsanların şehre, şehrin insanlara ruh üfleyeceği asil bir söze: Tıpkı Anadolu kıtasındaki, Sezai Karakoç''un timsal diye anlattığı medeniyetimizin misali küçük, hayat dolu ve ruh dolu şehirlerinde gözlemlendiğimiz; derin nefes alabilen, derin nefes alabildiği için de derin bir ruh üfleyebilen Anadolu kıtasının insan-şehirlerine ya da şehir-insanlarına hâkim olan hikmet dolu, irfan dolu, vicdan dolu, hayat dolu mayayı karan derûnî ses''e ve söze…

Almanya''da genç, pırıl pırıl, gözlerinden adeta ışık fışkıran, Almanya''nın yarını olduklarından emin olduğum parlak, bütün Almanya genelinde seçilip eğitim kampına girdirilen Anadolu kıtasının çocuklarına şunu söyledim: Dünyanın bir söze ihtiyacı var. O söz de yalnızca bizde var; fakak biz yokuz.

Güneş elbet bir gün Batı''dan da doğacak. Batıyı da ışıtıp aydınlatacak. Almanya''nın ruhsuz kentlerinde, hayatı mekanikleştiren, o yüzden de insanı hayattan kaçırarak hayata tutunduran ıssız şehirlerinde, hakikatin hayata ve insana ruh üfleyen sesi yankılanacak yarın. Bu çocuklar, bu genç arkadaşlar, ses vermeye başladıklarında, sözlerinin eri olup, sözün, hakikatin özlü sözünün izini sürecek uzun bir yolculuğa çıkmaya hüküm giydiklerinde.

Anlattığım rüya, bizzat bu gece yaşadığım rüya bir gün, gerçek olacak. Bundan adım gibi eminim. Çünkü Almanya''da Avrupa''nın neresi olduğunu, İslâm''ın nereye düştüğünü gösterecek hakikat erleri yılmaz birer hakikat çocuğu olarak yola çıkmışlar çoktan. Toprağa tohumu ekmişler… Şimdi toprak meyveye durmuş durumda. Toprak meyve vermeye başladığında, bütün Almanya''nın, bütün Avrupa''nın çocukları bu aziz ve leziz meyvenin yemişlerini devşirmek için sıraya girecekler.

Ben bir hayal görüyorum. Ama bu hayal, yarın Avrupa düşüncesini de, İslâm düşüncesini de yutmuş, bütün dünyalarda, medeniyetlerde kendinden emin bir şekilde yolculuk yapabilecek çaplı insanlar, çaplı hakikat erleri, çaplı düşünürler, çaplı sanat adamları hakikatin sesini ve sözünü Avrupa''ya üfledikleri zaman, gerçek olacak.

Almanya''da bir tohum ekildiğini görüyorum. Bu tohum, yarın filizlendiğinde, Almanlara da, Avrupa''ya da hayat ve ruh üfleyecek.

Unutmayalım: Nietzsche''nin, Husserl''in ve Heidegger''in derin nefes alıp verdikleri bu topraklar hakikate çoktan gebe zaten.

İzini sürmemiz gereken soru şu burada: Tohumu, meyveye nasıl durduracağız? Bu sorunun cevabının izini Viyana kapılarına dayanarak süreceğim. Viyana''da “görüşmek” üzere, efendim…