Süt

Bunu galiba bir kez yazmıştım; önemine binaen bir daha yazıyorum. Televizyonda bir belgesel. Bir grup dağcı Ağrı''ya tırmanıyor. Verilen bilgilerden Ağrı''ya çıkan dört yol olduğunu öğreniyoruz.

Dağcılar bu yollardan birindeler.

Yolun yarısında mola veriliyor. Ekibe kılavuzluk eden bir köylü var. Belgeselin sunucusu elinde bir bardak çay ile ekipten ötede bir taş üstüne oturan köylüye yaklaşıyor ve onunla konuşmaya başlıyor.

Köylü belki yaşlı, ama dimdik vücudu güneş yanığı yüzü, bembeyaz dişleri, gülen gözleri ile genç gösteriyor. Az önce tabakasını çıkarmış, parmak kalınlığında bir tütün sarmış, yasemin ağızlığa takıp tüttürmeye başlamış.

- Amca kaç yıldır bu işi yapıyorsun?

- Var bir yirmi yıl.

- İşler nasıl?

- İyidir. Her geçen yıl Ağrı''ya tırmanan yerli yabancı dağcı sayısı artıyor, bizim işler iyidir.

- Kaç yaşındasın?

- Yetmiş dört.

Sunucu ile biz seyircilerde bir şaşkınlık. Bu kadarını beklemiyorduk.

-Doğru mu? Gerçekten yetmiş dört yaşında mısın?

- Doğrudur. Yaş yetmiş dört.

Sunucunun ikram ettiği çaydan yudumluyor. Kameraya değil etrafa bakıyor.

- Bu yaşta bu sigara!

-On sekizimden bu yana içerim.

Bir şaşkınlık daha.

- Peki hastalık!

- Yoktur. Şükür.

- Hiç doktora gittin mi?

- Gitmemişim.

- Hiç hasta olmaz mısın?

- Olurum.

- Ne yaparsın o zaman? Doktor falan!

Gülüyor amca. Bütün samimiyeti ile konuşuyor.

- Dağın eteğinde dört köy var. Geçim zor. Hayvan besleriz. En yakın kasaba epeyce uzak. Gitsen bile doktor bulamazsın. Ben hasta olursam bir tas süte bal katar içerim, sonra kafayı vurup yatarım. Kalkınca bakarım, hiçbir şey kalmamış. Cenab-ı Hakk''ın lütfu, işte.

- Dağa ayda kaç kez çıkarsın?

- Müşteriye göre. Üç olur, dört olur.

Yedikleri süt, yağ, peynir, tam buğday ekmeği, bal, bulgur, soğan, lahana, turp ara sıra gelen kamyonlardan sebze alırlarmış. Kış için iki çuval soğan, iki çuval patates, biraz pirinç, mutlaka iki teneke kavurma. Kar yolları kesince bir yere gitmek mümkün değil, aile de kalabalık.

Hava temiz, su temiz, gıda temiz, stres yok, çalışma çok. Adam yetmiş dört yaşında Ağrı''ya ayda dört kez çıkıp-iniyor. Dişleri bembeyaz, hiç eksiği yok.

Geçenlerde uzun süredir gitmediğim memlekete gittim. Bir bardak süt verdiler. İçtim. A, aa! Bu nedir?

Bu ne güzel bir şeydir.

Yahu arkadaş biz kutu sütleri içe içe asıl sütün tadını unutmuşuz. Yoğurt dahi öyle, tereyağı dahi öyle. İş fabrikasyona dönünce tadı değişiyor.

Buna da şükretmek lazım.

Geçenlerde yetkililerin biri açıkladı. Sebeplerini burada sayıp-dökmem uzun sürer. Sonuç şudur:

Türkiye''nin altmış milyon küçük baş hayvan ihtiyacı var. Mevcut yirmi milyon. Yani kırk milyon açığımız var.

Meralar, tarlalar bomboş yatıyor. Hayvancılık batmış haberimiz yok. Devlet yeni uyandı tarıma ve hayvancılığa destek vermeye başladı. Ben yatırımcı olsam gözü kapalı bu işe girerim. Sanayiden daha kârlı, daha temiz. Koyun eti elli liraya çıktı.

Bunu görmek lazım.

22 Mart tarihli gazetelerde Sayın Başbakan''ın bir açıklaması yer aldı. Bundan böyle okul öncesi ve ilköğretim 5. sınıfa kadar olan öğrencilere her gün süt dağıtılacak. (Çok eskiden ABD''den gelen süt tozu dağıtılırdı. Tam bir rezaletti).

Sayın Başbakan zengin fakir demeden, asla bir ayrım yapmadan bugün itibari ile 7 milyon yavrumuza haftada 5 gün uzun ömürlü kutu sütü dağıtacağız, demiş.

Başbakan''ı kutluyorum.

Ancak meselenin aslına ait tedbirlerin alınması gerektiği de ortadadır. Ülkenin et ve süt ihityacının yeterince karşılanması için devlet ile özel sektör el ele verip bu alana yatırım yapmalıdır. Köylünün sütü para etmelidir ki, göç dursun.

Süt, önemli. Bilhassa çocuklar için.

Ağrı''nın zirvesine tırmanmak istiyorsak (Yani sağlıklı nesiller) süte devam etmeliyiz.