Yıkıldı mı yıkıldı mı?

Bir gözüm saatte, bir gözüm de rejimde. İkide bir, “Yıkıldı mı, yıkıldı mı?” diye soruyorum.

Üzerinden tam 28 saat geçti.

Ben hâlâ, “Yıkıldı mı, yıkıldı mı?” diye sormaya devam ediyorum.

Yıkılan bir şey olmayınca, ben o zaman bir kez daha aldatıldığımızı anladım.

23 Nisan resepsiyonunda ülkenin Cumhurbaşkanı ya da Başbakanı, koca koca bakanları, milletvekilleri eşleriyle tören salonuna girince, bizim rejim yıkılacaktı.

Cumhurbaşkanı''na vekalet eden Meclis Başkanı, resepsiyonda eşine refakat edemeyecekti.

3 Kasım 2002 tarihinden bu yana, Meclis''teki resepsiyonların eşli yapılmamasının nedeni buydu.

Rejimi korumak.

Ne oldu? Türkiye Cumhuriyeti okullarında öğretmenlik yapan Gülten Çiçek hanımefendi ya da Emine Erdoğan o salona girince rejim mi yıkıldı?

Peki biz 10 yılı niye heba ettik?

Cevabı basit. Askeri vesayet, her zaman kendi ürettiği korkular üzerinden varlığını korudu.

Ama 23 Nisan 2012 tarihi, vesayetin tasfiyesi ve demokrasinin normalleşmesi açısından önemli gündü.

Türkiye müthiş bir dönemden geçiyor.

Bir yandan normalleşiyor, diğer taraftan darbelerle hesaplaşıyor.

Bu süreci başarılı bir şekilde yönetirsek, bir arınma sürecine dönüştürebiliriz.

Bakın dün 24 Nisan''dı. Yüreğimiz ağzımızda ABD Başkanı''nın ağzından çıkacak iki kelimeyi bekledik.

Obama''nın, “Soykırım” dememesi üzerine derin bir oh çektik.

Ama nereye kadar.

Dersim''den özür dilemekle çıktığımız bu yolculuğu bir arınma sürecine çevirip, cesaretle tarihimizle yüzleşmeliyiz.

Kendine yalancı bir toplum olarak, geleceğin medeniyetini nasıl inşa edeceğiz.

Meclis''in açılışının 92 yılında eşli bir resepsiyon yapmayı, askerin resepsiyon salonunda bulunmasını bir normalleşme belirtisi olarak görmemiz dahi, aynı zamanda tirajı komik bir durum değil mi?

12 Eylül referandumu ile birlikte ”Aydınlanma” sürecini başlattık. Bunun bir yol haritasına ihtiyacı var. “Demokrasi Çalışma Grubu” oluşturmak suretiyle, askeri müdahale dönemlerinin yasalarını, yönetmeliklerini, genelgelerini, andıçlarını, uygulamalarını, kurumlarını gözden geçirip, darbe hukukunu tasfiye etmemiz gerekiyor.

Meclis binasının hizmete girmesinin 51.yıldönümü nedeniyle, iktidar ve muhalefet kulisinin kesiştiği köşede açılan bir sergi var.

Meclis''in binası dahi 27 Mayıs ihtilalinin Kurucu Meclisi''nin toplandığı gün açılmış.

Demokrasi adına hazin bir durum.

Ön sıralarda İsmet İnönü''nün kahkaha atan bir fotoğrafı.

Sandıkta yenemediği Demokrat Parti''yi darbeyle devirmiş.

Tarihe bakın. 7 Ocak 1961. Demokrat Parti''nin kuruluşu da 7 Ocak 1946''ydı.

“Şerefli ihtilalcilerin başarısı dün büyük bir bayram yarattı” başlığını atmış, şerefli Türk basını!

Ve trajik bir olay.

Meclis binasını yaptıran Menderes''in idam kararı o binada alınmış.

Türkiye''nin demokrasi yolculuğundan bir kilometre taşı olduğu için aktardım bunları.

CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu, o koridordan geçip partisinin grup toplantısına gitti ama dönüp baktığını görmedim.

Darbenin Meclis''inde CHP Genel Başkanı İsmet İnönü''nün keyifle gülmesini görmeliydi Kemal Bey.

“İşte benim tarih budur” diye gururlanacağından şüphem yoktur.

Birçok konuda tutarsız olabilir. Hatta, sık sık karar değiştirdiği için, “Çarkçı Kemal” de denilebilir ama bir konuda çok tutarlı.

CHP''nin geçmişine sahip çıkıyor.

Ancak sahip çıktığı tarihte, İstiklal Mahkemeleri var. Önce asılan, sonra yazılan kararlar var. İstiklal Mahkemeleri''nin reisi CHP milletvekilleri var. Dersim katliamı var.

Birileri Kemal Bey''i uyarsın.

Bu işlere girilir mi, Başbakan''a böyle bir malzeme verilir mi?

CHP''nin camileri ahır yaptığının yalan olduğu söylenir mi Sayın Kılıçdaroğlu.

CHP Milletvekili İhsan Özkese''yi dinleyeceğine, tarihçi Mustafa Armağan''a kulak versen bunlar başına gelmezdi.

Başbakan isim isim saydı, belgeleriyle açıkladı. Ne yapacaksın şimdi?

İhsan Hoca da kurtaramaz seni.

Bu tartışmaya bir katkı da ben yapayım.

Dr. Nazif Öztürk''ün, Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları''ndan çıkan, “Türk Yenileşme Tarihi Çerçevesinde Vakıf Müessesesi” isimli bir kitabı var. Kitabın 485-553 sayfaları arasında satılan, depo yapılan, müzeye dönüştürülen camilerle ilgili Vakıflar Genel Müdürlüğü kayıtları esas alınarak çıkarılan bir envanter var.

Camilerin satışı için 1935 yılında 2845 sayılı kanun çıkarılıyor ama satışlar 1926 yılında başlıyor.

Örneğin Kastamonu''da 5, Konya''da 35, Kocaeli''nde 20, Şanlıurfa''da 17 cami askeri tarafından kışla olarak kullanılmış.

Vakıf hukukuyla ilgili ayrıntılı bilgi almak isterseniz, “Hak Dini Kur''an Dili” isimli tefsirin müellifi Elmalılı Hamdi Yazır Gözüyle Vakıflar isimli bir eser var. Ona da bakabilirsiniz.

Kemal Bey, dini literatüre yabancı olmanızı anlayışla karşılayabilirim ama bir şeyi anlayış göstermemi benden beklemeyin. Kitaptaki dini terimleri İhsan Hoca''ya sormayın.

Sizin gözünüze girme ve CHP''yi savunma uğruna, tek parti devrinde dine yapılan zulümleri bile tevil etmeye çalıştı.

İnsan CHP''li olabilir. CHP''den milletvekili seçilebilir.

Ama bir müftü olarak camiye, Ezan''a, Kur''an''-ı Kerim''e yönelik bir zulmü savunabilir mi?

Dünyayı bilmem ama ahiret işi tehlikede İhsan Hoca…