Ruhun şad olsun kardeşim...

Telefonum çaldı. Bir meslektaşım patlamaları duyup duymadığımı sordu. ''Hayır'' dedim.

Sesin Taksim tarafından geldiğini söylüyordu. Gazeteyi aradım. Sadece İngiliz Konsolosluğu değil, Levent''teki HSBC binası da bombalanmıştı. Levent''e daha yakın olduğum için taksiye atlayıp olay yerine ulaştım. Epeyce fotoğraf çekip topladığım bilgilerle gazeteye döndüm ve diğer muhabir arkadaşlarla birlikte haberi yazmaya başladım. Ajanslar ve televizyonlar ölü ve yaralıların isimlerini geçiyordu. Spikerin okuduğu isimler arasından bir tanesi tanıdık geldi. Ayağa kalktım ve ekrana bakarken donup kaldım. Bir yanlışlık olmalıydı. Kesin isim benzerliğiydi. Elim telefona gitti ve aynı ismi rehberden bulup çevirdim. Operatör ''Aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor'' dedi. Muhtemelen şarjı bitmişti. Masama oturup haberimi yazmaya devam ettim. Ama bir kaç saniye daha...

İçimi kemiren duyguyla telefonu elime alıp, çalıştığı İETT Ayazağa Garajı''nın numarasını çevirdim ve ''Sedat Yeşilyurt lütfen'' dedim... Telefona çıkan bayanın ''Bir saniye lütfen, bağlıyorum'' demesiyle derin bir ''ohh'' çektim. Çalıştığı birime bağladılar. Ama yerinde yoktu.

Ve telefonunu açan mesai arkadaşı o kahredici cümleyi kurdu: ''Sedat Bey, Levent''teki dispansere kadar gitti, birazdan döner sanırım, kim aradı diyelim?''

Tam yedi yılımı bölüştüğüm kardeşimdi. Cenazesinde fotoğraf çekmem için beni görevlendirmişti istihbarat şefi. Ama dostumun son namazında makineyi bir meslektaşıma verip, güzel sesli Hafız Sedat''ın arkasında saf tutmayı tercih ettim. Son günlerdeki ''malum operasyon'' Sedat''ı yeniden hatırlattı. Ve Fatiha şart oldu. Ruhun şadolsun kardeşim...

.....

HSBC''ye bomba koyup, rızkını kazanmak için yollarda olan bir ''Hafız''ı şehid edenlerin Türkiyeli El Kaide üyeleri olduğu iddia edildi. Ama nedense hiç inanmadım. Bir Müslüman''ın, Anadolu''nun ekmeğinden yemiş suyundan içmiş bir Müslüman''ın sokaktan geçen bir insanın canına kıymayı göze alabileceği nedense hiç aklıma yatmadı. Rahmetli yaşasaydı, o da inanmazdı. O da, bir ''Mümin'' ferasetiyle bakar ve 11 Eylül''den sonra Irak''ta 1 milyon insanın canına kıyan, milyonlarca bebeyi öksüz, milyonlarca kadını dul, bir o kadar anneyi gözü yaşlı bırakan emperyalistlerin bu işte parmağı olabilme ihtimalini hesaba katardı.

İnanmıyorum. Bize yutturulan Usame Bin Ladin''in öldürüldüğüne değil, yaşadığına inanmıyorum.

Evet bir Usame yaşadı... Ama o bildiğimiz Usame değildi. Ki, yaşayan Usame bir tane de değildi. Dünyanın dört bir yanında mazlumların kanını emen, Müslümanları birbirine kırdıran, müsbetini, radikalini, ılımlısını üreten emperyalistlere karşı onurunu, insanlığını korumaya çalışan milyonlarca Usame yaşadı. Ve ruhları şad olsun, milyonlarcası şehid edilmesine rağmen, milyonlarcası ise hâlâ hayatta...

Amerika''nın göbeğinde, tarihin en karmaşık ve en akıllıca terör eylemine imza atan, ama dünyanın heryerinde aranırken, gece operasyon yapılıp çıkılacak kadar arka bahçe haline gelen bir ülkede saklandığı için ''öldürülen'' Usame ise ''başka'' biriydi. Öldürüldüğü söylenen Usame, Pakistan''da çoluk çocuğun bile dikkatini çekecek kadar tenha ve gösterişli bir evde saklanacak kadar, göstermelik bir internet hattı ve cep telefonu bulundurmayı akıl edemeyecek kadar ''akılsız!'' ve ''başka'' biriydi.

Eğer, o öldürülen kişi insanları öldürmüşse günahkâr bir Müslüman olarak ölmüştür. ''Bedenimi öyle büyütki, cehennemde ümmete yer kalmasın'' diye dua eden Hz. Ebubekir''in ''Sıddık''lığına şahitlik eden bize ise ölen her Müslüman için Rahmet dilemek düşer.