Başörtülü olduğun halde iş vermişiz, otur şükret!

Aile albümümüzde bir fotoğraf var. Üç delikanlı poz vermiş. Biri babam, diğerleri arkadaşları...Ayaklarında eskimiş ayakkabılar... Üzerlerindeki pantolon ve ceketteki yamaların sayısı belli değil... Bu kareyle hep gurur duyarım...

Bu fotoğrafı bana hatırlatan bir gelişme oldu hafta başında... Sağlık Bakanı Recep Akdağ Batman''da görme engelli bir vatandaşa ''görmediğin halde sana iş vermişiz'' dedi. Ne ilgisi olduğunu anlatacağım...

Bakan Akdağ ilk gün konuyu geçiştirmek için engelliler için güzel şeyler yapıldığını anlattı. Kaydadeğer gelişmelerden bahsetti. Ardından bir gün gecikmeli de olsa görme engelli kardeşimizi arayarak özür diledi.

Bu mesele Bakan Akdağ ya da onun kullandığı ifadeler meselesi değil. Bu yüzden, buraya taşıma ihtiyacı duydum.

Ben, Bakan Akdağ''ı bile bu şekilde konuşturmayı başaran, yönetenlerin bilinçaltına hızla nüfuz eden bir virüsün yeterince idrak edilemediği kanaatindeyim. Bu virüsün çirkin yüzünü ''özürlü''lere ya da dezavantajlı herhangi bir gruba yönelik yapılan en ufak bir iyilikte dahi görebiliyorsunuz.

Kıytırık bir etkinlik yapan, üç beş engelliyi alıp boğaz gezisine çıkaran, bir kurs açan, bir kaç engelliyi iş sahibi yapan hemen peşinden havasını atıyor: Engellilere iş VERDİK, imkan SAĞLADIK... BİZZZZ! yaptık...

Ne zaman bunları görsem okusam tepemin tası atıyor. ''Hadi oradan! Yapacaksın tabii ki... Mecbursun! Kimin parasıyla kime hava atıyorsun!'' diyesim geliyor ama demiyorum. Çünkü iş bu kadar basit değil.

Önce bu yaklaşımı iyi analiz etmek gerekiyor. Zihinleri bu şekilde çalıştıran virüsü anlamak için biraz daha geriye gidip, meseleye biraz daha geniş bakmak gerekiyor. Geriye doğru gidilecek nokta çok uzak değil... Milli Mücadele''nin hemen ertesine gidilse yeter... Varını yoğunu, erini, yiğidini toprağına kurban eden, elinde avucunda bir şey kalmayan Anadolu insanının karnını doyurmak için dilenmeye muhtaç olduğu günlere...

Tek parti iktidarının milletin açlığını değil, başındaki şapkasını düşündüğü günlere... Müslüman ve gariban Anadolu halkının tepelerinde hazır bekleyen devrim kılıcına karşı aman dilemekten başka çarelerinin kalmadığı günlere...

Demokrat Parti iktidara gelene kadar üç kuruşa muhtaç olan, torunlarını dilenerek büyütmek zorunda kalan Kara Fatma''nın aç sefil vaziyette kulübede yaşadığı günlere...

Baskı ve zorbalık yüzünden devletin anlamını ''saygı duyulması, hürmet edilmesi, önünde el pençe divan durulması gereken merci'' olarak belleyen milletin asil ruhunun yeniden şekillendirildiği günlere...

Anadolu insanının içinden çıkan Sağlık Bakanı Akdağ''ın bir an boş bulunup ağzından kaçırdığı bu cümle, hiç farkında olmadan üslubuna yansıyan bu bakış açısı, işte, düne kadar devletin millete olan bu yaklaşımının, bürokratik virüsün bir tezahürü.

AK Parti bu bakış açısını değiştirsin diye iktidar oldu. Bakan Akdağ''a gösterilen tepkinin sebebi de buydu. Milleti parya gören devletçi zihniyetin bir bakanının ağzından bu cümleleri duymuş olsak bu kadar içerlemezdik... Bakan Akdağ nezdinde yapılan iyi niyetli uyarılar, en tepeden en alttaki yönetene kadar her biri için ''N''oluyorsunuz beyler, hayırdır?'' uyarısıydı aslında...

Abartmaya gerek yok diyen olabilir ama ben gitikçe kanıksanmaya başlanan bu zihniyeti biraz daha faş edeceğim. O zaman niçin bu kadar hassas olduğum anlaşılır.

Bu ülkede Batman''daki görme engelli kardeşimin yaşadığı duyguyu çok iyi anlayan başka engelliler var çünkü... Çok değil, 10 yıl öncesine kadar devleti yöneten zihniyetin ve bu zihniyetin sivil temsilcilerinin ''özürlü'' olarak kategorize ettiği insanlar bunlar...

Devletin üniversite kapılarından kovduğu, devletçi zihniyetin sivil temsilcilerinin fabrikalarına, iş yerlerine almadığı ''özür sahibi'' insanlardan bahsediyorum. Bu insanların başlarında başörtüsü, sırtlarında çarşafı, yüzlerinde sakalı var. Bir kısmı imam hatip lisesinde okumuş. Fiyakaları doğuştan bozuk bu delikanlıların, genç kızların kimisi Diyarbakırlı, kimi Kahramanmaraşlı, kimi Konyalı... Hepsinin ortak bir paydası var; elbiseleri yamalı... Onlar evine ekmek getirebilecek, tarlasını ekip biçebilecek erlerini vatanına kurban eden, bu yüzden fakir kalan, garip kalan Anadolu insanının elbiseleri yamalı çocukları...

Onların temiz yamalı elbiseleri kadar temiz olmayan gerçek ise şu;

Yamalı elbiselerin içinden çıkarak makamlara mevkilere gelen, servete kavuşan insanların ''özürlü'' birine bir imkan sundukları zaman bunu o insanların ağzından burnundan getirmeleri... Daha az maaş vererek, sigortasız çalıştırarak dilleriyle olmasa bile fiilleriyle ''başörtülü olduğun halde, şöyle olduğun böyle olduğun halde sana iş vermişiz!'' demeleri...

Sufiler bu zihiyet için Allah korusun ''şirke yaklaştıran kibir hali'' diyor...

Konuyu ''özür''den açtık ''özür''le bitirelim... Sakarya Üniversitesi''nden Prof. Dr. Ali Seyyar Moral Haber Dergisi''ndeki makalesinde şöyle diyor:"Cahiliye döneminde sosyal statüsü çok düşük olan fakirler, engelliler, köleler ve yetimler hakir görülmekte, aşağılanmakta ve dolayısıyla toplumdan dışlanmaktaydı. Mesela gayrimüslim zengin ve aristokrat kesimin, Hz. Peygamber (a.s.m.) ile görüşmek istediği zaman değişik engelleri olan özürlü insanlardan herhangi bir ferdin o mecliste yer almasına tahammülleri yoktu. Ancak Hz. Peygamber (a.s.m.) sosyo-ekonomik ve bedensel yönden zayıf olanların yanında yer alması gerektiği noktasında vahiy yollarıyla her zaman uyarılmaktaydı. Mesela aşağıdaki ayetin bu tür sosyal olaylar üzerine nazil olduğu rivayet edilmektedir: “O halde, Rablerinin rızasını isteyerek, sabah akşam O''na yalvaranları yanından kovma. Sen onlardan hiçbir şekilde sorumlu değilsin (tıpkı onların da hiçbir şekilde senden sorumlu olmadıkları gibi). Bundan dolayı onları (dezavantajlı sosyal grupları) kovma hakkına sahip değilsin, yoksa zalimlerden olurdun (ki onları kovup da zalimlerden olmayasın.)” (En''am; 6/52)