Kaba da olsa onun Türkçesi var ama senin hiç Kürtçen yok!

Baştan söyleyeyim; BDP"li milletvekillerin Sinop veya Samsun"da gördükleri muamelenin "Karadeniz Milliyetçiliği"yle alakası yoktur.

Dahası, böyle bir milliyetçilik de yoktur.

Sayın Başbakan, Kürt-Türk bütün milliyetçilikler ayağımızın altındadır dedi ya, ihtiyaçtan milliyetçilik uyduruyorlar galiba.

Tedavüldeki milliyetçilikler çalışmazsa devreye sokulacak "stepne milliyetçilik" yani.

Bir Karadenizli olarak tekrar ediyorum, sosyolojik hiçbir hakikate tekabül etmeyen, tamamen nevzuhur bir milliyetçiliktir bu!

Hemşericilik vardır, tamam; ama bölgeye özgü bir durum değildir! Bilhassa göç veren her il, her ilçe için söz konusudur.

Karadeniz bölgesi hemen hemen aynı etnisite ve aynı mezhebe mensup insanlardan müteşekkil olduğundan "ötekiyle" yüzleşememiştir.

Bu hal aynı zamanda manipülasyonlara karşı dayanıksızlığın da nedenidir.

Malumunuz üzre vesayet rejimi de en çok manipülasyonlar üzerinden kendini tahkim etmiştir.

"Doğu bölgesinin" karşısına "Karadeniz bölgesini" koymaya çalışmak işte bu manipülasyon stratejisinin tezahürüdür.

Kürt ile Laz (galat-ı meşhur olduğu için Laz diyorum) zor geçinir yollu "muhabbetlerin" alayı "Beyaz Türk" uyanıklığıdır.

Beyaz Türk"ün gözünde (sonuç itibariyle) Laz ne kadar fıkraysa, Kürt de o kadar (potansiyel) şakidir.

Kürtlere ne kadar yukardan bakıyorsa Lazlara da o kadar yukardan bakan Beyaz Türk uyanıklığına karşı "Trabzon"da bir Diyarbakır Sokağı" (21.09.2009, Yeni Şafak) başlıklı bir yazı dercetmiştim.

Orda eksik bıraktığımı burda tamama erdireyim: Coşkularıyla, duygu patlamalarıyla, teklifsizlikleriyle, diğerkâmlıklarıyla birbirine en yakın insanların yaşadığı iki bölgeyi birbirinden en uzak göstermek ancak ve ancak vesayet rejiminin harcıdır.

Son olaylar da Karadeniz bölgesi halkından ziyade, sosyal medyadan beslenen, ufuksuz, gayesiz, dertsiz lümpen gençlerin marifetidir.

Zihniyet meselesi kuşkusuz temel faktördür.

Ne ki, topyekûn Türkiye"nin meselesidir bu, herhangi bir bölgeye fatura edilemez.

Barış sürecinin önündeki en büyük engel bölgeden, etnisiteden, mezhepten maada zihniyet sorunudur.

Bu da nerden baksanız yüzyıllık bir sorundur.

Yazık ki yazık, kültürle tahsille aşmak da mümkün değildir bu sorunu, irfan lazım.

Bakın işte geçen gün CHP Genel Başkan Yardımcısı Haluk Koç "Kendilerine aktarılan iki bilgiyle siyaset yapmayı hala eski mesleklerinden gelen alışkanlıkla tuluat yapmak zanneden bazıları, o kaba Türkçeleriyle CHP"li Sinop Belediye Başkanımızı, CHP"nin kurumsal kimliğini bu eylemlerin içindeymiş gibi sunarak.." diyebildi.

"O kaba Türkçeleriyle" ha?!

Şimdi bunu bir Kamer Genç söyleseydi, cahilliğine sayar, gülüp geçerdik.

Haluk Koç"u ne yapacağız?

CHP"nin mürekkep yalayan siyasetçilerinden; mürekkep yalamak da laf mı, adam profesör!

Münferit bir durum değildir bu.

Bekir Coşkun, Ahmet Türk"ün Türkçesiyle dalga geçmek için "pırt mento", Yılmaz Özdil de "töplümsel süreç" demişti. (Üstelik Bekir Coşkun öz be öz Urfalı, Yılmaz Özdil tel maşa da olsa Mardinliydi. Demek ki mesele etnisite veya bölge değil, zihniyet meselesidir.)

Bu köşenin müdavimleri bilirler, bir iki kez dillendirmiştim bunu: "Anadilini yasak ettiğiniz insanlardan Zeki Müren Türkçesi mi bekliyorsunuz" demiştim.

Değerli profesör Haluk Koç"a ne diyeyim?

O insanların kaba da olsa Türkçesi var ama senin hiç Kürtçen yok desem mi?