İFAM ve geleceğimizin yapı taşlarını döşeyen eğitim modeli-1

Önce şunu zihnimizin bir köşesine kazıyalım, derim: Türkiye"de altı alana dokunan adamı yaşadığına pişman eden sömürgeci bir rejim hâkimdir.

Bu altı alan,

1-Sömürgeci eğitim sistemi;

2-Metamorfoz yemiş, yabancılaşmış kültür, sanat ve entelektüel hayatı;

3-Tek "görev"i, Türkiye"nin Batı"ya bağımlı kılınması olan, hâriçten gazel okuyan, Fransızlaşmış hâriciye rejimi;

4-Türkiye"de oligarşik sistemi demoklesin kılıcı gibi milletin "tepesinde tutarak" nefesini tıkamak, önünü kesmek için tıkayan zorba, "faşizan" yargı rejimi;

5-350 kişilik bir şebekeden oluşan, Türkiye"nin değil, küresel sistemin çıkarlarını koruyan, İstanbul dükalığının kontrolündeki ekonomi rejimi;

6-Ve "peygamber ocağı" olarak adlandırılmasına rağmen "peygamber ocağı" nitelemesini hiçe sayan, hatta ayaklar altına alan uygulamalara imza atmaktan çekinmeyen militer rejim"den oluşuyor.

O yüzden eğitim"e, kültür"e, hâriciye"ye, ekonomi"ye, yargı"ya ve militer sistem"e bu ülkenin medeniyet iddiaları, tarihî derinliği ve kültürel zenginliği çerçevesinde çeki düzen vermeye kalkışan "kişiler" ya darağacına gönderiliyor; ya hadım ediliyor; ya da yaşadığına pişman ediliyor.

Oysa bu altı temel alana bu ülkenin medeniyet ufku çerçevesinde şekil veremediğimiz sürece Türkiye"nin bağımsız bir ülke olduğundan sözedemeyiz.

Türkiye, Batılılar tarafından sömürgeleştirilemedi ama eğitim, kültür, hâriciye, ekonomi, yargı ve militer sisteme, medeniyet ruhu ve ufkumuzun şekil vermesi sürgit önleniyor; böylelikle bu ülke kendi kendini sömürgeleştiriyor.

Türkiye"nin kendi kendini sömürgeleştirme süreci hâlâ durdurulabilmiş değil.

Başbakan Erdoğan"ın, elbette ki, her bakımdan umut vadeden yeni demokratikleşme paketi Türkiye"nin bağımsızlaşma sürecinde atılmış önemli bir adımdır.

Ama Türkiye"de "ipler", eğitim, kültür, hâriciye, ekonomi, yargı ve militer sistemde bu ülkenin ruh-köklerini özümsemiş çocuklarının eline geçmediği sürece Türkiye isktiklâlini de, istikbalini de koruyamaz.

İki yazıyla, eğitim sorunumuzu, mercek altına alarak bazı gözlemlerde ve önerilerde bulunacağım.

Ve Samsun"da İhsan Şenocak"ın öncülüğünde başlatılan İFAM projesinin, eğitim sorunumuzu nasıl kökten çözebileceğimize dâir önemli ipuçları sunan önaçıcı bir atılımın habercisi olduğunu göstermeye çalışacağım.

Eğitim sistemi, mankurtlaşmış, yabancılaşmış, ruh-kökleri yok edilmiş, entelektüel melekeleri körleşmiş, özgüvenini yitirmiş, bütün yaratıcı yetenekleri felç edilmiş, Batı"ya karşı aşağılık kompleksiyle yaklaşan omurgasız kuşaklar yetiştirecek şekilde kurgulandı Türkiye"de.

Türkiye"nin kültür, sanat ve akademi hayatı, Arşimet noktasını yitirmiş, varlık nedeni adeta bizim derinlikli fikir, sanat ve medeniyet dinamiklerimizi dinamitlemek olarak belirlenen, köle ruhlu bir entelijansiya yetiştirecek şekilde işliyor yaklaşık bir asırdır.

Türkiye"de üniversitelerin sayısı da, üniversitelerdeki farklı entelektüel yönelimleri benimseyen insanların çeşitliliği de artıyor. Ama bu artış hem nicelikseldir hem de tam anlamıyla bir illüzyondan ibarettir.

Çünkü Türkiye"nin krema"sını yetiştiren, ülkenin ekonomisine, siyasetine, kültür, sanat ve entelektüel hayatına yön veren, çeki düzen veren omurgasız "omurga kuşaklar", Batı kültürünün bu ülkede acentalığını, misyonerliğini yapan birkaç devlet üniversitesiyle bir avuç özel üniversitenin tezgâhından yetişiyor.

Türkiye"deki (özellikle de Anadolu"daki) üniversiteler, sadece üzerinde adeta "işsizliğin garantisi" diye yazan işe yaramaz bir diploma, bir kâğıt parçası veriyor gençlere.

Tek yaradığı iş, gençlerin "askerlikten yırtması"nı -o da kısmen elbette- garanti etmesi. Komedi yani!

İstanbul, Ankara ve İzmir"de ülkenin kremasını yetiştiren bir avuç "sömürgeci" üniversite ise diploma vermiyor sadece; ülkenin ruhunu satan, geleceğini dinamitleyen, yörüngesini yok eden güç, statü ve imtiyaz belgesi veriyor: Omurgasızlığın belgesini ve ödülünü!

Bir ülkenin kremasını oluşturan imtiyazlı küçük azınlığı yetiştiren üniversite modeli, Batı"da da var. Var ama tam tersi bir varlık gerekçesi var bu tür üniversitelerin.

Meselâ Amerika"da 12 üniversiteden oluşan ve adına "Ivy League" üniversiteleri denen yüksek eğitim kurumları, Amerika"nın kültürel ruhunu yok etmek için değil, bu ruhu diri tutmak, yeni ufuklara taşımak gibi asil bir amaca hizmet ederler.

Aynı şekilde İngiltere"de, adına kısaca Ox-bridge denen Oxford ve Cambridge üniversitelerinin başını çektiği üniversiteler "İngiliz ruhu"nu, tarihsel ve kültürel kimliğini özümsemiş öncü kuşaklar yetiştirirler.

Burada örnekleri uzatmaya gerek yok. Bütün Avrupa ülkelerinde, Japonya"da, Rusya"da, Çin"de durum tıpkı ABD"de ve İngiltere"deki gibidir.

Özetle: Batı"daki krema üniversitelerin hem ruhu hem omurgası hem de tarihî ve kültürel derinliği vardır.

Bizdeki krema üniversitelerin ise, tam tersine, başlıca "görevleri", bu ülkenin medeniyet iddialarını ve ruhunu yok etmek, omurgasını çökertmek, tarihî ve kültürel derinliğini delik deşik etmektir!

İşte bu nedenle Türkiye"deki eğitim sistemi, sömürgeleştirilemeyen bir ülkeyi, içeriden, zihnen ve kültürel olarak sömürgeleştiren bir eğitim sistemidir.

Bir ülkenin başına bundan büyük felâket gelmiş olabilir mi?

Buna isyan ederim ben arkadaş! İsyan!

Demokrasi paketi gibi adımlar, elbette ki çok önemli adımlar bu ülke için. Fakat ekonomik büyüme, siyasî haklar, demokratik paketler diye diye, bu ülkenin Lozan"dan itibaren karga tulumba başına torba geçirilerek, nasıl paketlendiğini, medeniyet iddialarının, ruhunun ve varoluşsal temellerinin nasıl yerle bir edildiğini ve hızla sekülerleştirildiğini de görelim lütfen.

Altını çizerek vurgulamakta yarar görüyorum: Türkiye"nin en temel, en hayatî, en varoluşsal sorunu, çocuklarımızı kültürel ve zihnî olarak sömürgeleştiren, özgüvenini tarumar eden sömürgeci eğitim sistemidir.

Türkiye"nin en büyük trajedisi, dünyanın sömürgeleştirilemeyen tek ülkesi olmasına rağmen kendi kendini sömürgeleştirme aymazlığına soyunan tek "nümûnelik" ülkesi olmasıdır yerkürenin.

Türkiye"nin, düşünen beyinleri "çıldırtan" en yakıcı ve yıkıcı meselesi ise, Türkiye"nin nasıl bir yokoluş serüveni yaşadığını göremeyen, zihnî bir sömürgeleşme sürecinden geçen, bedenen burada zihnen Batı"da yaşayan "müstağrip" bir entelijansiyanın hükümferma olmasıdır.

Peki, durum bütünüyle umutsuz mu, bir çıkış yolu yok mu?

Olmaz olur mu!

Örneğin İstanbul"da Ebubekir Sifil ile Taha Hakan Alp"in öncülüğünde kurulan Hikmetevi ile Abdullah Küskü ve Muhammed Yazıcı"nın fedakârâne gayretleriyle hizmet veren İlimevi ve son olarak da Samsun"da 6 yıldır faaliyet gösteren ilk mezunlarını bu yıl veren 5 yıllık İFAM, omurgasız, ruhsuz, sömürgeci eğitim sisteminden çıkış yolunu gösteren öncü ilk adımlar…

İhsan Şenocak"ın öncülüğünde kurulan İFAM, kurucu kaynaklarımızla, medeniyet ruhumuzla ve özümüzü gürleştirerek bir sahicilikle donanan, bizi zihnen özgürleştirecek, çöken gökkubbemizin yapı taşlarını yeniden döşeyecek önaçıcı bir eğitim modelinin ipuçlarını veriyor bize.

Pazar günkü yazıda İFAM"ın çığır açacak bir eğitim modeli ortaya koyan çalışmalarını, Pazartesi günü de Erzurum izlenimlerimi sizlerle paylaşacağım.