Teşhirde unutulanlar...

Ayıp ve günahın teşhirini, eğer bu kendi ayıbımız değilse soğukkanlı hatta merakla karşılayabiliyoruz. Eskiden de ahlaksızlıklar mevzubahis olur, dedikodularla, söylentilerle insanların siyasi hayatı bitirilirdi. Ancak bu rivayetlerden çoluğun çocuğun pek haberi olmazdı. Şimdi rivayetlerin yerini kasetler aldı. Kulaklarınızı, gözlerinizi kapatsanız bile her yerden, ayıbın detaylandırıldığı bilgi, görüntü bombardımanı ile karışlaşıyorsunuz. Çoluk çocuğun kolayca izleyebileceği mesafede yayınlanıyor her şey.

Bir taraftan internete filtreyi tartışıyor diğer taraftan ayıp görüntülerin maillerimize, mesajlarımıza gelmiş uzantılarını silmeye çalışıyoruz. Bizi hiç ilgilendirmeyen bir ayıbı seyrettirmek üzere kuşatılıyoruz adeta. Bir taraftan pornoyu yasaklıyoruz diğer taraftan siyaset adına haber sitelerimiz bile porno yayınlıyor. Çelişkili bir ülkeyiz vesselam.

Özel hayatın sınırları her zaman tartışılmıştır. Kamuya mal olmak bu sınırları açar mı bilmiyorum. Ancak siyasi kavganın içinde unuttuğumuz çok şey var.

Bu kasetleri biz kırk kat eller ile birlikte o kişinin ailesi de izliyor. Siz bir eş olarak dünyanın en kötü kocasına bile sahip olsanız eşinizi bir başka kadınla izlemek ister misiniz? Bir çocuk olsanız babanızı, bir anne olsanız oğlunuzu, bir arkadaş olsanız arkadaşınızı, ortağınızı komşunuzu izlemek ister misiniz?

Bu kasetleri yayınlananlardan birisinin çocuğu olsanız, okulda arkadaşlarınız ya da öğretmeniniz '' baban da ..” diye başlayan bir cümle kursa ne hissedersiniz? Soy isminizden tanıyıp size “vay be baba da ne babaymış” deseler, herkes seyretmiş ve yüzünüze vuruyor olsa bir evlat, bir eş, bir kardeş, bir anne olarak ne hissederdiniz?

Kaseti yayınlanan kişi istifa edip siyasetten çekilse de hayattan çekilemez. O çekilse bile ailesi yakınları çekilemez. Bu işleri yapanın ar damarı çatlamış olması, ailesinin, yakın çevresinin damgalanmasını beraberinde getiriyorsa ortada bir başka ayıp yok mu?

Onların suçu ne? Ne yazık ki siyaset ihtirası sadece kişileri değil aileleri de cezalandırıyor. Hiç bir teselli sözünün işe yaramayacağı böyle durumlarda ise “masumiyet” bir değer taşımaz. Acımasızca konuşmalar, akıl verenler, ahlak hocaları bolca bulunur. Herkes bir anda ahlak abidesi kesilir.

Ortada bir ayıp var. Buna üzülüp, “bize ne” diyeceğimiz yerde konuşarak, yayarak meşrulaştırıyoruz. Herkes böyle zamanlarda sanki derviş ahlakı ile ahlaklanmış numarası çekiyor. Madem numara çekiliyor bari hiç olmazsa derviş olmanın ayıpları örtmek demek olduğunu da hatırlayalım. Unutmayalım, mitingler çocukların seyredeceği saatlerde yayınlanıyor.

The Economist, son sayısında Türkiye''deki kadınların durumunu analiz etmiş ve Türkiye''den iyi haber olarak, kadınların örgütlendiğini küçük de olsa siyasetteki etkilerinin arttığını söylemiş. Türkiye''nin her yerinden çok açık görünen bu resmin en iyi örneğini perşembe günü Bayburt''ta gördüm. “Bayburtlu Anneler Üniversite Kürsüsünde” başlıklı programı izlemek üzere Yrd. Doç. Ayşe Mollamahmutoğlu''nun davetlisi olarak gittiğim Bayburt''u bu vesile ile de ilk defa görmüş oldum.

Gördüğüm kadarı ile Bayburt Üniversitesi, Kop dağı ile Zigana dağları arasına saklanmış şehri saklandığı yerden çıkartmak için büyük çaba sarf ediyor. Üniversite öğrencileri ve öğretim üyeleri ile bir bilim limanı olma iddiasını taşıyor. Bunu yaparken de Bayburtlular ile bütünleşmeyi de ihmal etmiyor. Rektör, öğretim üyeleri Bayburt''da hala yaşatılan mahalle odalarından halkla bütünleşiyor, onları dinliyor, bilgilerini paylaşıyor ve toplumsal değişimin kapısını akademik üstünlükleri mevzubahis etmeden aralamaya çalışıyorlar. En çok da taasub duvarının arkasında geleneklerin baskısı ile evlerin arasında kalmış kadınlara ulaşmaya çalışıyorlar.

Bayburt Sanayi ve Ticaret odası tarafından AB projesinde yürütülen ve üniversitenin bir parçası olduğu “kadın-eğitim- istihdam” odaklı sosyal dayanışma projesinin tanıtıldığı bu toplantıda; kadınların işgücüne katılım oranlarının en düşük olduğu illerden birisi olan Bayburt''da, kadınların üniversite kürsüsünde konuşmalarından çok etkilendim. Anneler seslerini üniversite kürsüsünden duyurdular. Büyük bir disiplin içinde toplantıyı izleyip yorumlarda bulundular. Proje çerçevesinde kadınlar fikirlerini söylüyorlar,yazıyorlar. Bu fikirlerin projelendirilmesini üniversite sivil kuruluşlar ile işbirliği içinde yapacak. Eğitim almaya gelenler arasında ise geleneksel giysileri ehram ile örtünen, gözleri dahi görünmeyen anneler bile var. Daha önce seslerini hiç duyamadığımız kadınların evlerinden çıkıp, fikir üretmeleri, tartışmaları bile tek başına Türkiye''deki kadın meselesinde kat edilen yolu gösteriyor. Her hafta mahalle odalarında proje elemanları tarafından bilgilendirilen kadınlar bu eğitimlerden çok faydalanmışlar. Üniversite, sivil toplum ortaklığının halkla bütünleşmesinin en iyi örneğini bu vesile ile Bayburt''da gördüm. Projede emeği geçen herkes en çok da Bayburtlu kadınlar teşekkürü ve desteği hak ediyorlar.

Bir başka kadın projesi ise İstanbul müftü yardımcılarından Kadriye Avcı Erdemli''ye ait. Camilerde kadınlar bölümünü, tuvaletten, abdest alma yerlerine kadar yeniden düzenleyerek eksikliklerini gidermeyi amaçlayan bu proje, İstanbul''da 3000''i aşkın camiyi kapsıyor. Kadınlara ayrılan mekânların fiziksel, hijyenik, vb. yönlerden durumlarının tespiti, kadınların huzur içerisinde ibadetlerini yerine getirmeleri için gerekli şartların oluşturulması, tüm camilerimizde kadınlara ayrılan mekânlar konusunda bir standart oluşturulması amacıyla hazırlanan projede bir kadın bir erkek 60 gözlemcinin eksiklikleri yerinden tespiti ile uygulamaya geçilecek. Artık kadınlar kendilerini ilgilendiren konularda birilerinin bir şey yapmasını beklemek yerine kendileri hareket geçiyorlar. Türkiye''yi anlamak için bu değişimi görmek gerekiyor.