Kayıtsız kalmak korkmaktır

Bu girişimi desteklemenin, bir sanatçının politikleşmesi olarak anlaşılmayacağını umuyorum. Çünkü bunu ben politika olarak görmüyorum. İnsanın kendini bir şekilde ifade etmesi gerektiğini düşünüyorum. Sevgi açlığı benim asabımı bozuyor. Kendini belli etmek zorundasın, doğrusu yanlışı yok fikrin. Ben böyle düşünüyorum. Öteki başka bir şey düşünebilir ama herkes bizi sevsin diye tuttukları futbol takımını bile söylemiyorlar. Çok iki yüzlü buluyorum bunu. Bir de Türkiye'de olmasaydım, daha medeni bir ülkede -İngiltere'de Londra'da yaşadım bir zaman- yaşasaydım -ama bir İngiliz değilim, kendimi öyle hissetmiyorum- bütün problemini çözmüş bir ülkede olsaydım çok daha mutlu olurdum. Etrafımdaki mutsuzluktan kendimi mümkün olduğu kadar sıyırırdım.

Yetmiyor. Bizim gibi bir ülkede olup bitene kayıtsız kalmayı korkaklık olarak görüyorum. Bu kadar insan ölüyor, o kadar fazla konu var ki. Düşünce suçlularıyla ilgili konular var. Hayvan haklarından, doğanın katledilmesinden, nükleer santrallerden.. O kadar çok konu var ki.. Hiç mi biri ilgilerini çekmiyor? Nasıl bir hayattır bu? Sokağa çıkmıyorlar mı? Nasıl bir yaşam sürüyorlar? Hiç mi farkında değiller? Hiç mi gazete okumuyorlar? Hangi haberleri seyrediyor bu insanlar? Hiç mi seçimleri yok. Niye bu kadar renksiz durduklarına ben şaşırıyorum.

Çok fazla sorunları var. Bütün sorunların üzerinin örtüldüğü, halının altına süpürülüp geçiştirildiği bir ülkede yaşıyoruz. Bu, gelişmemizi ve daha medeni bir ülke olmamızı engelleyen unsurlardır bence. Sorunları, tıpkı çöpleri savuşturur gibi halının altına gizlice süpürmekle çözemezsiniz ki. Onları olduğu gibi ortadan kaldırmak daha doğru.

Şöyle bir şey buldum; bence önemli olan sivil bir inisiyatifin, sivil bir bilincin oluşmasıdır... Bunun Türkiye'de çok önemli olduğunu düşünüyorum. Ulvi bir devlet öğretildi. Onun da başında bir baba var. Üvey baba diyor Perihan Mağden, çok beğeniyorum. İnsanların devletin ne olduğunu ya da ulvi falan olmadığını, vatandaşı için varolması gereken bir organizasyon olduğunu anlamaları gerek. Sırf bu bilinç yaygınlaşsa yeter. İnanın yazılı anayasanın hiçbir önemi yok bence. Bu yeter.

Söylemek istediğinizi anlıyorum. Ama ben, bir devrimci olmadığımı söylemeliyim. Hele politikacı! Hiç değilim...

Hayır, gerektirmiyor.

Tabii ki bir siyasi duruşum var. O da benim için doğru olandır; insan her şeyden önce gelir diyemeyeceğim, çünkü doğa da hayvanlar da önemlidir. Dünya üstünde yaşayan çok kötü bir türüz ne yazık ki. Çok saygısız bir türüz. Savaşıyoruz, yasaklıyoruz. Bütün bunlar beni ilgilendiriyor. İster istemez ilgilendiriyor. Yani sırf Amerika'ya gideyim, oradaki bir okulda çalışayım geleyim, rolümü oynayayım oturayım demiyorum. Yani okuduğunuz her şey etkiliyor. Merak sardığınız, düşündüğünüz her şey. Ha ben böyle düşünüyorum. Peki ne yapıyorsun? Hiçbir şey yapmıyorum. "Ben Müslümanım namaz kılmıyorum" demeye benziyor bu. Müslüman'san, Müslüman olmanın şartları belli. Namazını kılacaksın. Böyle düşünüyorsanız, bu ülkede yaşıyorsanız, bencil bir insan da değilseniz -ki ben öyle olduğuma inanmıyorum- dolayısıyla mecburen birtakım şeylerin içinde yer alıyorsunuz.

Oluşmasında değil, sadece tasarlanma aşamasından haberim vardı. İmzaya açıldığında haberim oldu. Memnuniyetle katıldım. Yavaş yavaş oluşturuluyor zaten. Değişik yerlere gidilecek, tanıtımı yapılacak. İş programıma uygun düşerse memnuniyetle yer alırım. Çünkü gerçekten insanların çok cahil olduklarını düşünüyorum. Cahil bırakılmaya çalışıldıklarını da düşünüyorum.

Hayır, getirmeyebilir. Ama ne kadar yayılırsa o kadar iyi olur. Bence çok pozitif bir şey, olumlu bir girişim. Tek bir görüşün oluşturduğu hareket değil bu. Her kesimden katılım var. Güzel olan da bu. Sonra, süreç de çok önemli. Gerçekten yapılacak anayasadan çok o süreç önemli.

Katiyen. İğreniyorum. Çok iğreniyorum. Çok az sayıda saygı duyduğum siyasetçi var. Eleştiren birinin biraz daha cesur olması beklenirdi. O kadar da kendi işimden vazgeçemem. Çok âşık olduğum bir iş yaptım senelerce... bale yaptım. Şimdi tekrar çok âşık olduğum bir iş buldum. Katiyen. Siyaset için bunlardan vazgeçemem...

Daha mutlu bir toplumun içinde yaşamak istiyorum. Daha bilgili, daha neyin ne olduğunu farkeden, daha öğrenim görmüş, daha kafası çalışan, daha özgür. Ben en iyi bildiğim şeye tekrar dönüp bakarım. Acaba yanılıyor muyum diye.. Orada hep açık bir nokta bırakırım. Tarih okumaya başladım ciddi olarak. Hep bu dönem kötü zannediyordum. Bakıyorum ki hep böyleymiş. Bunda hem çok üzülecek bir taraf var. Demek ki şimdi de çok kötü değil zaten hep böyleymiş diye sevinilecek bir taraf var. Ama bence Susurluk'tan sonra çok yıprandık. Çünkü bilmiyorduk birçok şeyi. Birçok şey söylenti halindeydi. Çok az bir çevre ne olup bittiğini biliyordu. Şimdi hepimiz biliyoruz. Ve bizi pisliklerine ortak ediyorlar. Onun için bu sivil hareketin bence çok büyük önemi var.

Mümkün değil ki..

Bütün amaç zaten her kesimin katılımı. Yani laikperestler çok korkuyor bundan ama. Bence bu bir paranoya... Ben hep şunu istiyorum. Hem sivil hareketin hem de düşünce özgürlüğünün sağlanabilmesi... yapılan bu işlerin içinde olma nedenim bu. Paranoyak bir toplum olduk. Dinci bir kesim var. Bunların hangileri şeriatçı. Hangileri terörist? Sen "yasak konuşmayacaksın" dersen, kimin ne olduğunu nereden bileceğiz? "Bu böyle diyor ama aslında bu şeriatçı". İnsanlar kendilerini rahat ifade edebilseler, anlaşmak daha kolay olacak gibime geliyor.

Ümid ediyorum. Şu ana kadar düşünmeyen insanları da düşünmeye itebilir. Türkiye'de sivil seslerden hoşlanmayan ve onları bastırmaya çalışan bir kesim var biliyorsunuz. Ve bıktırmaya, usandırmaya çalışan...

Bu bir denemedir. Bence herşeyin katkısı var. Bu sivil hareketin katkısı var. İnternet'in katkısı olacaktır. Oluyordur da. Bu türden her girişimin bir katkısı olduğuna inanıyorum. Ayrıca insan bir harekete girerken "nasılsa olmayacak" diye girmez ki. Kaç kişi düşünürse bunun üzerine, ne kadar yazılırsa, insanlar ne kadar bilincine varırsa o kadar iyi olur ve başarı şansı da yükselir. Avrupa'da bu bilinç var. "Parasını ben veriyorum" diyor, hesap soruyor. Bizde ise tam tersi. Askeri cuntanın yaptığı bir şey bu. Ben utanıyorum. Ne münasebet! Beni birtakım kanunlarla sınırlıyorlar; nelere karşı çıkmam, nelere de çıkmamam gerektiğini onlar belirliyorlar. Ne demek yani. Niye ben bu anlamsız yasaklarla ve bana konulan sınırlarla yaşamak zorunda olayım? Türkiye'de sivil hareketçilerin işi çok zor. Hakikaten gol atılması zor bir kale var adeta.. Allah'tan dünya bırakmıyor bizi... Göstermelik de olsa birşeyler yapmak mecburiyetinde oluyorlar. Bakın ben şuna gerçekten inanıyorum. İnsanların kendileri, hak ve özgürlüklerinin, takipçisi olmazsa bu iş zor. Daha yapılacak çok şey var. Bir kere her şeyden evvel düşünce özgürlüğü için yapılacak çok şey var. Eğitim için yapılacak çok şey var. Çok fazla alanda yapılacak çok fazla şey var. Yani mutlu değilim. Televizyonları izleyemiyorum. Çok az sayıda kanalın çok az sayıda programını izliyorum. Beni mutlu eden çok az şey var. Ki aslında hiç karamsar bir insan değilimdir. Ama bu ülke beni mutsuz ediyor. Bu topraklar hiç kimseye kalmamış. Roma, Bizans, Osmanlı İmparatorluğu, Türkiye... yani önemli olan insan. Ve ne yaptığı. --------------- imza ve tarih ----------------

--------------- imza ve tarih ---------------- Geri OKU