"Görüntüler bende yoktu" ve "Alın bunu!"

Eski Erzincan Başsavcısı İlhan Cihaner''in gözaltıyla sonuçlanan hikayesinin / davasının bana ikna edeci gelmeyen fasıllarını zamanında bu köşede değerlendirmiştim.

Cihaner, bugün CHP milletvekili aday adayı. Çok yakında, kendisinden “Erzincanlı yerel gazeteci” olarak söz edilen Kemal Özdemir, “Ergenekon Fay Hattında Erzincan” başlıklı bir kitap yayınlamış. Kitabı okumadım. (Doğrusu okumaya da niyetim yok…)

Söz konusu kitapta bazı fotoğraflar da yer alıyormuş. Bu fotoğrafların içinde Cihaner''in de yer aldığı kareler gazetelerde yayımlanmış bulunuyor. Bu görüntüler, Eski Erzurum Özel Yetkili Savcısı Osman Şanal ve ona eşlik eden sivil polislerinin Cihaner''e savcılık makamında “birlikte ayrılmak” amacıyla yaptıkları ziyarete ilişkinmiş. Benim önümde 6 adet fotoğraf karesi var. Cihaner''in ziyaretin amacına itiraz ettiği, savcı (?) ve sivil polislerin de üzerinde ceket olmayan Erzincan Başsavcısı''nı (o an itibariyle bu görevi sürdürmekte) kollarından çekiştirdikleri gözleniyor. Üstelik Cihaner''in üzerinde ceket olmadığını da görüyoruz. Yani bir fırsatını bulup, polislerin elinden kurtularak kendisini dışarıya atma niyeti ve ihtimale de yok…

Niçin bu hoyratça davranış? Sivil polislerin bir başsavcıyı makamında kolundan çekiştirerek şiddet uygulamasının makul bir nedeni olabilir mi?

Cihaner, “Görüntüler bizde yokken, bu gazetecilere nasıl verildi?” diye sorarken haklı. Ama doğrusu Cihanner''in önümüze getirilen bu sahneye ilişkin olarak sarf ettiği “Aralarında bir de savcı vardı. Onun savcı olduğunu bilseydim kafa atardım! Bir direnme yoktu. Dirensem üç beşini döverdim” şeklindeki sözlerin de telaffuz edilmemesi gereken türden olduğu söylemeliyim. Ne gerek var bu sözlere…. Yorumu fotoğraf karelerine bırakmak fazlasıyla yeterli değil mi? Bizim isteğimiz “bilek güreşi”nin yargıyı ilgilendiren her alandan elini ayağını çekmesi değil miydi?

ÖSYM''nin yaptığı son sınava (doğrusu: “Yarışma”) ilişkin iddiaları izliyorsunuzdur. Merkez''in bunlara nasıl cevap yetiştirmeye çalıştığını da mutlaka.

Bu tartışmaya büyükşehirlerde karşılaştığımız öğrenci eylemleri de eşlik ediyor. Öğrencilerin durumu protesto etmek için gerçekleştirdikleri eylem türlerinden öne çıkanı kendilerini bir ÖSYM bürosunun demir parmaklıklarına zincirlemek. Televizyon ekranlarında da önümüze geldi bu sahneler. Olay polise “intikal eder etmez” güvenlik güçleri olay yerine geliyor, bir demir makası ile zincir kırılıyor ve ardından öğrenciler gözaltına alınıyor…

Şimdi sormak lazım: Kendilerini demir parmaklıklara zincirleyen bu öğrenciler niçin gözaltına alınıyor? Kendilerini zincirleyerek kendilerine zarar verdikleri için değil her halde! Söz konusu alanlarda bulunan başkalarını zorla zincirlemek gibi bir eyleme de girişmemişler. O halde bu “gözaltılar”ın nedeni nedir?

(Burada sadece çağrışım sonucu olarak Mehmet Ali Aybar''ın genç yaşlarında yayımladığı gazetenin o muhteşem adını hatırlayabiliriz: “Zincirli Hürriyet”)

Şunu da -unutmadan- ekleyeyim: Yine televizyon ekranından izliyoruz. Öğrenciler -gözaltılara direnmek için- sırtüstü yola serilince, polisler onları –artık nerelerinden yakalamışlar ise- gözaltına almak için zorla araçlara taşıyorlar. Bu sahnelerde çok sıklıkla karşılaştığımız şu ifadedir: “Alın bunu!” Bu emir cümlesini tabii ki olay yerinde bulunan amirler rütbesiz polislere yönelik kullanıyor.

“Alın bunu!” Duymuşsunuzdur, tarihi çok eskilere giden bir polis “jargonu” bu… Bu jargonun kibarcası ise öyle: “Alın bu şahsı!” Bilmiyorum doğrusu; Polis Akademisi''nin müfredatında bu mesleki “jargonlar”ın ıslah edilmesine yönelik bir ders var mı? Bence olmalı… Çünkü Akademi belki farkında değil ama “şahıs” sözcüğü siyaset felsefesi ve biliminde giderek kendisine geniş yer açan bir kavram.

Aaaaaaa! Öğrenciler kendilerini demir parmaklıklara zincirlemişler… O halde “Durmayın alın bunu, bunu ve bunu!” Niçin? “Niçin''i filan yok alın bu şahısları!”