Sıradan olan çılgın adama karşı...

Eğer bir toplumun üyeleri kurulu düzenin isterlerine göre hareket etmeyi marifet sayan sıradan kimselerden meydana gelmiş olaydı, orada hareket adına pek az şey bulabilirdik, hiç bulamazdık demek abartı sayılacaksa...

Eğer kendini feda etme çılgınlığını gösteren insanlar olmayaydı insanlık hâlihazırda durduğu yere gelebilir miydi? İnsanın hâlihazırda durduğu yerin matah olup olmadığı hususu başka bir değerlendirmenin konusudur, o ayrı... Bizim gündelik eleştirimizin konusu olan hususlar ayrı, insanoğlunun bir yerden başka bir yere gelip gelmemiş olduğu hususu daha ayrı...

Kurulu düzen, kendine karşı suç işlemeyi önleyecek tedbirler geliştirmek ister. Böylesi ikilem içinde kalan önder veya öncü karakterlerse, kurulu düzeni değiştirme adına suç işlemeye hükümlü bulunur. Suç işlemek nerdeyse onların alınyazısıdır desek sezadır...

Önderler, öncüler kural olarak kurulu düzene karşı suç işleyenlerin arasından çıkar... Kurulu düzene karşı onların gözü karalığı olmayaydı, sanırım insanlar değişme olmaksızın sürgit aynı köhne düzenin çarkları arasında öğütülüp durur, un ufak olur giderdi...

Hayır, burada bahsi geçen bireyler, kişisel ihtirasını öne çıkartmış olanlar değil; bilakis kendi kişisel çıkarını ayaklar altına almayı göze alabilen insanlardır.

Sıradan insan, kamu yararına suç işlemeyi göze alamaz.

Sıradan insan kendi bireysel hasis çıkarını öne almayı gözetir. Sıradan insan için evladuiyal kaygısı ön alır... "Kör olası evladuiyal olmayaydı" halk deyişi onların ağzından çıkmıştır, sıradan insanın...

Önder ve öncü karakterse atılır, sağına soluna bakmadan, benimle beraber bu yola çıkacak başka birileri var mı diye kaygılanmadan atılır, kendini ateşe atar, yanar, yakar... Ama onun yanışından yeni bir neslin tohumu fışkırır...

Onların tavrı, sıradan insana çılgınlık olarak görünür. Onların gözünde bu çılgın insan, aklını başına devşirmiş olaydı, şimdi apartmanların, hanların, hamamların sahibi olurdu... Çünkü sıradan insanın gözünde değer taşıyan şey, hanlardır, apartmanlardır; onların kirasını devşirerek gününü gün etmeye çalışmak akıllı olmak demektir... Bu işler akıllı adamın harcıdır! Çılgın insansa, kendi özel çıkarını gözetmeden kendini ateşe atabilir ancak...

Şuna benzer tümceleri hep işitmedik mi: "Onun eline geçen para benim (veya şunun) eline geçseydi, şimdi dünyanın en zengin adamı olmuştu; fakat o... O, eline geçen paranın kıymetini bilemedi..."

Oysa sıradan insanın tasarruf diye düşündüğü şey, çılgın karakter için tam da harcanması gereken yerin odağında durmaktadır.

Sıradan adam, çılgın olanın yaptığını görünce, ancak bizim çılgınlıkla işimiz yok, biz düşünen adam istiyoruz kabilinden bir söylem geliştirmeye kalkışır. Çünkü olayı kavrayamaz. Eserle müessiri birbirine karıştırır.

Kısa vadede sıradan insan haklıymış gibi görünür, ama uzun vadenin galibi daima çılgın olandır...

Hatırlanmalıdır ki, peygamberler de içine doğdukları kurulu düzene karşı suç işlemişler ve suçlu muamelesi görmüşlerdir... Meczup, mecnun, deli gibi sıfatlarla anılmışlardır... Ancak tarih, kimin mecnun, kimin önder olduğunu göstermekte asla yanılmamıştır.