İmam-hatip İslami Harbiye, Harbiye askeri imam-hatip

Görgü, adı üstünde, göre göre oluşur. Devleti yönetenlerin eşleri veya cenazeyi alkışlayanlar görgüsüzdür, kimilerine göre.

Taraflar farklı olsa da tepkiler aynıdır:

"Hayatımda böyle bir rezillik görmedim!"

"Dünyanın neresinde görülmüş canım!"

Buraya kadar okuduysanız, iyi bir soruyu hak ettiniz.

Soru şu: Türkiye''de yaşayanların görgüsü, neleri göre göre oluşmaktadır?

Gündemle ilişkilendirelim, somutlaştıralım: Türkiye''deki "dindarlar" nesil eğitmeyi, ''göz göre göre'' kimlerden öğrendiler?

Mesela dünyanın dört bir yanında açılan "Türk Okulları"nın ''model''i hemen yanı başımızdaydı, yakın tarihimizdeydi. Osmanlı''nın son yüzyılında açılan o günkü misyoner okullarının, yani bugünün seçkin yabancı kolejlerinin, her geçen gün artan etkilerini ''göre göre'', dünya görüşümüz, görgümüz ve bilgimiz değişti.

O ki bu zor şartlarda dindar nesiller yetiştirecek kurumlar yok, yeni nesiller dine düşman olmasınlar, yeterdi. Dine düşman yetiştirilen, dindarları aşağılayan nesillerin yerine, dine düşman olmayan nesillerin yetişmesi, çok önemli bir "hizmet"ti.

Türkiye''deki köklü yabancı kolejler de göz göre göre aynı siyaseti uygulamışlardı. Türkiye''deki Hıristiyanlığa düşman nesiller, Hıristiyan olmadılar, ama onu İslam''dan daha iyi bilecek kadar ''içinde'' oldular. Misyoner öğretmenler, Türk çocuklarını Hıristiyan yapmaya çalışmadılar, dedikoduları boşa çıkardılar, velilerin güvenlerini kazandılar. Propagandanın modasının geçtiğini erken anlamışlardı, onun yerine daha ince bir siyaset uyguladılar. Cemil Meriç''in ifadesiyle, misyonerliğin amacı, bu topraklardaki insanların kendi kültürüyle bağını koparmaktır. Bununla yetindiler, gerisi de çorap söküğü gibi geldi.

Bizans''la empati yapabilen, ama Selçuklularla empati yapamayan nesiller türedi. Bizans''ın Konstantinopolis''i emlakçıdan aldığını zannedecek kadar naifleştiler. Öyle bir eğitimden geçtiler ki, bu çelişkiyi fark etmenin bilgisine, görgüsüne ve görüsüne sahip olamadılar.

Her sınıfın duvarında "Gençliğe Hitabe" olmasaydı, nesiller bunu ezberleyerek büyümeseydi, rahmetli Necip Fazıl Kısakürek "gençliğe hitabe" yazma ihtiyacı hisseder miydi?

Birileri insafın sınırlarını zorlayarak Sultan Abdülhamid''i "Kızıl Sultan" göstermeye çalışmasaydı, birileri de onu "Ulu Hakan" göstermek için özel bir mesai harcar mıydı?

Osmanlı tarihi söz konusu olduğunda, duygularını kontrol edemeyen, bilip bilmeden önüne çıkan herkesi hain etme yarışına giren nesiller, dindar yetiştirilmediler belki, ama dini bir taassupla, kindar yetiştirildiler.

İnsanlara kâfir demeyi bıraktılar belki, ama onun yerine ''hain'' ve ''yobaz'' kelimesini koydular.

İnsanlara münafık demeyi bıraktılar belki, ama onun yerine ''oportünist'' kelimesini kullandılar.

İnsanlara mürted demeyi bıraktılar belki, ama onun yerine ''dönek'' kelimesini kullandılar. Rahmetli Sultan Vahdettin, bu kindarlığın ve taassubun kıblesidir. Sultan Vahdettin''in aslında bir hain olmadığını, o zor şartlarda, elinden pek bir şey gelmeyen, aciz bir adam olduğunu görmeyecek kadar, kararlıdırlar, gözü kapalıdırlar.

Gözü kapalı bulurlar hainleri… Bu yetenek, büyük ihtimalle, ilkokul öğretmenlerinin eseridir. İnançları sarsılmasın, ezberleri bozulmasın diye olsa gerek, kitap okumazlar, ama çok iyi niyet okurlar…

En sevdikleri test, samimiyet testidir. Sürekli birilerinin samimiyetini sınar, kendilerini bundan muaf tutarlar. Evham, onlar için bilimsel düşünme ile eşanlamlıdır.

Çok da duygusaldırlar… Müsamerelerde gözyaşı dökmeden duramazlar, kin duymadan yaşayamazlar.

Onlarca yıldır, okul denen fabrikalarda seri olarak üretilmiş, hâlihazırdaki bu kindar nesillerin ideolojisi değişse de, okulların tabelası değişse de, sonuç değişmemiştir, değişmeyecektir. Kindarlık dininin gereğince, gücü yeten yetene, hayatı zehir etmiştir.

Sıfat, başına geldiği zatın mahiyetini değiştiremez. Değişiklik görüntüde olur, nitelik/mahiyet/öz aynı kalır. Bu "kindar nesil"lerin başına hangi sıfat getirilirse getirilsin, ister dindar olsunlar, ister ateist, ister tinerci, ister şarapçı, sonuç değişmeyecektir. Bunlar kindarlık dininin (yaşam tarzının) mensubudurlar, zalimidirler, mağdurudurlar.

Müslüman dünya görüşüyle ve görgüsüyle yetişmiş insanlar, o edepten zekice, sanatkârane birçok yenilik üretmişlerdi. Son yıllara kadar, Kur''an-ı Kerim''lerin arkasına "fiyat" yazılmazdı, dünyada hiçbir şey onun bedeli olamaz, diye düşünüldüğü için. Zarif insanlar oldukları için, buna güzel bir çözüm bulmuşlardı. Kur''an-ı Kerim''lerin arkasına "fiyatı" değil, "hediyesi:" şu kadar lira yazarlardı. Bu bir görgü meselesiydi.

Bugün yüksek "su faturası"na itiraz eden "bilinçli tüketici"ler, dini/yaşam tarzı ne olursa olsun, asıl sorunu fark etmiyorlar, çünkü dünya görüşleri farklı değildir. Ödediğimiz faturalar, suyun bedeli değildir, suyun nakliye bedelidir.

Misyonerler tarafından kurulmuş seçkin yabancı kolejlerde, laik okullarda veya imam-hatiplerde eğitim görmüş eğitimli insanların bunun gibi basit gerçekleri, incelikleri bile bilmemesi, kendi kültürüyle iletişiminin kopmasıyla, bu topraklarda bir turist merakıyla bile dolaşamayacak kadar ilgisiz ve kibirli olmasıyla izah edilebilir. Bu topraklardan öğrenecek ne olabilir ki!

Bu basit konuları bilmeyenlerin, imam-hatiplerin ''İslami Harbiye'', Harbiye okulunun da ''askeri imam-hatip'' olduğunu anlamasını beklemek, beyhude olacaktır.

Bu okullar, birbirine zıt dünyaların eseri gibi görülseler de, benzer kafa yapılarının, aynı dünya görüşünün eseridir bunlar.