Efendiler nereye?

Refik Halit Karay, İttihatçı kafayı hülasa etmek için, "Ermeni mi? Kes kafasını... Rum mu? Al parasını... Arap mı? Çek ipe... Türk mü? Sür savaşa..." demişti.

Kürtler mi?

Onlara torpil geçilmiyordu herhalde; "Türklük kapsamında" savaşa sürülüyorlardı elbette.

Zaten o vakitler Türklük algısı, İsmet Özel"in son yıllarındaki algısına epey benziyordu.

Mesela, Teşkilatı Mahsusa"nın son dönem başkanlığını ifa eden ve Gazi Paşa"nın çok büyük iltifatlarına mazhar olan emekli Süvari Albayı Hüsamettin Ertürk, Türk dostu dediği Mareşal Budiyeni"nin, "Türklere ve Müslümanlara karşı düşman bir his taşımamasını" annesinin Kürt olmasına bağlıyordu: "Anası Müslüman olan ve kanında Türklük bulunan bu asker..." (Özel"in kavline göre, "Müslümanlık" diye ayrı bir kategoriden bile söz edilemez.)

Ne kadar sorunlu bir mülahaza olursa olsun, Hüsamettin Ertürk"ün tefrik yerine mezcetmeyi seçtiği besbelli.

Kürt anadan neşet eden "Türklük" algısı da başka şekilde izah edilemez.

Takdir edersiniz ki, işi kafatası ölçümlerine vardıran ırkçı ayrımcılıktan çok farklı bir telakkidir bu.

Birinci Meclis sonrası dönemlerde Kürtlerin ontolojik hakları gasp edilmiş, daha sonra da büsbütün varlıkları inkâr edilmişti.

Bu da Kürt-Türk çatışmasının doğal zeminini oluşturmuştu. Bu zemin üzerinden de Öcalan"ın deyimiyle, "vekaleten bir savaş" yürütülmüştü.

Uzun lafın kısası, İttihatçıların "Türk mü? Sür savaşa..." evresinden, Kemalistlerin "Türkü Kürdü birbirine kırdırma" evresine geçilmişti.

Maksat bu ülkenin sömürgeleştirilmesiydi.

Markar Esayan"ın son derece yerinde tespitiyle, "200 yıllık Batıcılaşma süreci, Osmanlı ve Türkiye"nin sömürgeleştirilme sürecidir..."

Bunun için de "komplocu-darbeci rejimin" vesayeti sürgit devam etmeliydi.

Zülüm bu vesayetin doğal sonucuydu.

Refik Halit Karay"ın İttihatçılar için kaleme aldığı şu satırları Kemalist vesayeti için de okuyabilirsiniz: "As deyince sıra sıra darağaçları kurulur, "yak" deyince alev alev meşaleler tutuşur, "bas!" deyince tabur tabur jandarmalar üşüşürdü... Elinizde zindan anahtarları, belinizde idam ipleri, sırtınızda darağaçları vilâyet vilâyet dolaştınız... Beş senedir her tarafta kargalara insan leşinden öbek öbek ziyafetler çektiniz; akbabaları çocuk ölüsü ile besleyip kartalları artık âdem etinden tiksindirdiniz..."

Bu ülkede ezanı 18 sene yasak eden zihniyetin yeni sürümlerinin dikişi 28 Şubat süreciyle patlamıştı.

Ne yapsalar dikiş tutamayacaktı.

Kemalist vesayet artık kabuk değiştirmek zorundaydı.

Ergenekon soruşturması bu değişim sürecinin diğer adıydı. Yeni vesayet tam anlamıyla yerleşinceye kadar mezkur soruşturma sürecekti.

Barış süreci bu kabuk değiştirmenin, yani, post-modern vesayetin yerleşmesinin önündeki en büyük engeldi.

Evvela Oslo süreci ifşa edildi. Yetmedi, 7 Şubat 2012"de MİT Müsteşarı Hakan Fidan hedefe kondu.

Her şeye rağmen barış süreci gerçekleşince dımdızlak ortada kaldılar.

Barışı gerçekleştiren seçilmiş siyasi iktidara karşı son intihar saldırısında da trajik bir şekilde yakayı ele verdiler.

Trajik dediğim, artık hiçbir kamuflajları kalmadı.

Vedat Bilgin hocamız Akşam"daki köşesinde, "Artık paralel yapı, cemaat tartışması bütünüyle sona ermiştir. Bütünüyle yabancı servislerin maşası haline gelmiş bir alçaklar güruhuyla karşı karşıyayız..." demişti.

Devlet Bahçeli"ye de vaktiyle danışmanlık yapan, Bugün"deki yazılarına son verildikten sonra Akşam"a geçen Vedat Hoca söz konusu yazısını şöyle nihayete erdirmişti: "Bu çetenin, vatanın bütün kalelerini, bütün kurumlarını, bütün bilgilerini "uluslararası güç merkezlerine" pazarlayarak, hangi iğrenç çıkarları elde ettikleri, yarın adalet önünde bir bir ortaya konulacaktır. Eğer hâlâ kaçmamışlarsa bu alçaklar, hesap verip, cezasını bulacaklardır. Ama bu alçaklığa göz yumanlar bir daha hangi yüzle sokağa çıkacaktır, onu bilemem..."

Vedat Bilgin"in "hâlâ kaçmamışlarsa" ifadesi bu mazlum millete ihanet edenlerin akıbetini işaret etmiş olsa gerek.

Zira...

Refik Halit bugünkü yazı yolculuğumuzda kimi satırlarını iktibas ettiğimiz 5 Kasım 1918 tarihli makalesini, Alman denizaltısına binerek kaçan İttihat ve Terakki şeflerinin arkasından dercetmişti.

"Efendiler nereye?" diye sorumuştu; "Ziyafet bitti, fakat ağzınızı silmeden, elinizi yıkamadan, bir de acı kahvemizi içmeden efendiler nereye?.."