Muhteris bir "anamuhalefet"

Demokrasinin siyasal çoğulculuk çerçevesindeki ilkesi belli: Seçimler sonucunda bir ya da birkaç parti iktidarı oluştururken diğerleri muhalefet safında yer alacak.

İktidarda ya da muhalefette olsun farketmez, her parti topluma açıkladığı programıyla “iktidara aday” olduğunu açıklayacak. Parti programlarının hangi amaca hizmet ettiği de belli: Seçimin galibi olarak çıkınca ne yapıp edecek de ülkenin dertlerine deva olacak, bunun açıklaması.

Ancak muhalefet partilerinin öncelikle “iktidarı olma” amacı taşımasından dolayı hepsinden aynı ölçüde “eli kulağında” bir “iktidar partisi” gibi davranmalarını beklemek yerinde değil. Pek çok ülkede öyle muhalefet partileri var ki, “iktidar olmaları” bir hayalden ibaret. Ve bunu da herkesten önce kendileri biliyor. Ama olsun; “muhalefet”in varlığı da zaten büyük ölçüde zaten bunu gerektirmiyor mu? Seçimden yüzde 3, yüzde 1, ya da yüzde 0.5 ile çıksınlar önemli değil; önemli olan onların da söyleyecek sözlerinin olması ve bunu siyasal zeminde duyurabilmeleri. “İktidar olma” söz konusu olunca içlerinden bazılarının önüne çıkan tek “fırsat”, bir koalisyonun arayışının son halkasını oluşturmaktan ibaret olsa da.

Ama sıra kendilerine “anamuhalefet partisi” denilen partilere gelince buraya kadarki değerlendirmeyi biraz zenginleştirmek gerekiyor. Bu partiler, birçok ülkede ve özellikle yakın tarihte, ülkelerindeki siyasal hayatın (yine “eli kulağında”) iktidar partilerine dönüşmüş durumdalar. ABD bu konuda çok farklı bir yapıya sahip olduğu için isterseniz onu dışarıda bırakalım. Ama özellikle Avrupa''daki siyasi hayata bakınca, “iktidar” ve “anamuhalefet” olmanın iki büyük parti tarafından dönüşümlü olarak neredeyse sıraya konduğunu görmüyor muyuz? Demek ki, “anamuhalefet partisi” olmak, sahip çıktığı bakış, duruş ve de tabii ki özellikle “sorumluluk” açısından diğer muhalefet partilerinden farklı bir yapı gerektiriyor. Yani özetle, “anamuhalefet partisi” sıfatını taşıyan bir parti, muhalefette olmasına rağmen “sanki iktidardaymış” gibi bir tutum sergilemek zorundadır.

Şimdi de bu genellemelerden sonra gelelim Türkiye''ye:

“Anamuhalefet partisi” olan CHP''nin amacı ya da biraz argo bir ifadeyle “derdi” nedir?

Bu konuda CHP''yle ilgili benim de paylaştığım görüş şudur: CHP, bir “anamuhalefet partisi” olmasına, yani kendisini yakın dönemin bir “iktidar partisi” olarak görmek-değerlendirmek durumunda (mecburiyetinde) olan bir parti olmasına rağmen, besbelli ki, “iktidar olmak” perspektifini tamamen unutmuş ve sanki yüzde 1''lik bir muhalefet partisiymiş gibi, o an “aklına eseni” ertesi güne bırakmadan gürültüyle açıklayan, “siyasetini” (daha doğrusu varlığını) bu sorumsuzluk üzerine inşa etmeyi seçmiş bir partidir. Yani öyle sakıncalı bir durum ki, ülkenin “anamuhalefeti” kendi elleriyle iktidarı peşinen alternatifsiz bırakmayı seçmiştir.

Bu manzaranın ülkenin bugünü ve geleceği açısından içinde ne büyük bir “felaketi” barındırdığı anlatılamaz... Öyle bir “anamuhalefet partisi” ki, sergilediği sorumsuz “siyaset” sonucunda ve dolayasıyla kendi elleriyle, iktidar partisini kimbilir kaç yıl için “tek seçenek” haline sokmuştur. Ayrıca bu “anamuhalefet”, ülkenin son derece adaletsiz seçim sistemine de sıkı sıkıya sarılarak farklı bir “anamuhalefet”in oluşumunun da önünü kapamıştır.

CHP''nin “siyasi ufuk”a ilişkin geldiği nokta şu olsa gerek: Madem ki “iktidar olma” amacını bir kenara koydum, o halde üç aşağı beş yukarı farketmez, ama yeter ki varlığımı TBMM''de devam ettireyim...

Bu amaç için her yol mubahtır: Önce “sine-i millet”, sonra Anayasa''nın cumhurbaşkanlığı seçimine ilişkin maddesi, o da olmadı ise “Irak''a askeri operasyon”!

“Kötülüğün sonu yok”un deyişinin siyasi hayata ilişkin örneği bu olsa gerek...

Her şey mubah, yeter ki AKP iktidarı yara alsın, CHP ilk genel seçimlerde yine TBMM''nin ikinci partisi olsun...

Muhteris bir “anamuhalefet”ten kötüsü yok herhalde...

Hele de “Irak''a askeri operasyon” düzenlenmesi için AKP''ye uzatılan “yardım eli”.

Bu konuyu da yarınki yazıda tartışalım.