Bir bumerangdır İslamofobi

Daha birkaç gün önce, İslamofobi ve ırkçılık yüzünden camilerinde görev yapacak imam bulunamadığı haberini aldığımız Hollanda''da, Mevlana okulu açılıyor. Tıpkı, 11 Eylül sonrası üretildiği ABD''den, en uygun ''tarım'' alanı olarak belirlenmiş Avrupa''ya getirilen İslamofobi tohumlarına karşılık, aynı topraklarda aynı hızla boy verip, aynı hızla dallanıp çiçeklenen ''İslam''la şereflenme'' vakaları gibi bir kontrast olgusu.

Toleranslı, zararsız insan modeli yetiştirdiği varsayılan, lale sulamakla iştigal etmeleri bile insanların ''kendi halindeliğine'' delil gösterilebilecek Hollanda''nın 11 Eylül''den sonra giderek en ayrımcı, en sağcı politik kararları alışı, öldürülen yönetmen Theo Van Gogh''un da sebeplerden birini teşkil ettiği, okulları kundaklayan, camileri yakmaya çalışan, sokaklarda esmer yabancıların üstüne çullanan ''gizli ırkçı'' vatandaşlarının ortaya çıkışıyla, vakti zamanında ırkçılığın en babasına imza atmış Almanya''nın ''ne olursan ol gel'' halleri, yine Avrupa''nın ''şaşırtıcı tezat''ları arasında yer alıyor.

Gerçi, fikir özgürlüğünü fetiş haline getirmiş, cebinde uyuşturucu ile gezmenin, hemcins evliliğinin suç olmadığı Protestan Hollanda''nın üç semavi dine de mesafe alması, hatta bu mesafeyi giderek düşmanlığa çevirmesi o kadar da şaşkınlık verici değil, bu anlamda camileri yakmaya çalışan insanlar, Mevlana''yı sahiplenebilir. Çünkü bu öğreti nihayetinde, Batı''nın elinde kalmış tek manevi değer olan ''hümanizm'' yönüyle uluslararası piyasaya çıkmıştır. Malum, yılımız ''Mevlana ve Hoşgörü'' yılıdır. Almanya''nın sessizliği ve empati duygusunu ise, rahatlıkla Hitler nedametine verebiliriz.

Ama işte Avrupa''nın İslam''la ilişkisi sözkonusu olduğunda, taban tabana zıt uygulama ve olgulara evsahipliği yapan bu fazlasıyla kozmopolit, fazlasıyla demokratik yapı yine de, neredeyse devlet politikalarıyla yaygınlaştırılan İslamofobi''ye karşılık, İslamlaşma''nın önünü kesemiyor, bilakis… Avrupa''daki ''yükselen İslam'' olgusu, içeriden bakıldığında bile fark edilecek bir ivme gösteriyor.

Öyle ki, geçtiğimiz günlerde Alman Berliner Zeitung gazetesinin, Başbakan Merkel''i başörtülü SPD Lideri Kurt Beck''i ise sakallı resmiyle sembolize ederek, “Böyle devam ederse Almanya''da 50 yıl sonra Hristiyanlar azınlıkta kalacak” diye dillendirdiği kaygılarını, gazeteye yorumda bulunan Bernhard Lewis''in de ''21. yüzyıl içinde Avrupa nüfusundaki Müslüman dengesinin ağır basabileceğini'' belirterek teyid ettiği yazısı daha birkaç gün önce haber oldu Türkiye''de.

''Akın akın İslam''a intisab ediyorlar'' diyecek kadar ciddi evsafta bir dönüşümden bahsetmek mümkün değil elbette. Ancak yıllardır bir bütünün parçaları gibi birey birey elimize dökülen ''İslam''la müşerref olma'' haberleri ve Batılı kaynakların rahatsızlığı ayan beyan ifade etmelerinin bile kendi başına manidar olduğunu hesaba katarsak, olayın mahiyetinin farkına varırız ki, bu da -hiç değilse- Avrupa''nın İslamlığa gün geçtikçe daha fazla merak duyduğu gerçeğini bırakır elimize. Ki bu da az şey değildir. İnsanlar ''şiddet dinidir'' yargısına nazire yaparcasına, İslam''ın ''hoşgörü'' merkezli bir sistem olduğuna hükmediyor, batılı kuşkucu akıl ''huzur'' vaadeden sufizmin peşine düşüyor nihayetinde.

Dünya''nın başından bu yana varolan “herşeyin zıddıyla kaim olduğu” yasasından bahsetmek işimizi kolaylaştırır, ancak konu işi bir fizik kanununa havale edip içinden çıkılabilecek, basit formülasyonlarla açıklanabilecek kadar da ''rasyonal'' bir muhteva içermiyor. Konu insan, konu ruh ve konu akıl çünkü. Sözkonusu durumun sebeplerinden biri niyetine Brezinski''nin iddiasını anmak isterim: Modern Batı''nın üç büyük belası olarak tanımladığı ve ''eğer vazgeçmezlerse'' yok olacakları öngörüsünde bulunacak kadar da ciddiyetle telaffuz ettiği, dini dışlayan sekülarizm, hedonizm ve materyalizm faktörleri sayesinde çok eğlenen ama çok mutsuz insanların yaratılması. Bana kalırsa, Modern Batı''yı “huzurun” yani, Mevlana''nın, Yunus''un, Buda''nın, Zen''in peşine düşüren, İslam''la tanışmanın ilk evresi olduğunu düşündüğüm sufizm''e kaydıran da, hayatla ilgili ''öz'' eksikliğiydi.

İkinci etken ise, İslam''ı yakından tanımaya başladıkça Hristiyanlık gibi durağan değil dinamik, sınırlarının dogma ve hurafeyle değil ''akıl''la çizilmiş olması, insanlığa “onları tanışıp kaynaşmaları için kabileler halinde yarattığını” söyleyerek ''barış ve kardeşlik'' konusundaki safını hiçbir muhayyel senaryoya mahal bırakmayacak şekilde apaçık belirtmesi, yaratıcı olan Allah''a yapılan ibadetle özgürlük konusundaki ilişkiyi izan sahibi kimsenin itiraz edemeyeceği şekilde, çok tatlı bir noktada birleştirmesi... Sebepler çoğaltılabilir. Bunda elbette, İslamofobi ateşini yakan ABD''nin Irak vakasının da teyid ettiği üzere ''yalancı'' olduğunun anlaşılmış olmasıyla, devletlerin her türlü haksızlığı yayan küresel politikalarının yeri geldiğinde kendi halkının bile gözünün yaşına bakmamasının da payı var, en az hristiyanlığın ruhu tatmin isteğine cevap verememesi kadar hem de..

İnsan bilmediğine düşmandır, derler. Türkiye''de düzenlenen ve çeşitli ülke temsilcilerinin biraraya geldiği İslamofobi toplantısı için atılan başlıkta somutlaşan da bu herhalde: “İslam''ı yanlış anlatmışlar bize”. İslamofobi''nin İslam''a bir faydası olduysa o da buydu yani, İslam''ı bildirdi bilmeyenlere.