'Sade bir isyan hakkı'

Mehmet Acet, Yasin Aktay, Nedret Ersanel, Özlem Albayrak ve Kemal Öztürk'ün yazılarının dikkati çeken bölümleri:

Mehmet Acet: Ankara’da erken seçim egzersizleri

En baştan söyleyeyim, MHP cenahında bir dalgalanma var.Bir süre önce Genel Başkan Devlet Bahçeli’ye yakın bir milletvekili, ikili sohbetimizde “Seçimlerin 2019’a kalacağını düşünmüyorum” demişti.

Şimdilerde Bahçeli’nin başka kurmayları da özel sohbetlerde ‘erken seçimin gerekliliği’ konusunda bir takım görüşler beyan ediyorlar.Bu görüş beyanlarının arkasında şöyle bir gerekçelendirme var: “30 Mart 2019’da yapılacak olan yerel seçimlerde ittifak yapılmayacak. AK Parti ve MHP’yi baz alacaksak, bu iki partinin binlerce adayı, sahada birbirlerine rakip olarak çıkacaklar, yeri geldiğinde birbirlerini kıyasıya eleştirecekler. Bu rekabet ortamı, milletvekili ve cumhurbaşkanlığı seçimleri öncesi iki parti arasındaki ‘ittifak ruhunu’ olumsuz yönde etkileyebilir.” Bu görüşlerin MHP açısından bir parti görüşü noktasına geldiğini söylemek için henüz vakit erken. Resmi tutum, Bahçeli’nin daha önce de açıkladığı üzere, seçimlerin vaktinde yapılması biçiminde deklare edilmiş durumda. Ama zaten geçmişte de olduğu gibi, erken seçim çağrısı bir kere dillendirilir ve o saatten sonra kum saati başka türlü işlemeye başlar. Yukarıda sözünü ettiğimiz, Bahçeli’nin kurmayları arasında özel sohbetlerde dillendirilen gerekçenin mantıklı bir tarafının olduğunu da kabul etmek lazım. Hatırlayalım, Bahçeli, 16 Nisan referandumuna birkaç gün kala Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın danışmanlarından birinin yaptığı bir açıklama üzerine, “İş mi şimdi bu” anlamına gelecek bir çıkış yapmıştı. O çıkışın, referandum sonuçlarına ne kadar etki ettiği uzunca bir süre tartışma konusu olmuştu. Binlerce Ak Partili adayın, binlerce MHP’li adayla yarışacağı mahalli seçimlerde benzer risklerin daha fazla ortaya çıkabileceği şimdiden öngörülebilir.

Yasin Aktay: 28 Şubat’tan sonra: Çeşit çeşit darbeler

Bugün 28 Şubat. 21 yıl önce bugün Türkiye darbelerin “postmodern” denilen bir türünü yaşadı. Öncekilerden farklıydı elbet, asker doğrudan yönetime el koymuyordu, sokaklarda sıkıyönetim ilanıyla birlikte askerler devriye gezmiyordu. Halkın iradesiyle seçilmiş ve kurulu sistemle uyumsuz bir yönetim alavere-dalavere yönetimden uzaklaştırılıyor, onu seçen geniş halk kesimleri sistem tarafından düşman olarak kodlanıyor, dışlanıyor ve insanların günlük hayatları bundan çok kötü etkileniyordu.

28 Şubat’ı da önceki bütün darbeleri de bir asker darbesi olarak gördük. Oysa bugün aradan geçen zamanda yaşanan başka darbe veya darbe girişimlerinden de daha iyi anlıyoruz ki, asker ve askeri güç asıl darbeciler için sadece bir enstrüman. Asıl planlayıcılar ve uygulayıcılar askerin çok ötesinde mihraklar oldu hep. 28 Şubat bu mihrakların askeri unsuru bir tehdit olarak ve başarıyla kullandığı bir senaryoydu.Postmodern nitelemesini darbeci paşalardan biri yapmıştı, ama asıl postmodern boyutu onun kastettiği, yani askerin doğrudan yönetime el koymadan bir yönetim değişikliğinin gerçekleşmesinde değildi. Darbenin postmodern boyutu algı operasyonlarının en karmaşık halinin ortaya koyulmasıyla müthiş bir gerçeklik çarpıtmasının sağlanmış olmasındaydı. Her şeyin anlamının tersyüz edildiği, hiçbir değerin bir geçerliliğinin kalmadığı karanlık bir ortam oluşturarak gerçekleşti 28 Şubat. Aradan geçen 21 seneden sonra Türkiye 27 Nisan 2007’de darbenin e-muhtıra yüzüyle, 7 Şubat 2012’de özel yetkili savcı operasyonu marifetiyle, 2013 Mayıs ve Haziran aylarında halk protestoları görünümüyle, 17-25 Aralık’ta yolsuzluğa karşı yargı müdahalesi havasıyla ve tabii 15 Temmuz’da da yine konvansiyonel şekline dönen şekliyle tekrar karşılaştı.

Nedret Ersanel: Önümüzdeki yol...

Ağrıyan yerimiz güney sınırımız ve canımız orada. Küre açısından ise bu sadece muharebe. Savaş değil. Savaş’ın ilk muharebelerinden biri ancak sonucu etkileyebilecek güce sahip. ‘Bu yüzden dar alana çok güç birikiyor’ demiştik. Hep ‘asıl savaş’ı anlattık ve artık açmamız gerekiyor. 

Çünkü başlıyor... ‘Yeni Savaş’, Orta Asya’ya yürüyor ve gösterdik, sıra Pakistan-Afganistan’da. Tıpkı Suriye gibi, bu coğrafyaya uzanan eller de “dünyadan” geliyor!.. Pazartesi gecesi Suud Krallığı’nda yine çürümüş birşeyler vardı; “Genelkurmay Başkanı ve Hava Kuvvetleri Komutanı emekliye sevk edilirken, Kara Kuvvetleri Komutanı’nın yanı sıra İçişleri ve Dışişleri Bakan Yardımcıları görevden alındı”... (26/02, AA.) Yani?.. "İngiltere’de yayın yapan Middle East Eye isimli strateji-haber sitesi, Pakistan ordusunun S. Arabistan’a bin asker göndereceğini duyurdu. Pakistan ordusundan yapılan açıklamada, askerlerin eğitim ve danışmanlık amacıyla S. Arabistan’a gideceği, bu ülke dışında herhangi bir misyona dahil olmayacağı bildirildi. Haberde Pakistan askerlerinin, taht çekişmesinden endişe eden Suudi kraliyet ailesinin güvenliğinden sorumlu olacağı ileri sürüldü”! (22/02, Sabah.) 

Şaşırmak şart. Şaşırmazsanız merak etmiyorsunuz...

Özlem Albayrak: 28 Şubat bittiyse 367 kişi neden hala tutuklu?

Bugün itibariyle 28 Şubat darbesi 21 yılı devirmiş oluyor. Bu 21 yıl zarfında şartlar elbette çok değişti, en azından artık namaz kılmak, cumaya gitmek suç değil. Gümüş yüzük takmak işten atılma sebebi olmuyor. İmam Hatipli olmak da sürek avına gerekçe kılınmıyor. Aczmendi denilen ve kim olduklarını bilmediğimiz insanların şeriat istemesinden biz sorumlu tutulmuyoruz. Şartlar sahiden de büyük ölçüde değişti yani, ama şartların değişmiş olması 28 Şubat’ın bittiği anlamına gelmiyor.

Neden mi? 28 Şubat’ın karanlık günlerinde İslami kimlikleri nedeniyle “terörist” ilan edilen ve sudan sebeplerle, gözünün üstünde kaşın var gerekçeleriyle tutuklanan, mahkum edilen 367 kişi hala hapiste yatıyor. Üstelik o dönem davalara bakan pek çok hakim ve savcının, bugün FETÖ bağlantısı ortaya çıkmış ve bu sebeple meslekten ihraç edilmiş olmalarına rağmen, 28 Şubat tutukluları çile doldurmaya devam ediyor.Bu yazıyı okuyanlar arasında “Bu nasıl oluyor” diye soranlar olabilir, doğrusunu söylemek gerekirse bunun nasıl mümkün olduğunu bendeniz de anlamakta güçlük çekiyorum. Ergenekon davalarıyla FETÖ’nün kumpasına maruz kalan onlarca asker ve sivil –haklı olarak- serbest bırakılmışken, Gezi döneminde ülkeye 157 milyar dolara malolan kalkışmanın başını çekerek devlet malına zarar vermek, polis yaralamak gibi kanunda suç sayılan eylemleri işleyen vandallar arasında tutuklu olan kalmamışken, hatta hatta gazetecilik kisvesi altında NATO’yu Türkiye’yi işgal etmeye davet edecek kadar kendinden geçebilen FETÖ’cülere verilen cezalar bile tartışmaya açılabilirken; apaçık bir haksızlıkla, gün gibi bir hukuksuzlukla, düpedüz uyduruk delillerle hapishanelere tıkılmış yüzlerce 28 Şubat mağduru hala nasıl cezaevinde yatıyor, sorusunun bir cevabı yok. “Şakaysa komik değil, ciddiyse korkunç” denebilecek denli vahim böyle bir durum, nasıl olup da sözkonusu oluyor, açıklamak mümkün değil.

Kemal Öztürk: Sade bir isyan hakkı

Olmuyor bazen. İnsanın her zaman reel politiğin soğuk diliyle konuşmaya, stratejinin mantık silsilesiyle hareket etmeye gücü yetmiyor.Yani insanoğlu aklıyla hareket etmesi gerekse de, duygularıyla yaşıyor.

Bazı zamanlar var ki isyan etmek, bağırıp, çağırmak ve bu adaletsiz dünyada, bu çarpık düzende bir şeyleri böyle değiştirmek istiyor insan. Değişir mi bilmem. Lakin isyan hakkımı kullanmak istiyorum. 

Doğu Guta’da ateşkes ilan edilmesine isyan ediyorum. BM Güvenlik Konseyi, binlerce çocuğun kimyasal silahlarla, varil bombalarıyla öldürülmesini bu kadar zaman seyretti, şimdi bir ateşkes ilan ediyor.Ancak 72 saat sonra başlayacak. Ve bir ay sürecek. Bu nedir şimdi? Madem ateşkes yapmaya gücünüz var, neden şimdiye kadar çocukların ölümünü izlediniz? Madem gücünüz var, neden bir ay süreyle ilan ediyorsunuz? Neden bir ay sonra Ruslara ve Esed rejimine yeniden çocuk öldürme izni veriyorsunuz? Putin emir vermiş bir de, sabahtan, 14.00’e kadar Doğu Guta’ya saldırı olmasın demiş. O saatlerin dışında sivilleri, çocukları, insanları öldürmek serbest mi yani? Şimdi bunları nasıl açıklayalım? Hangi reel politik bu ahlaksız dünya düzenini, bu adaletsiz düzeni, bu çarpık düzeni anlatabilir? İşte bu yüzden isyan hakkımı kullanıyorum.

Dün ölüm yıldönümüydü. Adil düzen diyerek, tüm adaletsizliklere, tüm ahlaksız düzenlere, batının hegemonyasına isyan eden adamı özlüyorum.“Bana ne Amerika’dan” diye isyan ettiğinde grup toplantısında, onu anlamayan ama bugün onun dediği yere gelen siyasi anlayışımıza isyan ediyorum. Menderes’i, Özal’ı, Erbakan’ı anlamayan, karalayan, dışlayan ve şimdi de aynı şeyleri Erdoğan’a yapan anlayışa isyan ediyorum. Tüm hatalarına, yanlışlarına, eksikliklerine rağmen, bağımsız, özgür ve adil bir düzen savunan bu insanlara, dünyada uygulanan ve Türkiye’de karşılık bulan haksız ablukaya isyan ediyorum.