Sinemanın başı 'dumanlı'

FATMA DURMUŞ / İSTANBUL

"Rastlantı denemeyecek ölçüde bir uyuşturucu muhabbeti var filmlerimizde. Ancak esrar dumanından perdeyi görmek ne mümkün. Filler ve Çimen, Gemide, Ağır Roman, Duvara Karşı, Kısa ve Acısız, Temmuzda, Şans Kapıyı Kırınca, Kebab Connection, O Şimdi Mahkum... Perdede görünüp de 'dumanı' çekmeyen toza bulanmayan yok gibi. Nedir bu Yahu? Eurimages desteği yetmedi de madde tüccarları mı sponsor olmaya başladı filmlere? Korkuyorum, kendim için olmasa da çocuklarım için, bu ülke için. Caddede kirli sarı yüzlere giderek daha çok rastlıyorum. Tamam bu ülkede Akdeniz Anemisi çok yaygın ama hepsi de o çeşit hasta değil ya!" Bu sözler tiyatro ve sinema sanatçısı Ulvi Alacakaptan'a ait. Sanatçı kendisinin de içinde olduğu bir camiayı eleştirirken sinemada son dönemde ortaya çıkan bu yeni durumun gelecek nesilleri tehdit ettiğini söylüyor. Eski Türk filmlerinin senaristi Ayşe Şasa da aynı sorundan şikayetçi olanlardan. Şasa "İçki ve uyuşturucu kullanımından Batı dünyası inim inim inlerken bizim televizyon ve sinema dünyamız Türk toplumuna bunları entelektüel, seçkin, görmüş geçirmişlik ifadesi olarak sunuyor" diyor.

Şasa, televizyon ve sinema dünyasındaki uyuşturucu ve içki kullanımına dair şunları söyledi: "Bütün dizilerde ve bütün filmlerde bir içki furyasıdır gidiyor. Hem de ballandıra ballandıra... Türkiye'de entelektüel görünmek için elinde içki bardağı olacak. Uyuşturucu da o anlayışın paraleli. Sinemada şeytani unsurlar akıllı olmanın ve entellektüel olmanın ölçütleri gibi gösteriliyor. Bu çok zavallıca. Batı dünyası uyuşturucudan inim inim inliyor. Biz bunlarla caka satmaya çalışıyoruz. Eski Türk filmlerinde uyuşturucu eleştirisi kaba bir şekilde karikatürize ediliyordu. Ama bence bu tarz bir kötüleyiş bugünkü özentiden çok çok daha iyiydi. Eski filmlerde içki bardağı bir dekadansı bir düşkünlüğü, yozlaşmayı temsil ediyordu. Şimdi ise seçkin ve entelektüel olmanın bir inceliği olarak sunuluyor."

----------------- imza------------------