Senaryo kendini tekrar edebilir ama kostümler asla!

Öyle Bir Geçer Zaman Ki dizisinin genç oyuncularının ünlü gece kulübüne alınmaması magazin dünyasında bayram havası estirdi! ''Karizmaları öyle bir çizildi ki'' ortak başlığıyla verilen haberde; şöhretin, yüksek reytinglerin her kilidin anahtarı olmadığı vurgulandığı gibi, fatura genç oyuncuların kıyafetine kesildi! ''Ne o öyle paçoz kıyafetlerle gelmişler, diziden fırlamış gibi'' yorumları havada uçuştu.

Yaz tatili sonrası yayınlanan ilk bölümde Berrin kılığı kıyafeti yüzünden eleştiri oklarının hedefi yapılmıştı zaten. Zengin, fakir, depresif ayrımı yapılmadan, trendi kıyafetler içinde, ful makyaj bakımlı kadın karakterlerin sözde hikayelerini seyretmeye alışkın izleyici için oldukça yabancı bir görüntüsü vardı Berrin''in. Sevdiği adamın kaçmasına yardım etmesi neticesi sevmediği bir adamla mecburi bir evlilik yapmış, okulunu yarıda bırakarak hayallerine veda etmiş, kocasının sıklıkla işsiz kalması yüzünden ekonomik olarak zor günler yaşayan ve bütün bunların üstüne çocuk sahibi olmuş Berrin''i; parlak kıyafetler içinde, ful makyaj, kuaförden çıkmış saçlarla görseler yadırgamayacaklardı nasıl olur, olabilir mi diye?

Ekran başına geçen izleyici parlak ışıklar altında ışıltılı hayatlar seyretme isteğinde. Bu istek kendiliğinden oluşmadı, yapımcıların sponsorlarla işbirliği neticesi zamanla gelişti. Öyle bir noktaya gelindi ki anlatılan hikayedeki karakter yoksul olsa da ne oyuncu onaylıyor o kıyafetleri giymeyi ne seyirci. Oyuncu vücudunu gözler önüne serecek kıyafetler içinde olmazsa, yeteneğini tam sergileyemeyeceğini düşünüyor. Seyirci gerçek hayattakinden farklı, dergilerden fırlamış kıyafetleri görmek istiyor, kestirmeden modayı takip edebilmek için.

Dizilerde ''zengin'' bir hayat anlatılıyor. Çalışmak, üretmek adına sahneler yazılmıyor, holdingler dahil iş yerleri entrika, aşk ve intikam mekanı olarak kullanılıyor. Böylece ekranlar birbirinin kopyası suni hayatların resmi geçidine sahne oluyor. Türetilmiş hayatın içine yerleştirilen karikatürize zenginlere kurtarıcı rolü düşüyor. Alt, orta gelir gurubundan bir ailenin hikayesi diye başlayan bütün dizilerde, ''aşkla'' devreye giren zenginler, yoksul karakterler için cankurtaran görevi üstleniyor.

Reytingler yüksek seyrederken kimse durup düşünmüyor çizilen karakterin hayat standardı uygun mu diye? İstenilen reyting alınamayınca devreye giriyor ''acaba'' sorusu. Ay Tutulması''nda pahalı bir görüntü veren Ayla karakterinin kılık kıyafetini gelirine uygun duruma çekeceklerdi ki hikaye hızlanıp patronla evlenme aşamasına gelince gerek kalmadı.

Karakter inşa etmek ve seyirciyi anlatılan hikayeye ve karaktere inandırmak ciddi bir emek istiyor. Aliye katıldığı bir düğünden çocuğuyla birlikte İstanbul''a kaçtığında üzerinde cam mavisi bir gece elbisesi vardı. Dayısının evine sığınmıştı ve yanında tek parça kıyafet yoktu. Anlattığı hikayenin bilincinde olan, seyirciyle karakter arasındaki mesafeyi kısaltarak duygusal bağ oluşturmak isteyen ekip; haftalarca yıka-ütüle-giy aynı kıyafeti giydirdiler Aliye''ye.

Tüketimin en çılgın mecrası olarak işlevini fazlasıyla yerine getiren diziler, algıyı o kadar değiştirdi ki gerçek hayatta eskiden aynı kıyafeti farklı aksesuarla kullanıp giyinenler tutumlu olarak baş tacı edilirken; şimdilerde kendini tekrar etmekle cimri olmakla itham ediliyor, ''modası eskileri'' diye başlık atılıyor. ''Dünyanın en ünlü ve önemli kraliyet modacılarının etrafında pür dikkat dönmesine ve giysi dolabında en az 5 yıldızlı kıyafetler olmasına rağmen Kate ısrarla daha önce giydiği elbiseleri üzerine geçirmeyi seçiyor'' haberinde bahsi geçen kişi, geleceğin İngiltere kraliçesi Kate Middleton.

Bakış açısı ve haberin dili değişen zihin kodlarımızın bir neticesi.