Hatıraları olmalı insanın! Ya da hatırası...

Gül ile bülbülün hikayesini bilir misiniz? İlk duyduğum günden bugüne mest eder beni her denk geldiğimde! Hayat yüklüdür bence o hikayede...

Bir kere de ben yazmak istedim işte;

Bülbül bir gün, onca şakımasına rağmen hiç ses çıkarmayan güle hem küser hem de çok kızar! Soluğu doğru lalenin yanında alır hırsından... Ve başlar lalenin başında yine şakımaya! Hatta güle sesini duyurmak ve kıskandırmak için daha önce hiç ötmediği kadar yükseltir sesini. Bülbülün o sesini duyan herkes lalenin başına toplanır. Menekşeler, karanfiller, kardelenler, leylaklar gıptayla bakarlar laleye... Öyle ki; lale kıpkırmızı oluverir bir anda, tıpkı gül gibi... Bülbül zafer kazanmışcasına daha da güçlü ötmek için zorlar kendini ama çıkmaz sesi artık. Ötecek hali kalmayınca da, ne lalenin kırmızısı ne de onu dinleyen çiçekler kalır etrafında. Tıpkı geri döndüğünde bulamadığı gül gibi...

Bülbül telaşlanır ve gözyaşları içinde sorar orkideye; “Gülüm nerede?” diye...

Orkide, “Gülün öldü!” der bülbüle...

Çok üzülür bülbül, bin pişman olur yaptığına!

“Ben onu sadece kıskandırmak için yapmıştım” diye ağlayan bülbülün gözyaşlarını siler orkide ve şöyle der;

“Hata ettin ey bülbül! Gülü herkes kırmızı bilirdi ama o kırmızısını tıpkı lale gibi senin ötüşünden almıştı zamanında. Herkes sana işte böyle hayrandı ama bir tek O, en kırmızıydı sana! Çünkü sessizliğinde de sevdi, şakırken de seni... Bil ki o üzüntüsünden değil, sadece sensizlikten öldü. Şimdi nerede kırmızı bir lale görürsen bil ki bir gül daha ölmüştür.”

Hatıralar mı yaşatır insanı, insan mı yaşartır hatıraları?

Bugünlerde yine her Mayıs olduğu gibi hatıralarla doluyum. Kimi içimde ömürlük keder kimi gözümün önünde tuhaf hasret! Çocukluk aşkından ergenlik sevdalarına, yetişkin kavgalardan güzel dostluklara kadar her köşeden bir hatıra bana bakıyor... Kah paylaşıyoruz o günleri dost sohbetlerinde, kah sadece resimlere bakıyorum sessizce! En büyük mutluluklar ve en dayanılmaz acılar bazen peş peşe o resimlerde... Kiminde hiç bitmeyecek bir keyif, birinde neredeyse gözlerimi kapattığım pozlar. O karelerdeki sesleri neredeyse her gün duyarken, bir diğer resimdekini görmem için dünya değiştirmem gerek! Hatıralar işte bunun için güzel! Her yaşadığın anı, bugüne getiren tebessümler onlar! Acı da olsa keyifli de olsa, güzel işte! Hani ağzı var, dili yok derler ya... İşte öyledir hatıralar! En güzelleri de bence, ne olursa olsun, bir ömür paylaşılabilenler aslında. Haydi bir düşünün... En güzel hatıralarınız nerede? Etrafınıza bir bakın! Bilin ki; gördüğünüz güzellikler size kimi hatırlatıyorsa, en güzel hatırlarınız onda! Farketmez iyisi de kötüsü de... Gülü seven dikenine katlanır. Gidense bir güle güle bile muhtaç kalır. Bir nefeste yaşanan bu hayat, bin hevesle bile geçmez çoğu zaman! Bence hatıralardır insanı yaşatan...

Zamanı geri almanın tek yoludur hatırlar...

“Aaah aahhh!” dediğimiz her an aklımız maziye, elimiz resimlere gider işte! Yıllar öncesini bir an da getiririz önümüze... Yaşanan bakışmalarda aslında bizim yerimize onlar konuşuruz. Hatta çoğu zaman yaşanan o anlarda bile dinlemediğimiz sözleri hatırlarız... Dünle bugün arasındaki incecik ama çok değerli parçalardır onlar. Hatıralar; kimi zaman kaybedilen mutlulukların kimi zamanda ömür boyu yaşanacak keyiflerin kanıtıdır aslında! Saklamasını ve bakmasını biliyorsan ne mutlu sana...