Pozisyon ofsayt!

Söze “Bizim zamanımızda...” diye başlayacak yaşa geldim mi bilmiyorum ama bugün söze öyle başlayacağım: Bizim zamanımızda şimdiki gibi çim sahalar yoktu, topu boş arsalarda, arka bahçelerde, sokak aralarında oynardık. Kar olurdu, yağmur olurdu, üstümüz başımız çamur olurdu. Eve giderdik, ana babamızdan azarımızı işitirdik, üstümüzü değiştirir, elimizi yüzümüzü yıkar, tertemiz olurduk. Bugün durum öyle değil, her taraf çim sahalarla dolu; ama futbolun eline yüzüne bulaşan çamur yıkamakla çıkartılabilecek gibi değil.

Aslında galiba mesele sadece futbol da değil!

Şubat ayının başında bu köşede “Şike yasal olsun, futbolumuz kurtulsun” diye bir yazı yazdım. Şimdi havalara girip, tipik gazeteci şişinmesiyle “Ne dediysem çıktı!” desem yeri. Başına kibarlık edip bir “adeta” koyarsam, durum tam olarak böyle!

Şike yapılıp yapılmadığını, suçlananların sözü edilen fiili işleyip işlemedikleri, buna teşebbüs edip etmedikleri, ettilerse bu menfi eylemin sahaya yansıyıp yansımadığı gibi hakikaten iç bayıcı tartışmalara girmeyeceğim. Hakkaniyet duygusunu ortadan kaldıracak kadar yozlaşmış bir taraftarlık anlayışına da asla bürünmeyeceğim. Fotoğraf gayet açık ve bence herkes her şeyi açık ve net olarak görüyor. Bu saatten sonra iddiaların doğru ya da yanlışlığının ortaya çıkmasının da bir önemi yok bana sorarsanız. Bir gerçek apaçık ortaya çıkmış bulunuyor: Türk futbolu kirlidir!

İddiaların ortaya çıktığı ilk günden bu yana futbolun içinde olan herkesin (küçücük istisnalar dışında); her üç federasyon başkanı ve yöneticilerinin, kulüp yönetimlerinin, sporcuların, taraftarların, medyanın, yayıncı kuruluşun ve dilinden “etik” lafını düşürmeyen başkalarının hal ve hareketlerine, söz ve imalarına, duruş ve pozlarına dikkatle bakarsak şunu net olarak görürüz: Hiçbirinin temel önceliği hukuk değildir, adalet değildir, vicdan değildir ve hatta ülke futbolunun selameti de değildir.

Peki nedir?

Futbolla yoğrulan o ağız sulandıran pastadır. Herkes o pastadan alacağı iştah açıcı dilimin peşindedir. Yöneticiler kendi küçük imparatorluklarının, sporcular servetlerine eklenecek yeni servetlerin, yayıncı kuruluş zararını azaltmanın ya da kârını arttırmanın, medya tirajını ve reytingini katlamanın, taraftar acınası hale gelen kör heveslerini tatmin etmenin çaresini aramaktadır şehvetle... Böyle olmayanlar sayıca azdır, neredeyse yok hükmündedir, dolayısıyla ağır bir mağduriyet içindedir.

Futbol eskiden iyi olanın kazandığı bir oyundu sadece, öyle biliyorduk. Şimdi kirli bir para oyunu... Bu dramatik gerçeği görmemiz için; karar mercilerinin suçun adını koymaları, suçluyu cezaya uğratmaları, kuralları hakkıyla uygulamaları ve bütün karanlık ihtimalleri aydınlatacak biçimde adaleti tesis etmeleri filan gerekmiyor artık. Bu fotoğrafın içinde her şey var! Herkesin yüzünde görünüyor o ayıp örtme telaşı.

Herkesin aynı anda “Ben öldürmedim!” diye bağırdığı bir yerde bir cinayet işlenmiş olduğu aşikar değil midir zaten? Türk futbolu kokuşmaya yüz tutmuş bir ceset olarak sahanın orta yerinde boylu boyunca yatıyor; futbolla yatıp kalkanlar olarak bizler zihnimizin kiri sahaya yansımış mı, yansımamış mı, oturmuş aylardır bunu tartışıyoruz.

Hukuk ve adaletin vicdanla bağını kopartırsanız, elinizde ruhu olmayan birtakım yasa maddeleri kalır. Vicdanın olmadığı yerde o maddeleri de kendi paşa gönlünüze uydurursunuz. Bunun yüzlerce örneğini alt alta sıralayabilirim, hepsini beraberce yaşadık. Bu ülkede “darbe hukuku” diye bir kavram var, meseleyi daha fazla izaha gerek var mı?

Futbol sadece bir oyun... Madem onu kirli bir maskaralığa çeviriyorlar, buruşturur atarız bir tarafa, çok mu önemli! Ama mesele o değil; asıl mesele bizim adaletle ve hukukla ilgili zihni ve vicdani defolarımız... Toplum olarak, hayatımızı temiz kılan, temiz kılacak olan hakkaniyet ölçüsünü kaybediyoruz hızla biz, asıl kahredici sıkıntımız bu. Ve bu can yakıcı sıkıntı, üzülerek söylemeli ki, hayatın her köşesinde dişlerini göstererek bizi bekliyor!