Arap dünyasının “28 Şubat”ı ve İslâm"ın paranteze alınması

Arap baharı''nın kısmî bir “siyasî arkeoloji”sini yaptığım Cuma günkü “Arap baharı, asıl hedefi şimdi vurmaya başladı!” başlıklı yazım çeşitli tepkilere yol açtı. Anlaşılan o ki, Arap baharı''nın ne olduğu, ne zaman, nasıl ve niçin başlatıldığı gibi konularda kafamız bir hayli karışık.

Önce bir noktaya açıklık kazandırmam gerekiyor galiba: Dün, Ramazan ayında, üstelik de sahur vaktinde yüzlerce masum insanı katleden Esed rejimine, Esed rejiminin başdestekçisi İran''a ve İran''ın bütün bu katliamları seyretmesine hangi gerekçeyle şiddetle karşı çıktıysam, bugün de, İran''ın bizim üzerimizden vurulmasına zemin hazırlayan Türkiye''ye yerleştirilen füze kalkanı meselesine de aynı gerekçeyle karşı çıkıyorum.

Ben, Müslümanları ve masum insanları katledenlere de, zaten zor bir dönemeçten geçen Müslüman ülkelerin bizzat Müslüman ülkeler üzerinden vurulmasına yol açacak küresel projelere de yine aynı gerekçeyle karşı çıkıyorum.

Bugünlerde pek çok insandan “Suriye''nin Türkiye tarafından işgal edilmesi gerektiği” lafını sıkça duymaya başladım. Peşinen söyleyeyim burada: Böyle bir şey, Türkiye''nin, hem intiharı hem de sittin sene belini doğrultamaması ve bundan sonraki süreçte İslâm dünyasına öncülük edebilecek hiçbir girişime önayak olamaması, kısacası, bizi İslâm dünyasından koparacak ve tastamam intiharımız anlamına gelecek bir çılgınlık olur.

Ayrıca bu, tam da Batılıların bizi sürüklemeye çalıştıkları son derece tehlikeli bir projedir. Türkiye''nin iktidarının böylesi bir şeyi aklının köşesinden geçirebileceğini düşünmek bile istemiyorum!

Aslında buraya kadar dikkat çektiğim sorunlar, bölgemizin, ne denli karmaşık, içinden çıkılması son derece zor çok bilinmeyenli bir sorunlar yumağının ortasına fırlatıldığını gösteriyor. Böylesi bir ortamda bırakınız sağlıklı bir şekilde düşünebilmeyi ve sağlıklı, basiretli politikalar geliştirebilmeyi, yaşananları bihakkın kavrayabilmek bile gerçekten çok zorlaşıyor. Buna bir de içinde yaşadığımız çağın, medyalar üzerinden hegemonya savaşları verilen bir çağ olduğu bir başka kafa karıştırıcı gerçeği ilâve edilince, ortaya çıkan kafa karışıklıklarının içinden çıkabilmek hiç de kolay olmuyor, kaçınılmaz olarak.

Önceki yazıda da dikkat çekmiştim; biraz daha açımlamam gerekiyor demek ki: Medyalar yoluyla üretilen sanal gerçek''le fiîlî / fizik gerçeğin birbirine karıştığı, hatta birbirinin yerine geçtiği, ayartıcı imajların hükmünü icra ettiği postmodern dünyada gerçekleştirilen Arap baharı''nın gerçek mahiyetini anlamamız hiç de kolay değil.

Medyalar, zihinlerimizin yeni efendileri artık: Siyaset de medyalar üzerinden işlediği ve işletildiği ölçüde yapılabiliyor ama bu kez yapılan gerçek siyaset olmuyor: Medyatik / medyalar üzerinden işleyen sanal bir siyasete dönüşüyor ve böylelikle siyaset de buharlaşıyor ve kısa devre yapıyor.

Artık hiçbir şey, göründüğü gibi değil. Deyim yerindeyse, “at izi ile it izinin birbirine karıştığı” postmodern dünyanın ayartılarına maruzuz çünkü: Herhangi bir sorunda, görünen şey, asıl sorunun aslı veya kendi değil artık. Esas itibariyle iletişim aracı olma özelliklerini çoktan yitiren, yeni iktidar kurma ve güç devşirme biçimlerine dönüşen medyalar üzerinden üretilen, icat edilen ve süratle dolaşıma ve “tüketim”e sunulan görüntüler veya imajlar, bir meselede gerçeğin ne olduğunu, bir olayın gerçek yüzünü “örtmekte” kullanılan “iktidar araçları”na dönüşmüş durumda.

Medyaların hayatımızı şekillendirecek, hayatımızı bile medyalaştıracak kadar hayatımıza müdahil olması, bütün dünyada medyaokratik hegemonya kurma ve kurulan hegemonyaları demokrasi değil, medyaokrasi üzerinden sürdürme ve meşrûlaştırma biçimleri, dünya genelinde demokrasi krizi olarak adlandırılan bir sorunun yaşanmasına yol açıyor.

Artık demokrasi sizlere ömür: Zaten pek de varolamayan demokrasinin kısa süren varoluş serüveninin yerini dromokrasi aldı: Paul Virilio, dromokrasi''yi hız''ın her şeye çeki düzen verdiği bir düzen/ek olarak tarif eder.

Virilio''yonun dromokrasi fikrine şöylesi bir boyut ilâve ediyorum: Yaşadığımız dünyada hükmünü icra eden düzen, hız ve hazın birlikte, biri olmadan ötekinin de olamadığı, ayartıcı, “pornografik”, o yüzden de olup bitenlerin gerçek yüzlerini anlamamızı zorlaştıran, hatta olup bitenleri anlama ve kavrama kaygısı taşımamızı bile anlamsızlaştıran, her şeyi buharlaştırıcı bir düzen.

Şunu demek istiyorum: Yeni bir dünyada yaşıyoruz: Ve bu dünya, gerçeklerin, medyalar marifetiyle kolaylıkla buharlaştırılabildiği, icat edilen sanal gerçekliklerin gerçeğin kendisi katına yükseltilebildiği, yeni-sömürgecilik çağı olarak adlandırabileceğimiz bir dünya.

Batılıların, Arap dünyasında demokrasiyi şimdi hatırlamaları tesadüfi -olabilir- mi? Batılılar, en az 50 yıldan bu yana bu coğrafyada kendi halklarına kan kusturan diktatör/lük/leri -bu süre zarfında- neden durdurma ve buralara demokrasi “getirme” (!) ihtiyacı duymadı da şimdi duyuyor acaba?

Kavramakta zorlandığımız birkaç hayatî mesele var burada: Birincisi, Batılılar, dünyanın hiçbir yerine demokrasi filan götürmüş değiller. Kaldı ki, demokrasi, “götürülecek” bir şey midir? Batılıların Arap dünyasında şimdi demokrasiyi hatırlamaları, bu ülkelerin halklarının kendi iradelerini kendi geleceklerini belirleme sürecinde kullanmalarını sağlamak değil. Bu kadar saf olmanın âlemi yok!

Çünkü, çağımız medya çağı ve yeni-sömürgeciliğin keşif kolu, medyalar; söylemi de “demokrasi, özgürlükler ve hukukun üstünlüğü” gibi ayartıcı ve gerçek hayatta hiçbir karşılığı olmayan içi boş sloganlar.

İkincisi ve daha da önemlisi, içinde yaşadığımız dünyaya çeki düzen veren en güçlü aktör hâlâ genelde Batı ittifakı, özelde kapitalist-seküler Batı uygarlığı. Batı hâkimiyeti, hâkimiyetini sürdürebiliyor olmasını Ortadoğu''daki hâkimiyetini sürdürüyor olmasına borçludur.

İşte Arap baharı denen “rüzgâr”, Arap dünyasında Araplara özgü bir 28 Şubat süreci “armağan etmek” için estirildi: Bu rüzgârın tohumları, Soğuk Savaş''ın bitirilmesinden ve münhasıran da 11 Eylül süreciyle birlikte ekildi. Arap dünyasındaki halkların, harekete geçmelerini sağlayacak bir altyapı oluşturuldu ve zamanı geldiğine karar verildiği anda da -tıpkı diğer renkli devrimler gibi- düğmeye basıldı. Ve ardından pıtrak gibi “halk ayaklanmaları” bitiverdi Arap dünyasının dört bir köşesinde.

Sonuçta, Arap dünyasında “28 Şubat süreci” yeni başlatıldı: Arap toplumlarına ölümü (diktatörlükleri) göstererek sıtmaya razı edildi bu halklar.

Peki neydi “sıtma”? Şu: Protestanlaştırılmış, küresel sisteme itiraz etmeyecek entegrist / içi boşaltılmış bir İslâm anlayışı benimsetilmeye çalışılarak tıpkı Türkiye''de olduğu gibi bir anda iktidar nimetine “konan” Arap halkları ve tabiî İslâmî duyarlıklı geniş kitleler, zamanla ayartıcı yolsuzluk, hırsızlık düzenlerine ve düzenbazlıklarına “alıştırılacaklar”.

Arap dünyasındaki özelde İslâmî oluşumların, genelde ise bütün diğer söylemlerin bu gerçeği görebilecek mecalleri bile yok: Bunların bir kısmı, “diktatörlükler gitsin, gerisi kolay” diye düşünürken; bir kısmı da, “diktatörlükler gitsin de, ne gelirse gelsin!” diye düşünecek kadar bunalmış durumdalar -haklı olarak.

İslâm dünyası iki çapraz ateş arasına kıstırılmış durumda: Küresel sistemin dümen suyunda/n gidecek ve bu arada Protestanlaştırılmış / sekülerleştirilmiş İslâm anlayışlarına kimi kesimlerin güle oynaya, kimi kesimlerin farkında bile olmadan sürüklenecekleri, “yumuşak / dolaylı kontrol” süreçleriyle kontrol edilecekleri, sürekli istikrarsızlık biçimleri doğuracak “yapay demokrasiler”, çapraz ateşin birinci ayağını oluşturuyor.

İkincisi de, İran''ın, “emperyal hesaplarını” ve Şii hilâlini hem kuzeyden (üstelik de Türkî cumhuriyetler üzerinden) kısmen, hem de güneyden tamamen gerçekleştirmiş olması.

Aslında asıl yakıcı gerçek şu: Küresel sistem, özelde Suud rejimi ve diğer petro-dolar şeyhlikleri hangi gerekçeyle Arap baharı rüzgârı''ndan “koruyor” ve genelde Arap baharı''nın önünü hangi gerekçeyle alabildiğine açıyorsa, İran''ın kuzey''den ve güneyden Şiî hilâli oluşturmasına da aynı gerekçeyle göz yumuyor.

Burada yapılmak istenen şey şu: İslâm dünyasında mezhebî bölünmeyi -olabildiği ölçüde- en yüksek düzeye çıkarmak ve böylelikle İslâm dünyasının bütünleşme projelerini kısa devre yaptıracak ürpertici, her şeyimizi tarumâr edici mezhep çatışmalarının önünü sonuna kadar açmak.

Batılılar, önümüzdeki 25 yıl içinde Çin''in dünyanın en büyük gücü olacağını söylüyorlar ama ne hikmetse, Çin''in bu kadar güçlenmesinden ötürü paniğe kapılmıyorlar! Neden acaba? Çin, kapitalist sisteme entegre edilerek yutulduğu ve Çin''in alternatif bir medeniyet paradigması sunma ihtimalleri bütünüyle yok edildiği için mi?

İşte küresel sistem, aynı eklemleme / paranteze alma işlemini Arap baharı''yla birlikte Arap dünyasına da uygulamaya başladı fiilen: İslâm dünyası, özellikle de Arap dünyası Çin''in büyümesine benzer bir büyüme emaresi göstermemesine rağmen, küresel sistem, sistemin önündeki en büyük tehdidin İslâm tehdidi olduğunu ta 1989 yılında Soğuk Savaş''ın bitirilmesinden önce kararlaştırmıştı.

Bu nedenle, Arap baharı rüzgârı, küresel sistemin önündeki bu tehdidi enterne ederek yok etmek için estirilmesine karar verilen ayartıcı bir “rüzgâr”dır.

Küresel sistem, önündeki en büyük paradigmatik tehdidi dize getirmek (=İslâm''ın bir medeniyet hamlesi gerçekleştirerek tarihin akışını belirleyebilecek “küresel” bir aktör olarak yeniden tarih sahnesine çıkma imkânlarını engellemek) için iki yola başvuruyor.

Birinci yol şu: Arap baharı''yla Arap dünyasına 28 türü bir balans ayarı yapılıyor: Önümüzdeki süreçte, Arap dünyasında, İslâmî duyarlıklar sürekli olarak aşındırılacak ve hayatın her alanına yayılan sekülerleşme projeleri hızla hayata geçirilecek.

Nasıl ki, 28 Şubat yemiş Türkiye''de İslâmî söylemler, hızla sekülerleştirilerek her şeyi siyasî ve ekonomik iktidarın ayartıcı ve kirletici “nimetleri” uğruna terk etme zilletine dûçâr oldularsa, Arap baharı rüzgârına tutulan İslâmî söylemler de aynı zillete daha çabuk ve daha hızlı dûçâr olmaktan kurtulamayacaklar: Diktatörlüklerden kurtulmanın vereceği “rahatlama”, Arap dünyasında uygulanan 28 Şubat balans ayarının görülebilmesini son derece zorlaştırıyor.

İkinci başvurulan yol da, İslâm dünyasını Sünnî-Şiî hattı üzerinden iki kutba bölmek: Bu nedenle Suud''lar (ve ne yazık ki, Türkiye de) kışkırtılarak bir Sünnî bloku inşa edilmeye ve İran''ı provoke edecek esrarengiz işlere imza atılarak bir Şiî bloku oluşturulmaya, böylelikle İslâm dünyası tam ortadan ikiye yarılmaya çalışılıyor.

Ezcümle... Çok karmaşık ve tehlikeli günler bizi bekliyor. O yüzden, Arap dünyasındaki halk ayaklanmalarını, “devrim” olarak nitelendirirken biraz dikkatli hareket etmek gerekiyor. Elbette ki diktatörlüklerin sonu geliyor ama bu arada da İslâm dünyası, küresel sistem tarafından adım adım sekülerleştirilerek içeriden teslim alınmaya ve İslâm dünyasındaki İslâmî söylemlerin ve oluşumların küresel sisteme itiraz etme imkânları bütünüyle yok edilmeye çalışılıyor.