Çin gezisinin muhtemel kazancı: "Rüzgar enerjisi"

Brunei Darüsselem Sultanı Hasan el-Bulkiye Muiziddin''in İstanbul ziyareti ile başlayalım: Bana sorarsanız, birkaç gündür İstanbul''da büyük bir mesafirperverlikle ağırlanan dünyanın sayılı en büyük birkaç zengininden birisi olan Sultan''dan (duymuşsunuzdur muhakkak, Sultan, 1.4 milyar dolarlık 888 odalı bir sarayda yaşıyor) Türkiye''ye –hükümet ne düşünür bilemem ama- "rüzgar enerjisi" alanında yatırım yapmasını isteyelim. Bu önerinin "gaz zengini" bir dolar milyarderine yapılması biraz tuhaf kaçacak olsa da Sultan''dan istediğimiz bu yönde olmalı bence. (Sultan''dan söz açılmışken: Sultan''ın "içi altın kaplamalı" koca uçağının Atatürk Havaalanı''na kendi yönetiminde indirildiğini duyduk. Sultan''ın bu iniş için gerekli kaptan pilotluk ehliyeti var mıydı acaba?)

Sultan''a yapılmasını istediğim bu öneriyi Başbakan ve beraberindeki heyetin Çin seyahati dolayısıyla medyaya düşen haberlerin etkisiyle yapıyorum. Bildiğiniz gibi Başbakan, Çin seyahatine ayak bastığı ilk şehir olan Urumçi''de rüzgar enerjisi için türbin üreten bir tesiste incelemelerde bulunarak başladı. Bu hatırlatmadan hareketle "Rüzgar enerjisi ve Çin" konusunun (tekrar dönmek üzere) son derece önemli olduğunu unutmayalım. Başbakan''ın Urumçi''deki söz konusu tesisin yetkililerini Türkiye''ye de yatırım yapmaları için davet ettiğini de öğrendik. Bu da çok iyi bir haber. Hatta Başbakan''ın tesisten ayrılırken kendisine hediye edilen rüzgar türbinini makam aracının üzerine koyarak gazetecilere poz verdiğini bile duyduk. Bu da iyi bir haber doğrusu. "Acaba", diyorum, "Bütün bu gelişmeler sonucunda Türkiye''nin enerji konusunda Çin''den istediği işbirliği ''nükleer''den ''rüzgar enerjisi''ne kayabilir mi?" Çin''de Enerji Bakanı Taner Yıldız''ın muhataplarıyla "nükleer enirji işbirliği"ne ilişkin bir anlaşmaya imza attığını bilmem rağmen yine de kötümser olmak istemiyor ve Başbakan''ın Çin''in rüzgar enerjisi konusunda yaptığı büyük hamleye ilişkin dosyayı inceledikten sonra söz konusu imzanın ikinci dereceye düşeceğini sanıyorum. (Taner Yıldız''ın imzaladığı anlaşmanın "nükleer enerjinin barışçıl amaçlarla kullanılmasına" da ilişkin olmasını ise doğrusu hiç anlayabilmiş değilim. Yıllardır nükleer silah sahibi olan Çin''i İran''la mı karıştırıyoruz acaba!)

Gelelim asıl konumuza: Türkiye Rusya ile başlayıp büyük bir ihtimalle Çin ile sürdürmeyi istediği nükleer santral yapımı sürecini tartışadursun, en başta Çin olmak üzere dünyanın gelişmiş ekononomileri rüzgar enerjine her geçen yıl daha bir gayretle sarılıyorlar.

2010 sonu itibariyle dünyada rüzgardan elde edilen enerji gücü 194 400 MW''a ulaşmış. Bu gelişmenin son on yıl içindeki büyüme hızı yılda %30''a tekabül ediyor. Global Wind Energy Council''ın tahminine göre bu kapasite 2015''de 460.000 MW, 2020''de ise 832.000 MW''a ulaşacak. Söylediğim gibi bu artışta başa güreşen ülke Çin. Bu ülke 2009-2010 yıllarını kapsayan dönemdoe %63.9''lık bir artışa tekabal eden biçimde rüzgardan elde ettiği enerji gücünü 16.500 MW artırmış. Çin''in 2010 yılı itibariyle ulaştığı rüzgar enerjisi gücü 42 GW. Çin''in arkasından gelen ABD ise yine aynı yıl itibariyle rüzgardan 40 GW enerji elde ediyor. (Önümdeki metin, Çin''in 42 GW''nın Fransa''nın nükleerden elde ettiği enerjinin aşağı yukarı %60''ına karşılık geldiğini söylüyor.) Avrupa''ya geçmeden önce Hindistan''ın 2349 MW''lım bir güce ulaştığını da hatırlatayım.

Avrupa''ya gelince: Fransa bugüne kadar bu alanda en geri kalmışlar arasında. Dünyadaki sıralamada 7. sırada (5660 MW) yer alıyor. Oysa Avrupa''nın özellikle iki ülkesi, İspanya ve Almanya geçen yıllarda yaptıkları yatırımlarla çok ileri gitmiş. Almanya 27.214 MW ile Avrupa''da birinci, İspanya 20.676 MW ile onu takip eden ikinci ülke. Danimarka''dan ayrıca söz etmek gerikiyor, çünkü bu ülke elektrik tüketiminin %24''ünü 3752 MW''lık tesislerinden sağlıyor.

Rüzgar enerjisi öyle bir alan ki, dünyanın önemli nükleer santral kurucuları bile giderek bu alana yöneliyor. Areva örneğinde ölduğu gibi. Rüzgar enerjisinden enerji üreten türbinlerin artık açık denizlere kurulmaya başlandığını ve bu türbin üretiminin giderek çok sayıda kişiye iş alanı açtığını da biliyoruz.

Önümdeki haritada diğer bazı Avrupa ülkelerinin durumu da şöyle: Romanya: 402 MW, Bulgaristan: 375 MW, İtalya: 5797 MW, Portekiz: 3898 MW, İngiltere: 5.204 MW, Rusya''ya gelince –tabii ki, çünkü "gaza kuvvet"- sadece 9 MW. Peki ya Türkiye? Onun payına da sadece 1329 MW düşüyor!

Şimdi sormak lazım:

Türkiye''yi saran bu "nükleer enerji aşkı" neyin nesi? Nereden, hangi ciddi araştırmadan vs kaynaklanıyor bu aşk? Nükleer santral kursun diye kapısına dayandığımız Çin, bütün ülkeleri geride birakarak rüzgara sarılmış, ABD''sinden Avrupa''nın bütün güçlü ekonomileri türbin üretimi için yarışa girmiş, ama Türkiye hâlâ Bandırma ve Bozcaada gibi sayılı birkaç yerde kurulu 1329 MW kapasiteli tesislerle yetiniyor...

Zaten dikkat ederseniz, yakın zamanlara kadar özellikle Ege ovalarında çokça karşılaştığımız kuyulardan su çeken "rüzgar gülleri" gibi bir zamanlar çocukların işleyişini hayranlıkla seyrettiği "su çarkları" da neredeyse müzelik oldu. Elektrikli ve mazotlu pompaları çok sevdik. Şimdi de sıra geldi elektriğimizi "nükleer"den elde etmeye... Şu da var tabii ki: "nükleerin barışçıl amaçlarla kullanılması" (yani başta nükleer santral) olmadan "nükleerin savaşçı amaçlarla kullanılması" (yani nükleer silah) imkansız. Akılda olan bu mudur yoksa?