Özlem: Dokunulamazlık mesafesinde durmak

Özlemin anlamını kavrayabilmek için insanın fırınlar dolusu ekmek yemesi gerekirmiş. İnsan bunu ancak fırınlar dolusu ekmek yedikten sonra kavrayabiliyor. İnsanın kafasında kavak yelleri eserken özlem tatlı bir çılgınlık halinde rüzgârın uçuşturduğu polenler gibi uçuşup durur. Ama o uçuşan polenlerin insanın müdrikesinde yarattığı izlenimin hüzne teğet geçen bir özelliğini bulmak zordur. Gerçek özlemse insanın zihninde bir hüzün çökeltisi bırakır. Ne varsa, ne arayacaksan o çökeltinin içinde arayacaksın. Bulmayı umduğun özlem, o inhitatı mâli hülya o çökeltinin cevherini oluşturur. Melankoli... Eskiden karasevda denilen bela... Halk ağzındaki söyleyişiyle püsküllü bela... İnsanın hülya âlemini çökerten darbe...

Özleyen, baktığı her yerde özlenenin gözlerinin dibine çökmüş olan derin hüznü görür... O, belki belli bir adesenin saydam camından sana baktığını çoktan unutup gitmiştir. Maviye çalan blûzu, döşündeki yapay taştan kolyesi, avucunu savuruşundaki dalgınlığı yıllar öncesinden hâlâ en kışkırtıcı haliyle bir çağrıya can verir.

Belki birlikte yenilmiş bir yemek sonudur. Arkadaki dişbudak ağacının görkemli yeşili, önümüzdeki hüzünlü gözlerle bir karşıtlık meydana getirir. Masanın kenarındaki ahşap parmaklıklara, onun gözlerindeki hüznün derinliğine bakarcasına bakar kalır insan dakikaların uzunluğunca...

Maviye çalan gömleğin ne zaman yıkanmış olduğunu düşünüp kalır özlem sahibi emektar. Soruysa dudaklarının kıvrımında beklemektedir, kelimeye getirilmeden ortalığa dökülür: neden şimdi, neden, neden? Neden sen kırk yıl öncesinde yoktun ve ben neden kırk yıl önce bu dünyada değildim. Bu dünya, elbette özlenenin dünyasıdır. Bu dünya elbette şimdi özlemi duyulan şimdiki anın dünyasıdır ve bu şimdiki an kırk yıl öncesinde de mevcut bulunmaktadır.

Onu bir kiraz bahçesinde kiraz toplarken düşünmek mümkündür. Aslında o, her yerde düşünülebilir. Bir teknede yakaladığı balığa merhametli bakışlarının en merhametlisini sunarken yakalayabilmek mümkündür onu. Kahve fincanına dokunan parmağın zarif kıvrımı da o özlemden bir haber gibi gelip dayanır bu günün kapısına.

Hiç yaşanmamış savaşlar geçmiştir bu dünyadan. Bir otel lobisinde gecenin bir vaktinde salt karşılıklı nazdan, işveden kaynaklanan kavgalar, kırgınlıklar yaşanmıştır. Bir daha yüzüne bakmam, bakmayacağım derkenki gülümsemesi, besbelli unutmama vaadiyle doludur.

Teknenin denizin kararmış dalgalarını arkasına alarak bıraktığı köpükler kalplere coşku dolu duygular salar. Köpükleri avuçlamak istersiniz. Köpükler avuçlanır. Avuçlar açıldığında orada köpükten ve sudan bir iz görünmez. Burada her şey gülümseyen bir mutluluğun kapısını aralar.

Anımsanacak yüzlerce tablo vardır. Acemi parmakların dokunduğu deklanşörün tespit ettiği yüzlerce görüntü... İşte, kiraz toplayan kızlar. İşte, oltaya takılmış balığı gülümseyen gözlerle süzen gözler, işte kentin bir kenar semtinde sabitlenmiş bakış... Bir kentten ötekine giderken bir mola yerindeki çay bardağına uzanmış duran parmaklar...

Bütün bunlar bir yandan geçmişe davetiye çıkartırken bir yandan da insanın önüne geleceğin ipuçlarını serer. Binlerce ipucudur onlar. Herhangi birini yakalayarak bir yere gitmek mümkün olsa da, o, hangisine el atacağını bilemez. Önünde bekleyen ipuçlarını değerlendirmesini bilemez, beceremez. Çünkü özlemin kendisi zaten önünde, yüreğinde bir mania halinde beklemektedir. Her maniada olduğu gibi özlemin oluşturduğu maniada da iki veçhe vardır: biri özleyene bakar, onu engeller; diğeri özlenene bakar, onu engeller. Birbirine dokunmak isteyen eller, aynen Rodin''in heykelindeki el gibidir: iki özleyiş içinde duran olgunlaşmış özlem sahiplerinin ellerinin birbirine dokunacağı sanılır; dokunmaya ramak kalmıştır, fakat heyhat, o dokunma anı bilinir ki, hep o dokunulabilirlik mesafesinde kalır, asla birbirine dokunmaz. Çünkü özlem zaten böyle bir şeydir, dokunulmaktan mahrum bırakılmışlıktır...