Devlet, devletliğini bilmeli artık!

Devlet, niçin vardır? Ne işe yarar, devlet? “Millet”i “adam etmek” için mi vardır? Ya kendisi “adam olamamışsa”, ne olacak o zaman, ne yapacağız?

Bu soruları, ana okullarında çocuklarımıza yabancı öğretmenler tarafından İngilizce öğretmek üzere 40 bin (!) öğretmen getirtmek için kolları sıvayan devletimizin milleti “eğitme” bakanlığının bu ürpertici girişimi için soruyorum.

Milleti “eğitme, adam etme” bakanlığı, henüz bebeklikten çocukluğa yeni geçmek üzere olan çocuklarımızı, “İngiliz” öğretmenlerin nezâretinde “yabancı dil nezârethânesi”ne tıkacak, pedagojik açıdan da, psiko-kültürel ve psiko-sosyal açıdan da son derece sakıncalı, hatta tehlikeli bu girişim, medyada ne yazık ki, gereken yeri bulamadı.

Seküler, dolayısıyla metamorfoz yemiş, Batı kültürünün posasına bile mal bulmuş mağribi gibi sarılıveren çevrelerin sesine ve duyarlıklarına yer veren medyamızın bu haberi geçiştirmesini bir yere kadar (bir “tutarlılık” olarak) anlıyorum. Ama bu ülkenin kültürünün, medeniyetinin, tarihî birikiminin, kimliğinin hiçe sayıldığını söyleyerek yayın yapan “yerli” medyasının, bu haberi gözardı etmesini anlayamıyorum.

Bu ülkenin gerçeklerine oryantalist gözlüklerle bakan kimi çevreler, Türkiye''de “aşırı güçlü” (!) bir devlet geleneği olduğundan yakınırlar ve “vesayetçi, buyurgan” devlet olgusunun kökeninde bu geleneğin olduğunu söylerler.

Doğru mu, bu gözlemler? Hayır, değil. Bizde devlet, özellikle de İslâmîleşme sürecinden sonra, “astığı astık, kestiği kestik”, buyurgan, başına buyruk, zorba bir araç değildir. Elbette ki, her yerde olduğu gibi, bizim tarihimizde de, devletin, devlet ricalinin zorbalaştığı zamanlar var, hem de çok var belki de. Ama bizde devlet, esas itibariyle, “ana”dır; “baba” değil, rahmetli Kemal Tahir''in deyişiyle.

Türkiye''nin, medeniyet değiştirmeye soyunduğumuz, Toynbee''nin deyişiyle “entelektüel ve spiritüel dinamiklerimizi” dinamitlemeye başladığımız Batılılaşma sürecinden itibaren, devlet, güç / iktidar / çıkar kaynağına dönüşmüş; toplumu dönüştürecek “mühendislik projeleri”ni uygulayacak, toplumu “adam edecek”, “ele geçirilmesi gereken” bir araç konumuna yükseltilmiştir.

Oysa bizde, bizim tarihî tecrübemizde devlet, huzuru, sükûnu, saadeti sağlayan bir “hakem”dir; bir hâdim''dir, halkının hizmetçisidir aslında. O yüzden, Osmanlı''nın payitahtının adı “Dersaadet”tir. O yüzden, Kanuni, “halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi / olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi” derken, “devlet”i, huzurun, saadetin, sıhhatin, barışın, her şeyden önce de kişinin iç barışının, huzurunun, sükûnunun ve saadetinin metaforu olarak kullanmıştır.

En eski kaynaklarımızdan Kutadgu Bilig, dört temel ilke üzerine inşa edilmiş bir şaheserdir: “Doğruluk”, “saadet”, “akıl” ve “kanaat”. Bu ilkelerin karşılıkları da gerçekten ufuk ve zihin açıcıdır: “Doğruluk”, padişahı; “saadet”, devlet''i / vezir''i; “akıl”, vezirin birinci oğlunu; “kanaat” de vezirin ikinci oğlunu, kardeş''i sembolize eder.

Sözü daha fazla uzatmaya gerek yok: Bu ülkenin en temel sorunu, eğitimdir. Eğitim sistemi, bu ülkenin insanını sistemli olarak sekülerleştirmeyi; bu ülkenin medeniyet ruhunu, iddialarını, rüyalarını, dinamiklerini yok etmeyi, Batılıların karikatürü bir insan, bir toplum tipi icat etmeyi amaçlayan ancak sömürgecilerin uygulayabileceği yabancılaştırıcı, bu toplumun “devlet”ini / saadetini / huzurunu / dünyasını yerle bir edici metamorfoz yemiş bir eğitim sistemidir.

Örneğin, bir felsefe bölümünün müfredatına bakın: Baştan sona kadar Batı felsefesi tarihi! Bir iki saatlik, göstermelik, boş geçen, dalga geçilen bir İslâm felsefesi dersi vardır yalnızca. Hepsi bu!

Dünyanın sömürgeleştirilemeyen tek ülkesinin, devleti marifetiyle, kendi kendini sömürgeleştirmesinden başka nedir bu, gerçekten?

Tıpkı İngilizler gibi, Almanlar gibi, Fransızlar gibi öncelikli olarak kendi medeniyet iddialarını, düşünce ufuklarını, sanat tahayyüllerini, hayat tasavvurlarını kendi çocuklarına öğretmesi gereken bir eğitim sisteminin sistemli olarak kendi dinamiklerini dinamitlediği, kendi insanını yabancıların karikatürü hâline getirdiği yetmiyormuş gibi, şimdi de kundaktan henüz çıkmış çocuklarını yabancıların rehberliğinde yabancı dille yetiştirmeye kalkışıyor!

Millî Eğitim Bakanlığı, körpe çocuklarımıza yabancı öğretmenler rehberliğinde yabancı dil öğretme sevdasına soyunmak yerine, orta öğretimde, üniversitede yabancı dilin “d”sini öğrenemeden mezun olan milyonlarca genç yetiştirmeyi nasıl başarıyoruz, sorusu üzerinde derin derin düşünmeli. Hiç olmazsa bunu yapmalı.

Devlet, devletliğini bilmeli! “Milleti adam etme” hastalığına, zorbalığına son vermeli, kendisi adam olmalı önce!