Sessizliğin sesi

Türkiye''de insanlar fazla yürümez; ne sağlıklı bir yaşam için sabah yürüyüşü yaparız biz, ne de inandığımız bir dâvâ uğruna yollara dökülürüz. Bizi bir tek cenazeler yürütebiliyor; onda da genellikle ölenin ideolojik kimliği ağır basıyor…

Dün, sanıyorum, istisnai bir gündü. Agos gazetesi önünde toplanıp Taksim''e ve oradan da Yenikapı''ya yürüyen onbinleri tek bir ideoloji mensubiyetine sıkıştırmak mümkün değildi çünkü. Ölen bir Ermeni''ydi ve sayıları her geçen gün azalan ülkemizdeki Ermeni cemaati önderleri muhtemelen kalabalığın arasındaydılar. Gazeteciydi, basın mesleği mensuplarını da bulmak mümkündü aynı kalabalık arasında. Ancak, yürüyüşe katılanlar, çok daha renkli, müthiş zengin bir yelpazeyi teşkil ediyorlardı.

Hayattayken sevdiklerini bir sofra etrafında biraraya getirmeyi iyi bilirdi Hrant Dink, cenazesi de sofrası kadar zengin oldu.

Sessizliğin bir sesi var gerçekten; öyle olmasaydı, toplam sekiz km tutan yolu sessizce yürüyenlerin verdiği mesaj bu denli kolay yankılanabilir miydi? Hiçbirimizin yekdiğeriyle yollarının daha önce kesişmesi gerekmiyordu yoldaşlar olarak, yürürken zihinlerimizden aynı düşünceler de geçmiyordu; muhtemelen üç gün önceki suikastı bile aynı pencereden bakarak değerlendirmiyorduk. Olsun, her birimiz, ne isek o olmaya devam ederek, Hrant Dink''in cenazesinin arkasından, içimiz kaybımıza yanarak, yürüyorduk.

Neden oradaydık? Bu soruya kendi hesabıma ve hiç vakit kaybetmeden cevap vermem gerekiyor…

Geçmişte de pek çok aydınımızı teröre kurban verdik; Hrant''ın yazgısı bu yönüyle önceki kayıplardan farklı değil. Ancak, ilk kez, ortak bir endişe çoğumuza egemendi: Hrant''ı vuran(lar), aslında ülkemizi, geleceğimizi hedef almışlardı. Kocaman yürekli Hrant''larına kıyabilen bir Türkiye yaşanmaz bir ülke olur hepimiz için, öyle bir ülkede kimsenin umutla bakacağı bir geleceği de olmaz.

Ben ne isem, bu kimliğimin tamamlayıcı ögesiydi Hrant Dink; onunla bir aradayken daha bütün hale geldiğimi hissedebiliyordum. Aynı tarihi aynı topraklarda yaşamış aynı geleceğe doğru yürüyen bugünüydük ülkemizin; tarihe birbirimizin gözünden bakmayı deneyebilsek bile aynı sonuca varmayacağımızı biliyorduk elbette, ama birbirimizi daha iyi anlayacağımızın da farkındaydık.

Bencillikse bencillik, onu vuranlar beni de eksilttiler.

Dün, o kadar insan, omuz omuza yürürken, zihinlerimizde ne kadar aykırı fikirler taşıyor olursak olalım, sanıyorum, biraz daha eksildiğimizin hepimiz farkındaydık.

Yürürken etrafımı saran o müthiş sessizlik içerisinde aynı sesi duyar gibiydim: Ne kadar yansak yeridir...