İstanbul'da bir yaralı evi

Fatih'in Kıztaşı semtinde eski bir apartmanın girişi zor bulunan bodrum katında bir yaralı evi... En küçüğü 7 yaşında olmak üzere çoğu yirmili yaşlarında 9 hasta ve 3 refakatçi yaşıyor, yaşamaya çalışıyor.

8 ay önce bir Suriyeli yaralının hastanelere yakın olduğu için kiraladığı bu daireye diğer mağdur yaralılar da sığınmış ve sayı gün geçtikçe çoğalmış. Evin ilk kiracısı iyileşip ülkesine dönmüş fakat diğer yaralılar tedavilerinin tamamlanmasını bekliyor. Burada kalmalarının birçok nedeni var. "Hastanede yer yok" gerekçesiyle böyle bir çare üreten Suriyeli yaralıların hikayeleri ise çok sarsıcı.

Evde yaşayanların çalışmaları çok zor. Çoğu ayaklarını, bacaklarını kaybetmiş. Neredeyse hepsinin ameliyat olması gerekiyor. Ancak devlet ameliyat masraflarının tamamını karşılamıyor. İlaçlarını ise parayla almaları gerekiyor. "İlaçlarınızı nasıl temin ediyorsunuz" sorusuna, "Doktorlardan, eczanelerden dilenmek zorunda kalıyoruz" diyorlar.

Normal şartlarda oturulur durumda olmayan, daha çok kömürlüğü andıran zemin kattaki bu 'dairenin' kirası bin 500 lira. Fırsatçı ev sahibi, "Kalabalıksınız sizi kimse kabul etmez, buradan çıkarsanız ev bulmanız imkansız" diyerek bu kirayı ödemeye zorluyor onları. Doğalgaz faturasını ödeyemedikleri için uzun süre soğukta kalmışlar. Bazı yardım kuruluşları zaman zaman çeşitli yardımlar ulaştırıyor ancak düzenli bir yardım yok.

Uzun süredir yaralı evinde kalan Nidal Hallag 38 yaşında. Humus'ta bulundukları mahalleye düşen bombalar sonucu 72 kişinin öldüğü kıyamet ortamında ağır yaralanmış. Yakınlarının hepsi bu saldırıda can vermiş. Tedavi için İstanbul'a gelmiş ve bacağından ameliyat olması gerekiyor. Yoksa bacağını kaybedecek. Neyi beklediğini bilmeden yaralı evinin karanlık ve soğuk odalarında bir mucizenin gerçekleşmesini ve tedavisine devam etmeyi umuyor.

Yaralı evinin bir diğer sakini ise Zeyd Hilal. 25 yaşında. Humus'ta yaşanan bombardıman sonucu bacağından yaralanmış. Suriye'de bacağına platin takılmış ancak yaşadığı kötü şartlar nedeniyle yarası mikrop kapmış. Doktorlar bacağını kangrenden kaybetme ihtimali olduğunu söylemişler. Ağır ve pahalı bir ameliyat olması gerekiyor. Yoksa tüm bacağı kesilecek. O da diğerleri gibi umutsuzca bekliyor.

Bu yaralı evinin en küçük konuğu ise Muhammed. Henüz 7 yaşında. Annesi, kardeşi ve kuzeniyle ananesini ziyarete gittiği o gün tüm hayatı alt üst olmuş. Halep'teki eve isabet eden bombalar sonucu o anda evde bulunan 8 kişiden 5'i ölmüş. Muhammed annesini, kardeşini, ananesini, dayısını ve amcasını aynı anda kaybetmiş. Ve vücudunun da belden aşağısını.. Enkazdan çıkarıldığında herkes öldüğünden eminmiş. Ama hayata tutunmuş Muhammed. Halep'te defalarca ameliyat olmuş, 3 ay boyunca kaldığı hastanede protez temin edilemediği için İstanbul'a gelmiş. Babası onun eli, ayağı. Bütün ihtiyaçlarını babası karşılıyor. Özel bir merkezde ücretsiz olarak tedavisi yürütülen Muhammed'in protezi takılmış. Biraz destekle ayakta durabiliyor artık. Ancak tedavisi sürüyor.

Muhammed'in belden aşağısını kaybettiği o saldırının diğer bir kahramanı ise 7 yaşındaki Denya... 8 kişinin öldüğü o evden kuzeni Muhammed ile aynı kaderi paylaşarak yaralı kurtulmuş Denya. Kolları ve bacaklarında bomba parçaları var hala. Bembeyaz teninin büyük kısmı siyah artık. Halep'te gittiği hastanede yer olmadığı için Kilis'e getirilen Denya, 3 ay yoğun bakımda kalmış. İki ay önce geldiği İstanbul'da yürüyebilmek için fizik tedavi görüyor. Kolundaki platinde sorun çıkan Denya'nın kemikleri yanlış kaynamış ve daha uzun bir tedavi süreci onu bekliyor. Okula gitmeyi çok isteyen Denya, kuzeni gibi doktor olmak istiyor. Tek istediği bir çanta ve kırtasiye seti. Babası terzilik yaparak geçimlerini sağlamaya çalışıyor. Annesi ise küçük kızını tedaviye götürüp getirme işini tek başına üstleniyor.

Bizi yaralı eviyle ve bu iki yaralı kuzenle buluşturan kişi ise, 'Suriyeli yaralıların annesi' olarak anılan İman Bedir. İman hanım, Baba Esed'in 1982 yılında 40 bin sivili katlettiği Hama katliamı zamanında İdbil'ten çıkmış. Canlarını kurtarmak için kaçtıkları Medine'de 10 yıl yaşadıktan sonra eşinin dayısının yanına İzmir'e gelmişler. Son durak ise İstanbul olmuş. İkisi mühendis, biri Radyo Televizyon ve Sinema bölümü son sınıfta okuyan 3 oğlu var. Devrim tüm Suriyeliler gibi onun hayatını da değiştirmiş. Devrimden önce hafızlık yapıp, Arapça dersleri veren İman Bedir, şimdi gecesini gündüzünü Suriyeli muhacirlere adamış bir yardım gönüllüsü. Mavi Marmara günlerinden beri İHH gönüllüsü olarak çalışan İman Bedir, hikayesinin bundan sonrasını şöyle anlatıyor; "2011 yılında devrim başladı ve hemen destek vermek istedim. Tercüme konusunda yardım edebileceğimi düşündüm. Bir yaralı evi açmışlardı. Oraya gidip gelmeye başladım. Yaralı çocuklar vardı orada ve bana anne diyorlardı. Mesela Cuma diye 4 yaşında bir çocuk vardı gözünü kaybetmişti. Abdullah diye 14 yaşında bir çocuk vardı, sağ gözü yok, sağ ayağı yok, sağ kolu yok, sağ tarafı tamamen kopmuştu. Sık sık ziyaretlerine gidiyordum, yemek yapıp götürüyordum. Bir gün kapıda ikisini öylece beni beklerken görünce öyle sarsıldım ki, elimden tencere düşecekti. "Üzülme anne, bir gözümüz yoksa başka gözümüz var. Bir elimiz yoksa başka elimiz var, biz sakat değiliz" dediler.

Devrimden bu yana hayatının nasıl değiştiği sorusuna şöyle cevap veriyor İman Bedir: "Geceleri en fazla 2 saat uyuyorum. Onları düşünmekten. Aç olan var, gazı biten var, hastalar var. Onlarda yerlerde yatarken ben nasıl yatacağım diyorum. Yönetmen Tülay Gökçimen ile Haykırış Belgeselini çekmek için 30 yıl sonra ülkeme gittim. Atme kampında bir gece yattım, soğuktan uyuyamadım. 47 yaşındayım en uzun gecem o geceydi hayatımda. Türk halkı ne zaman başımız sıkışsa bize her daim merhem sürdüler, ensar oldular, kapılarını açtılar, Allah hepsinden razı olsun."

Muhammed'le nasıl tanıştığını soruyoruz kendisine: "Muhammed benim parçam, bir gün sesini duymazsam saymıyorum o günü. Bacaklarının koptuğu zamana ait bir resim vardı, onu görünce şok oldum. Sosyal medyada paylaştım, 'inna lillah ve inna ileyhi raciun' yazdım. Sonra birisi bana ulaştı, 'O çocuk ölmedi, İstanbul Fatih'te kalıyor' dedi. O gece sabaha kadar uyumadım, Muhammed'i göreceğim için. Ertesi gün hemen onu görmeye gittim. Muhammed benim dördüncü oğlum oldu."