Tarla işçilerinin feryadı

Anadolu'da toprak sahipleri tarlalarına ektikleri ürünleri toplarken tarla işçilerinden istifade ederler. Yol kenarlarındaki sulu araziler veya çimenli alanlarda çadır kurup, çoluk çocukları ile ikâmet eden bu işçileri ben göçebe veya Romanlar sanırdım. Geçenlerde Konya'dan gelirken dikkatimi çekti; arabamı durdurup yanlarına yaklaştım. Bir de ne göreyim, kılık kıyafetleri ve konuşma şekilleri ile bizim Güneydoğululara benziyorlar.

Beni çadırlarına davet ettiler, kimliklerini öğrendim ki Şanlıurfa'nın Siverek ilçesinden gelmişler. Konya civarındaki tarlalarda çalışıp para kazanacaklar ve kışı memleketlerinde geçirecekler. Hatta bazılarının Akdeniz sahillerinde kışın bile çalıştıklarını öğreniyorum.

Entari 50 milyon

Kılık kıyafetleri hoş; özellikle kadınlarının kıyafetleri fevkalade.. Bir hanımefendiye "Ne bu şıklık üzerinizdeki entarinin değeri tahminen ne kadardır?" diye sorduğumda "50 milyon lira civarındadır" cevabını alıyorum.

Bir işçinin üzerindeki entarinin değeri 50 milyon olunca elbette ki kendilerine, yani emeklerine değer biçilmez diye düşünüyorum. Ancak kolay değil yaptıkları iş.. Gurbet ellerde çalışıp kazanmak ve memleketine döndükten sonra rahat etmek...

Kaç kişi görüyorsan...

Biraz yaşam biçimlerinden, mal varlıklarından, çocuklarının okul durumundan sorgu sual ediyorum. Hallerinden memnun görünüyorlar, ama çocuklarına okuldan izin alarak, yani zaman zaman okula ara vererek buralara geldiklerini öğrenince üzülüyorum. Benim çocukların okutulması konusundaki duyarlılığım onları da memnun ediyor. Bu arada beni illa da çadırlarına misafir etmek istiyorlar. Aslında biraz sonra yemek vakti geliyor, hatta ocakta tencere kaynıyor.. Merak edip tencereye bakıyorum, "bu tencerede pişen yemekten kaç kişi istifade edecek?" diye sorduğumda üzücü bir cevapla karşılaşıyorum; "Bu çadırda kaç kişi görüyorsan!"

Neden bizim de topraklarımız olmasın?

Hepsini toplayıp tencerenin başında bir hatıra fotoğrafı çekiyorum "izin verirseniz gazetede bu fotoğrafı yayınlamak istiyorum" dediğimde benim gazeteci olduğumu öğrenmiş oluyorlar ve isimlerini yazmamam ricasıyle bakınız neler söylüyorlar:

"Biz çalışmaktan korkmuyoruz; gurbet de bizim için artık önemli sorun olmaktan çıktı. Allah'a şükür iyi de kazanıyoruz. Ancak neden bizim topraklarımız olmasın, neden ağalar bunca toprakla herşeye hükümran olurlarken biz niçin kendi yurdumuzda, yuvamızda, evimizde, barkımızda olmayalım!.. Büyük bir haksızlık ve büyük bir eşitsizlik var, biz bu eşitsizliğin kalkmasını istiyoruz. Hatta ağaların 1000 olsun ama, bizim de 10 oluversin ne olur!.. Bizim ülkemizdeki arazi bizim insanımıza da yeter, daha bizim gibi nice milletler doyurur, fakat devleti idare edenler bizi düşünmüyor; toprak reformu denildi, gerçekleştirdiler mi?"

Eskiden ırgat denilirdi tarım işçilerine bilirsiniz.. Hatta komunist partiler bunu propoganda aracı olarak kullanırlardı.. Hâlâ kulaklarımdadır seçimlerde atılan sloganlar ve yapılan tellallıklar... İşçiler,.. Irgatlar,.. Emekçiler, derlerdi. Bugün ağalar kibarlaştı, eski solcular ise entelleşti.. Ancak bizim politikacılar; bu memleketi idare edenler ve ettirenler hâlâ Türkiye gerçeğini anlayamadılar, Türk insanını tanıyamadılar. İşte bu nedenledir ki, ne işçi memnun ne ahçı, ne köylü memnun ne savaşçı. Allah kerimdir, bakalım sonumuz ne olacak?