Besmele

Ayşe. babasıyla beraber bahçede gezintiye çıkmıştı. Biraz sonra annesi yemeleri için şeftali getirdi. Şeftalileri afiyetle yiyen Ayşe'yin gözü şeftalinin çekirdeğine takıldı:

"Babacığım şeftali bu küçücük çekirdekten mi oluyor?" diye sordu.

"Bu küçük çekirdekten neler oluyor görmek ister misin?" dedi babası.

Ayşe; "Tabii ki görmek isterim" dedi.

Ayşe'nin babası toprakta küçük bir hendek kazdı. Şeftalinin çekirdeğini özenle hendeğin içine yerleştirirken; "Bismillahirrahmanirrahim" dedi.

Ayşe babasının besmele çekmesinin sebebini merak etmişti. Su içerken, yemeğe başlarken besmele çekiyordu ama başka işler yapılırken besmele çekildiğini hiç duymamıştı.

"Babacığım neden besmele çektin?" diye sordu.

Babası; "Çünkü her işin başı besmeledir. Her işe başlarken besmele çekmeliyiz. Bizi ve her şeyi yaratan Rabbimiz'in adıyla başlamalıyız her işe. Şu küçük çekirdek bile filizlenip toprağın yüzeyine çıkacağı zaman besmele çekecek" deyince Ayşe tekrar sordu:

" Nasıl yani? Çekirdek konuşuyor mu?"

" Bak, ağaçların yaprakları, çiçekler sürekli hareket halindeler, şu küçük karıncayı görüyor musun, o da koşuşturuyor. Fakat hiçbiri Allah'ı zikretmekten geri kalmıyor, sürekli Allah (c.c.)'ı anıyorlar. Biz onların seslerini duyamıyoruz ama biliyoruz ki sürekli Yüce Rabbimiz'i hatırlıyor ve zikrediyorlar. Diktiğimiz şeftali çekirdeği de toprağın yüzeyine çıkarken besmele çekip, Allah'ın ismini söylüyor. Toprağın üstündeki hayatına Allah'ın adını anarak başlıyor" diye cevaplandırdı babası.

Ayşe meraklı bir şekilde; "Peki ben duyamaz mıyım besmele çekişini?" dedi.

Babası; "İnsanlar insanların dilinden anlar, hayvanlar da hayvanların. Biz maalesef ne hayvanların, ne bitkilerin seslerini anlayamıyoruz" diye cevap verdi.