Susuzluğum geçsin diye ağzımı rüzgara açardım

Oruç tutulan bir ailede olduğumuz için çocukken ben de oruç tutmak isterdim. Fakat bizimki bedensel bir diyetti o zaman. Henüz tam anlamıyla orucun manevi boyutunu kavrayacak yaşta değildim. Tabii ben de büyüdükçe orucun anlamını yıllar sonra daha iyi öğrendim. Ama o ilk oruç tuttuğum çocukluk günlerimi hiç unutamam. Herkes gibi çocukken annem bana oruca dayanamayacağım için tekne orucu tabir edilen oruçtan tuttururdu. İftar vakti sofrada her şey hazır olurdu. Ezan okununca önce çorbalar ve iftariyelikler yenirdi. Daha sonra aile fertleri akşam namazına durup eda ettikten sonra dinlendirilmiş mideyle yemeğe devam ederdik. Ramazan'da insanlar beraber hareket ettiği için güzel olurdu. Paylaşım ve yardım olmasa iftarın tadı da olmazdı. Ayrıca anne ve babanın oruç tutması çocukları çok etkiliyor.

İlk tuttuğum orucu tam hatırlamıyorum ama ilk oruçlarımdan birini çok iyi hatırlıyorum. Okula yeni başladığım yılda kış Ramazan'ıydı. Oruçluydum ve üşüttüğüm için hastalanmıştım. Annem, 'Biraz su iç, hasta olunca oruç bozulur' diye ısrar etse de iftar vaktine kadar bekledim. Ertesi gün kolay olmazdı oruç tutmak. Susayınca, rüzgarın estiği yöne ağzımı açıp yüzümü o tarafa çevirirdim ki ağzım serinlesin, susuzluğum azalsın. Vakit geçirmek için alışverişi ben yapmak isterdim. Onları getirirken oruçlu olduğumu unutur, pidenin kenarını tırtıklayarak eve dönerdim. Oruçlu olduğum hatırlatıldığında çok utanırdım. Rahmetli annem, 'Melekler bilerek unutturup sana yardım ediyor' derdi.

İlk orucumu ilkokula gittiğim sıralarda tuttum. Yatılı bir okuldaydım. Okul müdürümüz daha o yaşlarda bizlere namaz kılmayı, oruç tutmayı, dua etmeyi öğretirdi ve neden oruç tutmamız gerektiğini, nelerin orucumuzu bozacağını anlatırdı. Hepimiz oruç tutmak için çok heyecanlanırdık. Sürekli oyun oynadığımız için çok çabuk acıktığımızı hatırlıyorum. Ama yine de orucumuzu bozmadık ve iftar saatinde hep birlikte yemekhanemizde neşe içinde iftarımızı açardık. Söz vermiş, niyet etmiş ve onu yerine getirmiş olmanın mutluluğunun keyfi gerçekten müthiş.

İlk orucumu çocukken tutmuştum. Yaşımı tam hatırlamıyorum. Ramazan'ın başında, ortasında, sonunda birer gün oruç tutmuştum. Namaz kılmaya başlamadan önce tam Ramazan orucu hiç tutmadım. Ramazan davulcusu benim için çok önemliydi. Sesin giderek yaklaşması inanılmaz hoşuma giderdi. Bütün manileri ezberlemiştim. Sanat camiasının içine girdiğim zaman zaten yoğun olmayan duygularım iyice koptu. Ne zaman ki namaz kılmaya başladım, oruç da tutmak istedim ama ilk Ramazan ayında tutamam, açlığa dayanamam diye korkuyordum. İlk gün tuttum, bir şey olmadı. 2-3 derken Ramazan'ın sonuna geldik. Bittiğini bile anlamadım.

Çocukluğumda annem bize alışmamız ve orucun tadına varmamız için yarım günlük oruç tuttururdu. Yani tekne orucu denilen yarım oruç tutardık. Çocukluğumuzun Ramazan güzelliği apayrıydı. Günler geceler aynı olmasına rağmen bu ayda ayrı bir kutsallık var. Bunu da kolayca hissetmek mümkün. Bizim eski hallerimizi şimdi çocuklarda görmek çok güzel. Anne ve babaların da bunun için çocuklara örnek olmaları gerekiyor.