Bize her yer sinema

İstanbul Kalkınma Ajansı ve Ensar Vakfı'nın destekleriyle oluşturulan İstanbul Tasarım Merkezi Kısa Film Atölyesi, düzenlediği özel bir programla, bir yıl eğitim alan öğrencilerinin kısa filmlerini gösterdi. Fatih Kültür Merkezi'nde yapılan törene atölye öğrencileri ve ailelerinin yanı sıra, Ensar Vakfı İsmail Cenk Dilberoğlu, İstanbul Kalkınma Ajansı ve İstanbul Tasarım Atölyesi yetkilileri ile çok sayıda sinemasever katıldı.

Oyuncu Emre Kentmenoğlu'nun sunduğu programda atölye eğitmenleri Sinan Sertel (Âdem'in Hikâyesi) ve Koray Sevindi'nin (Kafa) filmleri ile atölye öğrencileri Kaan Atilla Taşkın (Biliya), Musab Tekin (Pelav) Büşra Büyükadem (Oyun), Murat Bektaş (Siyah Yağmur), Seda Kaya (Bir Senaryo Yaratmak) ve Hüseyin Aydemir'in (Sarı Çiçek) birer filmi gösterildi.

İlginin yoğun olduğu gecede öğrenciler de oldukça heyecanlıydı. Film gösterimlerinin ardından duygularını salondakilerle paylaştı. Trabzon'da çektiği filminde ailesinin tamamını oynatan Kaan Atilla Taşkın sempatik tavırlarıyla dikkat çekerken, gösterimi yapılan filmler seyirciden büyük alkış aldı. Çeşitli şehir ve mekânlarda filmlerini çeken öğrencilerin verdiği mesaj ise ortaktı: 'Artık bize her yer sinema.'

Biz de fırsattan istifade, İstanbul Tasarım Merkezi Kısa Film Atölyesi'nin eğitmen ve öğrencilerine, duygularını sorduk. Eğitmenlik yapan Koray Sevindi, herşeyden önce iyi işler için ekip ruhunun çok önemli olduğunu belirterek, 'Yetiştirdiğimiz öğrencilerle bu ekip ruhunu ortaya çıkarmaya çalışıyoruz. İnşallah daha da büyüyerek özgün ve kalıcı eserler vermeye devam edeceğiz' diye konuştu.

Atölye öğrencilerinden Kaan Atilla Taşkın ise çektiği filmle ilgili şunları söyledi: 'Film çekerken doğadan inanılmaz bir biçimde güç alıyordum, Karadeniz'in güzelliği, 'hadi Atilla eline bir kamera al ve kısa filmini çek' der gibiydi. Çocukluğumdan ve annemin tavsiyelerinden aldığım ilhamla Bilyali'yi doğup büyüdüğüm köyümde altı günde yazıp altı günde çektik.'

Okuduğum okulda hiçbir şey öğrenememiştim. Kuzenim bu atölyeyi söyledi bana, ben de bakmaktan bir şey çıkmaz dedim. Ama daha ilk günlerden atölye beni heyecanlandırmaya başladı. Ortamdaki insanlar da anlam dünyama yakın, iddiasız, alçak gönüllü insanlardı. Kısa sürede çok şey öğrenmiştik.

Yanıbaşımızda olan katliama karşı sessiz kalındı. Sessiz kalmak istemedim ve filmini yaptım. Bu filmde hiç insan olmasın istedim, sadece sesleri olsun ve insansız bir çocuk bisikleti filmin başoyuncusu olsun istedim.

Sinema kendi kültürümüze sahip çıkmaktır. Türkiye'de sinemaya baktığımızda batıya örnek bazı filmler görüyoruz. Bu ne- denle 'Sarı Çiçek' isimli bir senaryo yazdım, filmimi arkadaşlarım ve hocalarımız sayesinde çektik. İlk filmim olması bana çok şey öğretti.

Atölyemize bakarsanız her filmin bir diğerinden farklı olduğunu göreceksiniz. Ama öyle ki, bir açıdan baktığınızda da tüm filmlerin bazı ortak noktaları olduğunu fark edersiniz. Mesela bütün filmler bir 'umut' unsuru içerir. Bence bu atölyenin öğrencileri aynı dili konuşan ama farklı cümleler kuran insanlar.

Filmi çekerken kamera arkasındaki duruşu ve bakışı, 'güzel' ve 'iyi' olana çevirebilmek için başka türlü bir donanıma, terbiyeye ihtiyacımız olduğunu anlamıştık. En başta da bu duyguyu özveriyle taşıyan bir ekibe ihtiyaç vardı elbette. Bu hususta Ahmet Uluçay'ın örnekliği yol boyunca elimizden tutacak en önemli dayanağımızdı.

Yıllar önce ilk defa sinemaya gittiğim zaman kalbim yerinden çıkacak gibi heyecanlanmıştım. Geçenlerde koca bir salonda kendi filmimi izlerken o heyecanım aklıma geldi. Film çekerken sürekli bu işi bırakalım nidalarına girsek de ömrümüz yettiğince bu işi bırakamayız galiba.