DEMİŞLER Kİ...

- Eğer ki çektiğim film onu izleyen birini üzüntüden ya da mutluluktan perişan etmişse, ben de görevimi lâyıkıyla başarmışım demektir.

- Hayatta ölümden daha beter şeyler vardır. Sözgelimi, siz hiç upuzun bir akşamı geveze bir sigorta poliçesi satıcısıyla geçirdiniz mi?

- Şanlı ordumuzun geleneksel sloganı nedir? “Orduya yazıl, dünyanın dört bir tarafını gez, farklı kültürlerden insanlar tanı…”

Ben de bu slogana şu dördüncü cümleyi ekledim: “Ve onları soğukkanlılıkla öldür!”

- Artık iyice yaşlandım ya, zamandan tasarruf edebilmek için bir 'hızlı kitap okuma kursu'na gittim ve kursun ardından da ilk olarak Tolstoy'un “Savaş ve Barış”ını okudum. Toplam 20 dakikada… Anladığım kadarıyla, Rusya'da geçen bir romandı.

- Şimdi söyleyeceğim şeyin bazılarına korkunç geleceğinin farkındayım. Fakat yine de bunu söylemek zorundayım. 1977'de 'Annie Hall' adlı filmimle en 'iyi yönetmen Oscar'ı'nı kazandığımda, en küçük bir mutluluk bile hissetmedim. Hattâ, herhangi bir şey de hissetmedim.

(Woody Allen o yılki Oscar törenine katılmadı. Ödülü kazandığı anons edilince, heykelciği onun adına ünlü yönetmen King Vidor teslim aldı. Allen, Oscar ödüllerini dağıtan AMPAS-Amerikan Sinema Bilimleri ve Sanatları Akademisi'ne de hiçbir zaman üye olmamıştır.)

- Benimle ilgili olarak 'takıntıları bol bir adam' derler. Sonuna kadar doğru bir tespit… Sözgelimi, karanlıktan çok korkarım; ışıktan da alttan alta kuşkulanırım.

- Film setlerim son derece sıkıcıdır. Ortamda hiçbir heyecan verici olay yaşanmaz. Yalnızca gözlüklü, kısa boylu bir Yahudi yönetmen ve kendileriyle vır vır konuşup durduğu birkaç oyuncusu… Hepsi o kadar!

- Benimle ilgili iki yaygın mit vardır: Bunlardan birincisi, hayatını okumaya adamış katıksız bir entelektüelim, çünkü kocaman bir numaralı gözlük kullanıyorum. İkincisi ise katıksız bir sanatçıyım, çünkü yaptığım her film gişede hezimete uğruyor. Bu iki söylence de yıllar yılı piyasada dolandı durdu. Ta ki acı gerçekler ortaya çıkana kadar…

Gözlüğümü gözlerim bozuk olduğu için takıyorum, filmlerim de kendilerini kurtaracak kadar para kazanıyor. Yani, insanların düşündükleri kadar kaliteli biri değilim! Dahası, son derece düşük profilli bir adam olduğum bile söylenebilir. Sözgelimi, elimde bir bira kutusu ve yanında da çerezler, evde oturup basketbol maçı izlemeyi çok severim.

- Ben eserlerimle öldükten sonra ölümsüzlüğü yakalamayı falan istemiyorum, doğrudan doğruya hiç ölmemeyi istiyorum! Fakat, ne yazık ki bu da mümkün olamayacak. Perdede sonsuza kadar yaşamaktansa Manhattan'daki apartmanımda yaşamayı tercih ederdim. Aslına bakarsanız, ölümden de pek fazla korkmuyorum. Yalnızca, o gün geldiğinde orada olmamayı dilerdim.

- Para, kudretten daha insaflı bir şeydir. En azından elinizde para olduğunda insanlara zulmetmezsiniz, yalnızca finansal problemlerinizi çözersiniz.

- Hayatımın büyük bir bölümünde çok da fazla mutlu olamadım. Kalan bölümünde ise zaten hiç mutlu olamadım.

- Başarının yüzde 80'i, onu kamuoyuna doğru bir biçimde sergileyebilmeyi bilmektir.

- Annemin dediğine bakılırsa, 5 yaşına kadar çok neşeli, hayat dolu bir çocukmuşum. Ondan sonra böyle uyuz, sıkıcı bir herif olmuşum.

- Eğer filmlerim gişede destansı bir başarı kazanamazsa, o zaman insanlık için çok hayırlı bir iş yaptığımı anlıyorum.