İki meslektaştan gelen dostça selamlar

Geride bıraktığımız günler içinde, sinema yazarlığı dünyasının çok değerli iki mensubu tarafından, şahsıma ithaf edilmiş birbirinden güzel iki köşe yazısıyla ardı ardına onurlandırıldım.

Bunlardan ilki, Star Gazetesi'nde, aziz dostum ve meslektaşım İhsan Kabil tarafından kaleme alındı. Yalnızca muhafazakâr kesimin değil, aynı zamanda meslekî câmiamızın genelinde entelektüel birikim açısından en üst kalibredeki kalem ustaları arasında yer alan Kabil, Star gazetesinin 24 Ocak 2009 tarihli cumartesi ekindeki haftalık köşesinde yer alan “Bir sinema yazarı” başlıklı yazısıyla hoş bir sürpriz yaptı bana… Ki kendi kişilik özelliklerini -günahları ve sevaplarıyla birlikte- gayet derinlemesine bildiğine inanan bir adam olarak, “Bir sinema yazarı, diğer bir meslektaşının kişisel profilini ve sektörde verdiği mücadelenin mahiyetini ancak bu kadar güzel özetler” diye düşündüm söz konusu yazıyı okuduktan sonra… Övgü cümlelerinden mutlu olduğum gibi, düzeyli bir yaklaşım çerçevesinde eleştirel gözlemler içeren kimi bölümlerine de sonuna kadar hak verdim. Çünkü, İhsan ağabey insanları kırmak ya da ezmek için yazı yazmaz. Sinema yazıları da tıpkı kişisel sohbetleri gibi her dem yapıcıdır. Konuşurken ve yazarken hiç yitirmediği bu entelektüel soğukkanlılık ve insanî kalite, Kabil'in bizce de mâlum olan, uzun yıllardır hayranlıkla izlediğimiz “alâmet-i fârika”larından yalnızca biri…

İhsan Kabil

Şahsım, huyum-suyum ve meslekî serencamım üzerine (çoğu beni bizzat tanıdıkları hâlde özel bir sohbette yiğitçe yüzleşmeye maçası yemeyen; fakat benim kendilerini çok yakından tanıdığım, isim isim bildiğim kimi 'riyâkâr ve korkak tavuklar'ın müstear isimlerle kaydoldukları internet sitelerinde nefret kusup duran eleştiri müsveddelerini bir kenara bırakırsak) bugüne kadar okuduğum en özlü ve o oranda da en isabetli değerlendirme yazılarından birini kaleme alan İhsan ağabeye bu vesileyle bir kere daha selamlarımı, sevgilerimi ve saygılarımı yolluyorum. Elleri, her kıvrımıyla Müslümanca bir bilgeliğin temsilcisi olan beyni ve şahsımla ilgili dostça duygulara ev sahipliği yapan o güzel kalbi dert görmesin.

İkinci sürpriz de son dönemlerde popülarite anlamında müthiş bir ivme sergileyerek internet ortamının dikkatle izlenen sinema sitelerinden birine dönüşen “Sinema Sinemadır”dan geldi. Anılan sitenin kurucusu ve editörü sevgili kardeşim Suat Köçer, açılış sayfasında yer alan köşesinde, “Ali Murat Güven'i neden sevmeliyiz?” başlıklı bir yazıyla, bu meslekteki duruşuma ve özellikle de genç sinemaseverlere yaklaşım biçimime yönelik gözlemlerini içeren bir değerlendirme yapmış.

Suat Köçer

Suat'ın bana, benim de Suat'a karşılıklı olarak ne bir can, ne de mal borcumuz var. Hattâ, siyasal açıdan tam olarak aynı kulvarda bile sayılmayız. Ancak, o da -bırakın “kardeş” (!) yayın organlarını, yıllardır çalıştığım gazetede bile- sinema, televizyon ve medya dünyası üzerine yazılar yazan bir sürü kalemin ismimi anmaktan özellikle imtinâ ettiği; anmayı da geçtim, isminin başka bir mecrâda anılmasına bile tahammül edemediği son derece sevimli bir meslekî ortamda, “sevgi kabızlığı” hastalığına dûçar olmaksızın, kendi meşrebince sevgi ve takdirlerini sunmuş ilgili yazısında…

Hemen belirteyim ki her iki yazıyı zevkle okuyanlar ve içerdikleri pozitif bakış açısına katılıp bana konuyla ilgili mesajlar gönderenler olduğu gibi, dostluk ve dayanışmayla bezeli o satırlardan çatır çatır çatlayanlar da hiç az değildi. Bu yönde bir yazı gördüklerinde yemeyip içmeyip karşı saldırıya geçenler, her zaman için bizi sevenlerden daha hızlıdır. Çünkü dediğim gibi, nefret duygusunu hayatlarının odak noktasına dönüştürmüş olan bu kitlenin, şahsıma yönelik en küçük bir sevgi ya da saygı tezahürüne tahammülleri yok.

Nitekim, “Sinema Sinemadır”da ismimin geçtiği son iki yazıda da beni hiç yanıltmayan ve ortama hemen sazan gibi atlayarak kişiliğim üzerinde kendi çapında tahliller yapmaya kalkışanlar oldu. Ancak, bu fakir kendisine yönelik alerji nöbetlerine öteden beri şerbetlidir. Üslûp olarak haddi aşmadıkları sürece “gıcık olanlar”ıma gülüp geçiyor, şahsıma ilişkin öfkeleri denetlenemez bir noktaya ulaşıp duygularını “hakaret” ile ifade ettiklerinde de avukatıma telefon açıyorum; gerisini zaten o hallediyor.

Velhasıl, sevgiye verecek misliyle sevgimiz her zaman için hazır olduğu gibi, küstahlığa yönelik cevaplarımız da aynı şekilde hazırdır.

Birbirimizi sevmek, önemsemek ve yeri geldiğinde de takdir/iltifat etmek bir zaaf değil, üzerinde ilerlediğimiz aslî hayat yolunun bizlere ısrarla vaaz ettiği çok önemli bir farz… Müslümanlığı gerçek anlamda içselleştirmiş olan kişiler de iltifatkâr bir yaklaşımın karşı tarafta “mabad havalandırıcı” negatif bir etkisi olduğu yönündeki bütün o beylik iddiaları, şeytanın fabrikasının markasını taşıyan alabildiğine yavşak bir “modernite”nin topluma dayattığı iğrenç davranış kalıplarından biri olarak görür.

İkili ilişkilerinde her şeyden önce bu temel düstura inanan biri olarak, sektördeki her iki gönül dostuma da söz konusu yazılarında sergiledikleri zarif ve kararlı dayanışma için gönülden teşekkür ediyorum.

Hiç kuşkusuz ki Allah herkesin kalbine göre verir, vermektedir ve verecektir.