Mesaj Kutusu / Atilla Dorsay ustamızdan selam var

Sevgili kardeşim Ali Murat,

Zor bir dönemde ilaç gibi geldi o dostça sözlerin. Bu vefâsızlık, kadir-kıymet bilmemek, hattâ “ihanet” çağında kalbime ferahlık ve güven verdi.

Hafta sonunda gelen böylesine güzel bir sürprizden sonra, önümüzdeki haftanın filmlerini daha bir keyifle izleyip, daha güçlü bir esinle yazarım herhalde…

Nezaketin için çok teşekkürler…

Selam ve sevgilerimle,

10 Kasım 2008 Pazartesi sabahı, yani sayfamızın yayınının hemen ertesi günü gelen bu mesaj, aslında geçen haftaki Yeni Şafak-Sinema'da sıcağı sıcağına yayımlanacaktı. Ancak, “Türkiye'den Film Var” festivali nedeniyle önce 5 günlüğüne Azerbaycan-Bakü'de, ardından da “Mesnevî'den Hikâyeler” konulu kısa film yarışmasının jüri değerlendirme toplantısına katılmak üzere 2 gün boyunca Konya'da bulunduğumdan, geçen hafta sonu ne yazık ki sinema sayfamızı hazırlayamadım. Dolayısıyla, sevgili ustamız Atilla Dorsay'ın mesajını sizlerle paylaşma zevki de bu hafta sonuna kaldı.

Dorsay, gönderdiği bu özel mesajla yetinmeyerek, 14 Kasım 2008 tarihli Sabah Gazetesi Cuma Eki'nde “Teşekkürler Ali Murat Güven” başlıklı ikinci bir yazı daha kaleme aldı. Dileyenler, Sabah Gazetesi'nin internet arşivine girerek, sevgi ve dostlukla bezeli o ikinci yazıyı da okuyabilirler.

Yukarıdaki mesajı, kendince kör-topal bir şeylere inanıyor olmakla birlikte, Allah'ın ve peygamberinin vaaz ettiği dinlerin en zoru olan “adamlık dini”nden bihaber yaşayan, en sonunda da “enâniyet okyanusu”nda boğulup gitmeye mahkûm her kesimden bilumum insana ithaf ediyorum.

İnceliğinle beni şu fâni hayatta bir kez daha yanıltmadığın için çok teşekkürler Atilla ağabey…

Yeni Şafak gazetesinin sinema yazarı Ali Murat Güven geçen hafta beni onurlandırdı.

Cuma SABAH'ta çıkan “Sahip Olmak ya da Olmamak” başlıklı yazımı tümüyle alıp kullandığı gibi, ayrıca köşesindeki uzun bir yazıda da beni övdü; onun sinema yazarlığına olan katkımı yüceltti. Sağolsun...

İnsanları yaşamım boyunca sağcı-solcu diye hiç ayırmadım, yalnızca insan olup olmadıklarına baktım. Profesyonel alanda, “sağcı” denen gazetelerden gelen söyleşi isteklerine de hep “Evet” dedim. Çünkü, onlar beni öğrendikleri kadar, ben de onları, dolayısıyla o câmiayı tanıyacaktım. Bu da elbette bir diyalog için esas koşuldu.

Nitekim Güven de en çok bunu hatırlıyor: 1991 yılında benimle söyleşi yapmak istemiş, hemen “Evet” demişim. Ve iki kişi Cumhuriyet'e gelmişler, konuşmuşuz. Bana o sıralarda yükselen İslâmî sinemayı sormuşlar. Yeterince izlemediğimi söylemiş ve izleme sözü vermişim.

Daha sonra söz konusu akımın önemli filmlerini izleyip, bu konuda bir kaç yazı yazdığımı hatırlıyorum. Bir ülke gerçeğini görmezden gelmenin âlemi var mıydı?

Bu tavrımı da hep korudum, çünkü doğal olan buydu.

Ali Murat Güven'e moralimin bozuk olduğu bir anda gelen bu desteği için teşekkür ediyorum.

Orijinal yazının linki: