Seni unutmadık ve unutmayacağız...

Türkiyeli Müslüman sinemaseverler olarak, seni, bizleri bilinçlendiren yapıtlarını ve o yapıtlar üzerinden kalplerimizde bıraktığın aziz hatırayı hep birlikte bir kez daha yâdetmek üzere, geçen yıl son derece sıkıntılı koşullarda düzenlediğimizden çok daha görkemli, çok daha profesyonelce bir “anma gecesi” hayâl etmiştik bu yılın Kasım ayı için…

Olanca samimiyetimiz ve çocuksu heyecanlarımızla…

Öyle ki bu kez “Sinemada alanındaki mücadelemi sürdürmede en büyük umudum” dediğin sevgili oğlun Malik de aramızda olacaktı. Yurt içinden ve dışından güzel konuklar ağırlayacak, güzel film gösterileri yapacak ve senin adının gölgesinde “İslâm Sineması” adına çok güzel şeyler konuşacaktık.

Ancak, olmadı, olamadı. Profesyonel düşüncelerin büyük bütçeler ve cömert sponsorlar gerektirdiği bir çağda, cebimizdeki sınırlı para bu hayâli tek başımıza gerçekleştirmeye yetmedi.

En varlıklı kişilerinden en kudretli kurumlarına dek, sunum dosyaları götürüp kapılarında haftalarca diller döktüğümüz, kalplerindeki kor kırıntılarına umut bağladığımız bütün adresler, ibret verici bir pişkinlik içinde tek tek kıvırdılar.

Sen onlara miras olarak üç büyük başyapıt ve çekemediğin diğer büyük projelerinle sinema alanında muhteşem bir vizyon bıraktın; ancak biz ise onlardan bu filmlerin teneke kutularının bedeli kadar bir maddî ve manevî destek bile alamadık.

Hakkını helâl et. Gerçekten çok heyecanlıydık, çok heyecanlanmıştık.

Fakat, bizim yaşadığımız topraklarda işler heyecanlanmakta ya da kuru kuruya idealizmle yürümüyor.

Seni bu yıl yalnızca içimizden okuduğumuz dualarla anmakla yetiniyoruz. Ancak, yapmaya çabaladığımız şeyin ne denli önemli ve haysiyetli bir iş olduğunun farkına varabilmiş gönlü zengin birilerine rastladığımızda, kimilerinin Yılmaz Güney'i ya da Nazım Hikmet'i anarken, Salvador Dali'nin resimlerini Türkiye'ye getirirken, Caz ya da Rock'n Cock Festivali düzenlerken gözlerini kırpmadan harcadıkları paralardan daha yüksek bir bütçeyle, çok daha görkemli bir tören düzenleyerek yeniden yâdedeceğiz o güzel ve şerefli adını…

Maddî açıdan kanadı kırık olabiliriz; ancak henüz “hayat süren bir leş”e dönüşmediğimiz için en azından hayâllerimiz ve umutlarımız hâlâ yerli yerinde duruyor.

Ruhun şâd, mekânın cennet olsun…