Willis'ten son çırpınışlar

Kariyerinin uzun bir döneminde sırtı sıvazlanarak avutulmuş, yaşlandığında ise bir köşeye itilmiş, sonrasında karısından boşanmış, hayattaki tek varlığı olan kızının dahi yoluna çıkmasını istemediği kurt polis memuru John McClane, yorgun ve atıl bir halde emekliliğini beklemektedir. Günün birinde organize bir hacker şebekesi, ABD'nin bütünüyle bilgisayarlara bağlı olan elektrik, su, doğalgaz, güvenlik, ulaşım sistemine saldırır ve medeniyetin kalbine âdeta 'dijital bir atom bombası' atar. Gözden düşmüş kahramanımız ise tam da o sırada Matt Foster adındaki genç bir internet korsanını tutuklamakla meşguldur. Lakin, şebekenin ölüm fermanını hazırladığı Matt'in güvenliğini sağlamak hiç de kolay olmaz. Hacker grubunun kendilerine rakip ve düşman olarak gördüğü Matt'i korumaya çalışan John, bir anda kendisini bütün ülkeyi kurtaracağı destansı bir kahramanlık gösterisinin (yine) tam ortasında bulur.

Bu son serüvenini de izledikten sonra rahatça söyleyebiliriz ki ABD'nin küresel çıkarlarının Hollywood'daki yılmaz savunucusu, sıkı Cumhuriyetçi Parti'li ve artık 52 yaşına ulaşmış olan Bruce Willis'i öldükten sonra pek çoğumuz 'Zor Ölüm' (Die Hard) serisinin 'kahramanlıkları bir türlü bitmeyen memur John'u olarak hatırlayacağız. Dile kolay, serinin lik filmi çekileli tam 19 yıl olmuş. Başını belaya sokmaktan kendini alamayan karısını 1988 tarihli ilk 'Zor Ölüm'de bir gökdelendeki kötü adamlardan, 1990'daki ikinci serüvende ise hava korsanlarından kurtaran kahramanımız, 1995'teki üç numaralı devam filminde New York şehrini kurtarmasının üzerinden 12 yıl geçtikten sonra bu kez kahramanlığın dozajını iyice artırıp işi bütün Amerika kıtasını kurtarmaya kadar götürüyor.

Doğrusunu söylemek gerekirse, perdede izlediğim şey bir aksiyon filmi mi yoksa bir komedi miydi gerçekten tam anlayamadım! Geçen yıllar içinde belli ki derisi iyiden iyiye sertleşmiş, domuz kurşunuyla bile ölmeyen 'beton adam' modundaki Mc Clane'in kahramanlık gösterileri bitmek bilmiyor filmde. Tamam, aksiyonsa dibine kadar var. Havada uçuşan otomobiller, 5 metre yükseklikte askıda durup tır ve otomobillerle adeta bir horoz dövüşüne tutuşan helikopterler, F-35'ler, dağılınca karton ya da mukavva olduğu fazlasıyla sırıtan maket binacıklar, kan niyetine oluk oluk akıtılan kırmızı boyalar epey bir kullanılmış çekimlerde. Aksiyon filminde iş aksiyonla bitse her şey tamam. İşin, 'film icabı' kısımlarını bir kenara bırakıp, temposu hiç düşmeyen, on numara bir film deyip işin içinden çıkacağız. Ama sonuç itibarıyla aksiyon sineması da diğer bütün alt türler gibi en azından kabul edilebilir düzeyde bir “zeka gösterisi” istiyor. Esasında senaristin elinde dört dörtlük bir konu var. Tamamen bilgisayarlara bağlı uygarlık düzeninin bir bütün olarak çökmesi, daha önce pek sık işlenmiş bir konu değil sinemada. Ne yazık ki bu özgün konu, senaristin işin içine gram zeka, mantık ve de felsefe eklemeyişi nedeniyle harcanmış gitmiş.

Bir kere, düzeni yakıp yıkmaya çalışan bu teröristlerin nihai amacını bir türlü öğrenemiyoruz. O da bir şey mi, hattâ tüm bu olanlar niye oluyor, onu dahi anlamıyoruz! İki saat boyunca öylece, şaşkınlık içinde bakıyoruz perdeye. Saldırılar karşısında savunmayı yöneten FBI'ın Siber Güvenlik Şefi, olayın en kilit adamı olan hackeri umursamıyor bile. Kurt polisimiz, genç hackeri bin bir güçlük içinde adamın karşısına çıkarıyor. "Hah şimdi çözülecek olay. Bitecek bu kaos" diyoruz. Ama şef, "Gönderin bu adamı sorgulasınlar" diyor. Siz, ABD'nin kalbine bir bomba göndereceksiniz ve kötü adamları tanıdığı gibi saldırının panzehirini de elinde bulunduran adama yetkililer sırtını çevirecek ha!

Niye peki bu? Saldırı devam etsin, aksiyon sürsün, filme ilgi devam etsin, biz de tüm “beyinsiz izleyiciler” olarak tüm bu saçmalıklara inanalım öyle mi!

Patlıyor da patlıyor her şey. Araçlar havada uçuşuyor. Artık bsöyle gsöteriler için yaşlandığını hissettirmemeye çabalayan Willis, uçurduğu (!) polis arabasıyla kendisine ateş eden helikopteri düşürüyor! Bir sonraki sahnede kullandığı tırı ile F-35'i, yanlış duymadınız bir F-35 jetini düşürüyor. "Nasıl yani"nin cevabı ise bu muhteşem (!) filmde.

Daha hangi birini sayayım? Tamam, karşımızdaki bir aksiyon filmi. Bir yere kadar, “Olacak o kadar” diyeceğiz bazı şeylere. Ama eşeğin kulağına su kaçırmanın da âlemi yok ki! Eyvallah, çok da mantık aramıyoruz Amerikan aksiyonlarında. Fakat, her filmin kendi içinde bir bütünlüğü, bir mantığı olmalı. Fakat ne gezer...

'Zor Ölüm 4', aksiyon türünün ancak iflah olmaz hayranlarına tavsiye edilebilecek, hayâlperestlikte fazla uçmuş bir çalışma. “Aksiyon olsun da taştan olsun” demeyenler, işin içinde bir parça da tutarlı bir öykü arayanlar, haftanın öteki filmlerine, özellikle de 2. Dünya Savaşı'nda geçen gerçek bir olaya dayanılarak çekilmiş etkileyici bir kurtarma öyküsü olan “Büyük Baskın”a yönelirlerse sinema zevki adına çok daha kârlı çıkarlar.