Atletico Bayrampaşa!

Göçükler, yangınlar, seller yani ölümler arasında yazılıyor bu yazı. Her boğazda bir düğüm, her gözde akmaya hazır bir damla yaş. "Dağılmamalıyız ama nasıl?" derken bir kurtarıcı yetişiyor imdadımıza.

Tuttuğum takımın, çocukluk aşkımın maçı varken öbür kanalda, yüreğimi pırpır ettiren maç ise başka. O da bir zamanlar benim sevdamın bir parçasıydı ama bu sefer başka bir duygunun adı oluveriyor Bayrampaşa"nın son temsilcisi.

Yahu bunca acının yanında bu mudur bu kadar önemli olan demeyin. Ne diyordu Simon Cuper hatırlayın, o yanlış ama vurucu çevirisiyle: "Futbol asla sadece futbol değildir!"

Futbolun da futbolcunun da sözlük anlamından uzaklaştığı bir maç izledim semtimizin kafelerinden birinde cumartesi akşamı. Gözlerde garip bir heyecan vardı. Bu kadar endüstriyelliğin ve fanatizm körlüğünün içinde kimi imrenerek, kimi gururlanarak ama hepsi heyecanlı, sahadaki 22 kişiden 1 tanesini gözüne kestirmiş ekrana bakıyordu.

Büyüklerimiz anlatırdı Muhammed Ali"nin boks maçlarını radyodan dinleyebilmek için gece yarısı saat kurup uyandıklarını. Hoşumuza gider ama tam olarak da anlayamazdık sebebini. Katılmadığımız dünya kupaları öncesinde bir favori seçerdik kendimize ama sonra bir bakmışız hepimiz Cezayirliyiz. Böyle bir şeydi o akşamki heyecanımız da...

Buradayken bir alkışlayıp bir yuhaladığımız, hep sevdiğimiz ama bazen kızdığımız, sevgilisine bile karıştığımız sempatik çocuk Arda Turan, bir anda dünyanın en iyilerinden biri olmuştu gözümüzde.

Gerçi Barış Manço öldüğünde de böyle olmuştu. "Meğer ne çok severmişiz, ne büyük sanatçıymış" demiştik. Bu da bizim salgın hastalığımız olsa gerek.

Derlerdi ya annelerimiz: "O kendini kurtardı sen kendine bak." Arda kurtardı kendisini, peki biz neye hayıflanmalıyız şimdi? Kendi çocuğumuzu ellerin parlatışına mı, hep geç kalışımıza mı, yoksa hiç bir şey olmamış gibi tekrar sahiplenişimize mi?

İspanya"daki ilk yılında "Bayrampaşa"dan çıkan deha" adıyla hayatı kitaplaştırılan genç Arda, kaybettiğinde ve hatta önemliyse kazandığında da ağlayacak kadar duygusaldı hep, tıpkı bizim gibi. Ama önemsemedik. 1 senelik antrenmanla ederini 5"e katladı. Nasıl oldu diye sormadık... Gerçi biz, Almanya"da yaşayan 3 milyon Türk Real Madrid"e 3 futbolcu verirken, "70 milyonluk ülkemizden neden dünya çapında bir futbolcu çıkartamıyoruz" diye de merak etmedik yıllarca.

30 yaşındaki Semih"i "genç", 29 yaşındaki Tugay"ı yaşlı, 30 gol atan Burak"ı yeteneksiz diye istemedik. Bakmayın Arda"yı da biz kovaladık zamanında buralardan. Kabul, biz en çok futbolu sevdik, en çok futboldan bahsettik ama hep bir yerlerde yanlış vardı ve bir türlü göremedik! Pek görmek de istemedik.

Yine arkasına teneke bağlayıp kovaladığımız Riijkard"ın bir sözü geliyor hatırıma: "Türk futbolu"nda her şeyden biraz var ama hiç bir şey tam değil." Düşünmenin vakti geldi de geçiyor galiba...

Bütün bu olumsuzluklara rağmen bu sezon ilk kupasını aldı "Bayrampaşa Dehası" inşaallah ikincisini de alacak. Ve biz yine tıpkı Muhammed Ali"yi, tıpkı Cezayir"i ve tıpkı Kopenhag"da Galatasaray"ı destekler gibi destekleyeceğiz Arda Turan"ı...