Çok Güzel Hareketler garip bir şekilde devam ediyor

Başlıktaki ifade Yılmaz Erdoğan'a ait; BKM Mutfak'ta yetişen oyuncu adaylarının hocasına. Kendisine katılmamak da mümkün değil. Şaşırtıcı ve garip bir şekilde devam ediyor program. Hatta işi bir adım öteye götürmek de mümkün. Artık devam etmese de olur.

Dün akşamki bölüm, bu iddiayı güçlendiren pek çok ayrıntı içeriyordu. Girdiği çıkmazın farkında olan ekip bu gidişe kolay kolay dur diyemeyecek gibi. 'Hızlı bir düşüş grafiği' sergiliyor. (Bu grafik hesabı da dün akşam Yılmaz Erdoğan'dan gelen başka bir eleştiri.)

BKM Mutfak'ın yetiştirdiği gençler, farklı projelere doğru yol almış, yerlerini yenilere bırakmıştı. Ekibin 'mutfak'ından çıkan ilk ürün, üzerinde çok düşünülmüş, daha fazla emek verilmiş, uzun zaman hayali kurulmuş bir işti. Yeni ekipse fazla acemi, hem ruhsuz da. Yani bu defaki ürün iyice pişmeden ekrana sunulmuş.

Aslında ilk zamanlarında da genel izleyiciden ziyade genç kitleye seslenen bir yapımdı. Artık sadece yeniyetmelere hitap ediyor. Ekip genç, dolayısıyla gençlik hikayeleri anlatmaları da normal. Ve fakat o kadar gençler ki yaptıkları işin ağırlığının farklında bile değiller.

Dün akşama geri döneyim. Genç bir kadın sahneye çıkıyor. Az sonra oynanacak olan yeni skeci hakkında bilgi veriyor. Kendi yazmış biz de kendi oynayacak sanıyoruz. Yanılıyoruz.

Yazdığı hikaye; genç kızını anlamayan bir babanın öyküsüymüş. Buraya kadar olur. Ama ısrarla vurguluyor; “Benim babamla ilişkim çok iyidir. Her şeyimi anlatırım ona. Ya öyle olmasaydı diye düşündüm ve bu hikayeyi yazdım.”

Skeç başlıyor. Kendisini oynamayı tercih etmemiş. Pek tabi mümkün. Ama sunuş bizi yanılttı. Burada yine Yılmaz Erdoğan'dan bir yorum; 'Sunuş yanıltıcı, içi bayıltıcı'

Evet içerik de pek iç açıcı değil. Baba kızının günlüğünü okuyor ve peşinden bara gidiyor. Orada ders vermek isteyen baba, kızının erkek arkadaşıyla samimi bir ilişki kuruyor. Kıza sarkıntılık eden gence ses çıkarmıyor vesaire.. Sonunda genç kız eski babasını geri istiyor. Hadi bu önermeyi yani baba baskısı ister konuma gelmeyi es geçelim. Ama bu önermeyi vermek için yapılan o gerçeklikten kopuk hikayeye ne diyelim. Erdoğan da dayanamadı ve bir konuğa sordu sen ne yapardın diye. Babanın verdiği cevap daha fazla güldürdü bizi; “O barda o şekilde değil de evde olurdu herhalde bu olaylar...”

Burada iki sorun var. Birincisi bir komedi yazarı, yazdığı şeyleri 'aman yanlış anlamayın, benim hikayem çok başka' diyerek dışlamaz. Çünkü bir komedi yazarı her şeyi yazabilir. Kimi zaman kendine ait kimi zaman başkalarına ait pek çok şeyi. Üstelik kendine ait olanları yazarken de, 'tüm sırrımı öğrendiler' diye panik yapmaz. Bir yazara en çok cesaret gerekir. İkincisi, hiç bilmediğin bir hikayeyi anlatırken gözlem, analiz yapmalısın. Hayal ettiğin o dünya, gerçeklikle ilişkisini sağlam kurmalı. Yani karşılık bulduğu tek yer senin zihnin olmamalı.

Sonuç olarak ekip pek pişmemiş. Sadece bir oyun üzerinden değil bu değerlendirme. Uzun zamandır benzer sebeplerden ötürü güç kaybediyor yapım. TNT kanalı ile anlaştığına dair haberler dolaşıyor. Orada devam edecek belki ama işte başta da dediğimiz gibi oldukça 'garip' bir şekilde…

Komedi Dükkanı, sahne performansını ekrana taşıyan başka bir yapım. En başından beri Tolga Çevik ve arkadaşlarının devam ettirdiği iyi bir proje. (İlk zamanlarda Salih Kalyon'nun markaya kattığı zenginlik elbette inkar edilemez). Program geçtiğimiz hafta 'Yolun Sonu' bölümüyle ekrana veda etti. Eski bölümler yeniden hatırlandı, yeniden güldürdü. Makyöz Suzan ablanın, prodüksiyondan İnanç'ın, müzisyen Minik'in ve diğerlerinin 'komedi'ye sunduğu katkıya saygı duruşu niteliğindeydi son bölüm. Arkadaşımın yönetmene verdiği cevaplar 'kapak olsun' bölümünde yer aldı. Sanıyorum en çok güldüren kısımların başında gelmiştir. Yüzünü hiç göstermeyen Yönetmen yine gizemini korudu.

Ekipten, yeni ve farklı projeler bekliyoruz. Malum komedi reytingi dram kadar garanti değil. Tolga Çevik ise ekranda bu işi yapma izni koparmış ender isimlerden.