TR
EN
AR
FR
RU
UR
Taşlar yerinden oynayınca
TÜRKİYE
'de son haftalar içinde yaşanan olaylarla birlikte siyasi sistemin değişik kurumlan arasındaki ilişkiler tam bir keşmekeş görüntüsü oluşturmaya başlamıştır. Gerek yürütme, yasama ve yargı arasındaki güçler ayrılığı prensibi, gerekse bu ayrım içinde sınırları net bir şekilde tanımlanmamış rollere sahip olan ve konjunktüre bağlı olarak roller üstlenen MGK gibi kurumların sistem içindeki konumları ve iç ilişkileri güçbağımlı bir seyir takip etmektedir. Bu kurumlar içinde normal işlevini üstlenmesi gereken bürokratik mekanizmalar ve kişiler sistem içindeki güç ve etkinlik düzeyine uyumlu tavırlar sergileme temayülüne girmiş bulunmaktadır. Bu da objektif hukuki sınırlar içinde yürümesi gereken işlerin bile konjunktürel etkilere maruz kalması sonucunu doğurmaktadır. Medyanın objektif bir bilgilendirme aracı olmaktan çok kamuoyu oluşturma ve yönlendirme gücü olarak devreye girmiş olması da bu keşmekeş görüntüsünü tırmandırmaktadır.
Yürütme gücünü elinde tutması gereken hükümetin siyasi karar ve yönlendirme mekanizmasında gittikçe artan bir dozda marjinalleşmesi siyasi irade gerektiren konularda bir belirsizlik doğmasına yol açmaktadır. Başbakanlığın Tansu Çiller'e devri karan ile girilen geçiş süreci de bürokrasinin işleyişini menfi yönde etkileyecektir. Seçilmişlerin belirlemesi gereken siyasi iradenin dış müdahalelerle etkisiz kılınması atanmışların yönlendirdiği bürokratik iradenin devreye girmesine yol açmaktadır. Demokratik bir sistem içinde hesap sorulabilirlik konumunda olmayan bürokratik iradenin bu tarzda etkinlik kazanması olağanüstü bir dönem yaşanmakta olduğu psikolojisini güçlendirmektedir. Bunun sonucu olarak da bugün yürütme erki parçalanmış bir görüntü sergilemektedir. Hükümetin sadece ekonomik meselelere indirgenmiş olan yürütme erki özellikle iç ve dış siyasette farklı bürokratik mekanizmalarca yürütülmektedir. Tutarlı ve sağlıklı bir siyasi sistem içinde bunun ne çağdaş ne de ideolojik bir anlamı vardır.
Yasama erkini elinde bulunduran TBMM açısından da durum pek parlak görünmemektedir. Gerçek etkin muhalefetin sistemin diğer organları ve medya tarafından TBMM dışında yürütüldüğü, birçok komisyonun elit-içi güç dalgalanmalarına göre işlediği ya da işlemediği bir tablo yasama ve denetim erkinin objektif kurallara bağlı bir şekilde yürütülmesini engellemektedir. Son günlerde hızlanan milletvekili trafiği de Meclis'in güvenilirliğine ciddi darbeler vurmaktadır. Bakanlık yapmış bazı şahsiyetlerin son beş yıl içinde üç parti değiştirmiş olmaları, birçok diğer milletvekilinin de belli partiler arasında neredeyse mekik dokumalar samimi bir siyasi arayıştan çok güç kaymalarının dışında kalmama telaşım yansıtmaktadır.
Bütün bu siyasi tartışmaların ve gel-gitlerin dışında objektif hukuk işleyişini yansıtması gereken yargı organları da bu elit-içi güç çekişmelerinin doğrudan tesiri altına girmiş bulunmaktadır. Cumhuriyet Başsavcısının RP'yi kapatma müracaatını bir siyasi lider edası ile açıklaması ve bu konuşmasının sonunu da RP'nin tenkit ettiği üslubu ile tamamlaması bu keşmekeşin traji-komik bir yansımasından ibarettir. Anayasa Mahkemesi Başkanı'nın bir siyasi tarafmışçasına sık sık görüş beyan etmesi de yargı ile yürütme arasında bulunması gereken ayrım çizgisini yok etmektedir.
Bütün bu tablo güçler ayrılığı prensibinin görünmeyen, ama fiilen mevcut olan bir güçler birliği vakasına doğru gitmekte olduğunu göstermektedir, işin en tehlikeli yanı da siyasi iradenin temerküz ettiği düşünülen bu güçler birliği odağının ne hukuki ne de siyasi bir hesap sorulabilirliğinin olmamasıdır. Bu da zaten varolan siyasi meşruiyyet meselesini doruğa çıkarmaktadır. Hesap sorulabilirliği olmayan bir sistemin meşruiyyet temelini ve gücünü millet egemenliğinden aldığını iddia etmek mümkün değildir.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.