Karanlık süreç!

Ahmet Taner Kışlalı bir suikastle öldürüldü. Bu, Türkiye''nin yeni bir karambol içine sürüklendiğinin işaretidir. Tıpkı Uğur Mumcu''ya yapılan suikast sonrasında olduğu gibi...

Uğur Mumcu suikastından sonra, Türkiye''de "İslâm karşıtı" bir süreç geliştirilmiş, İslâm''ı boy hedefi haline getiren bir suçlama kampanyası oluşturulmuştu. Bu sürecin etkilerinin bugüne kadar ulaştığını görmek gerekiyor. Ancak, Mumcu''nun katili veya katilleri, devlet adamları bunu "namus borcu" diye nitelemesine rağmen yakalanamadı. Uğur Mumcu''nun yakınları, katillerin yakalanmamasında "devlet içindeki güçler"in etkisinin bulunduğunu iddia etti. Bugün anlaşılmış olmalı ki, Mumcu''nun katlinde "İslâm''la ilgili olmayan" şeylerin, Türkiye''ye karşı çok daha girift hesapların etkisi var...

Bugün de belki bazı kesimler, ilk tepkide "İslâm''la ilişkili suçlamalar" üretecekler. Kışlalı''nın son zamanlarda üstlendiği misyondan kaynaklanan yorumlar yapacaklar.

Kışlalı, kemalizmi, laikliği, gerektiğinde jakoben ölçülerde savunan bir insandı. Bu çerçevede "irtica ile mücadele" yi önemsiyor, buna yazıları dışında örgütlenme ile de katılıyordu. Bu konuda tavizsizdi. Hatta bu sebeple demokratik açılımı öngören 2. Cumhuriyetçileri, "inançlara saygılı laiklik" çizgisini seslendiren ve bu çerçevede Fethullah Gülen Hocaefendi''ye ılımlı yaklaşan Ecevit''i, CHP içindeki kimi grupları, başta Evren olmak üzere 12 Eylül lideri paşaları, Cumhurbaşkanı Demirel''i, Orhan Pamuk gibi edebiyatçıları bile suçluyordu.

Bunlar, Türkiye''de bir insanın dikkat çekmesi için yeterli olsa bile, buradan bir cinayet tahmini çıkarmak mümkün olmamalı. Çünkü bütün radikal kemalist söylemine rağmen Kışlalı, bir kültür adamı olarak ılımlı çerçevede kalmaya da özen göstermiş, 28 Şubat sürecinde, çok yoğun polemiklerin yaşandığı zamanlarda bile, birinci plana çıkmamış bir insandır. Kaldı ki, birinci planda yer alan insanlar yönünden de Türkiye''nin bugünlerinde böyle bir kanlı hesaplaşma ortamı mevcut değildi.

"Türkiye''nin bugünlerinde..." diyorum, çünkü tam da bugünler, ilginç biçimde, Türkiye''de özgürlükler, insan hakları, demokrasi alanında açılım ümitlerinin yeşerdiği, uzunca bir süredir birbirinin hukukuna saygıyı unutmuş kesimlerin, hukuk devleti ortak paydasında buluşmaya doğru adımlar attığı günlerdi.

"Bu kadına haddini bildirin" söylemine yansıyan öfke tufanından, bir savcının aynı bayan milletvekiline yönelik "gece yarısı operasyonu" na karşı çıkış noktasına uzanan bir siyasi irade dönüşümü söz konusuydu. Bir FP''li milletvekilini siyasal lince maruz bırakanlar, şimdi adeta özür beyan ediyorlardı. İslâmî muhitlerin "Acaba bir toplumsal barış ve aydınlanma sürecine mi girildi?" ümitlerine yöneldiği günlerdi bugünler...

İnsan Haklarından Sorumlu Devlet bakanının öncülüğünde, çok farklı uçlardaki kuruluşlar, insan hakları planında sistemin iyileştirilmesi noktasında ortak düşünce platformunda toplanmayı başarmıştı. İnsanlar artık, birbirlerinin hürriyet alanını da önemseyen bir çizgide buluşuyordu. Bunlar, sürekli gerilimler yaşayan ülkemiz için ne kadar önemliydi.

Herkes bir provokasyon olup da, bu süreç kesilmese diye içten içe dua ediyordu. Hatta Zaman yazarı Hüseyin Gülerce, dünkü yazısında bu kaygıyı "Şimdi oyuna gelmeme zamanı" diye dile getirmişti. Bir provokasyon olmasa da, Türkiye, insan hakları, demokratikleşme yolunda, daha köklü adımlar atabilseydi...

Kışlalı''ya yönelik suikast, öncelikle, Türkiye''nin bu havasını zehirleme istidadı taşıyor. Yeniden kuşku, yeniden suçlama, yeniden cepheleşme ortamı oluşturma tehlikesi.

Bu, Türkiye''ye yönelik bir komplodur.

Açıkça ifade etmek isterim ki, suikasti kim üstlenirse üstlensin, bu komplonun uzantısı olacaktır. Şunu da ifade gereği duyarım ki, suikasti "İslâm karşıtı bir propaganda" malzemesi haline dönüştürmek isteyenler de, bu komplo senaryosunda rol almış olacaklardır.

Devlet, katili veya katilleri sür''atle bulmalıdır. Evet "namus borcu" ise, namus borcu addetmeli, ama sonucu Uğur Mumcu''nun katillerinde olduğu gibi "meçhul"iyete saplanmamalı.