Memurlar ve memur adayları

Sokaklarda memurlar var, maaş artışında birkaç puan fazlalık için seslerini yükseltiyorlar. Ve öte yanda yüzbinlerce insan, memur adayı olabilmek amacıyla başvuruda bulunabilmek için kuyruklarda bekleşiyor.

Memurlar, sefalet ücretine talim ediyorlar. Doktor maaşı 250 milyon, mühendis maaşı 205 milyon, tekniker maaşı 170 milyon, üniversite mezunu memur maaşı 120 milyon... Yüzde 20 yerine yüzde 25 zam olsa bu maaşlarda 5-10 milyon liralık bir artış olacak... Hangi yaraya merhem olacak bu para diye düşünmüyorlar, çünkü, tüm maaşlarının hangi yaraya merhem olduğunu çok iyi biliyorlar... Onların hayatında bu küçük paraların büyük önemi var. Ayı dilim dilim edip, sonunu getirmenin hesabını bilmek ve bu hesapta üç-beş binleri hesap etmek zorundalar...

Ama, bir başka açıdan baktığınızda, Türkiye şartlarında memur maaşı deyip geçmemek gerekiyor. Devlet "patron"luk taslasa, alır karşısına 2 milyon memuru ve tesbihini şakırdata şakırdata, ya da bıyıklarını bura bura konuşur:

-Bak memlekete, der, bir imtihan açtım, kapımda milyonlar sıraya girdi. Seni iş atsam, aldığın ücretin yarısına, dörtte birine çalışacak yüzbinler var. Kaçak işçi çalıştırsam, senin aldığın ücretin suyunun suyuna çalışacak binlerce Rumen bulurum. Bir işin olduğuna şükret, otur oturduğun, ya da çalış çalıştığın yerde...

Üniversite mezunu memur 120 milyon alıyor. Ev kirasının 50-100-150 diye yuvarlak rakamlarla gittiği bir zamanda, ne işe yarar bu 120 milyon?

Türkiye açlık sınırını konuşuyor...

Türkiye yoksulluk sınırını konuşuyor...

Dört kişilik bir ailenin sadece mutfak masrafı 220 milyon lira olarak hesap edilmiş... Sadece mutfak... Ya geride kalanlar?

Yoksulluk sınırı 291 milyon lira imiş...

Demek ki memurun aldığı mutfak masrafını bile karşılamaya yetmiyor. Ne yer ne içer bu insanlar? Çocuğuna ne giydirir? Karne ödülü var mıdır? Okul masraflarını nasıl karşılar? Eşine bayramda nasıl giysi alır? Anneler, babalar gününü tanır mı ya da tanısa bile bir öpücükten başka hediye edeceği bir şey var mıdır?

Bunların hepsi lüks sorular memur dünyası için...

Ama gelin görün ki bu sefalet ücreti için milyonlar kuyruğa giriyor... Bir arenada memurluk için kıran kırana bir mücadele açsanız, insanlar birbirini yer. Niye? Çünkü, canına tak etmiş insanların... Yıllarca okumuş, üniversite bitirmiş ve işsiz... Gençler üniversiteden mezun olmaya korkuyor, çünkü karşısına iş bulmak gibi çetin bir dert çıkıyor. Branş alanında iş sahibi olmak, ayrı bir mazhariyyet. Jeoloji mühendisi, otoyolda gişe memuru olabilirse kendisini şanslı sayıyor...

"Devleti ele geçirme" konuları tartışılırken, ben çok daha komik bir şeyi düşünüyordum: Kim istemez devlette tanıdığı bir kapıcı olsun... Hastanede bir sağlık memuru, nüfus idaresinde bir çaycı, ne bileyim adliyede bir mübaşir... İşiniz kolaylaşıyor... Şimdi milyonlarca insan, devleti ele geçirmek için kapılara yükleniyor... Sefalet ücreti, onlar için büyük bir ufuk... Ah bir zengin olsam, yerine, ah bir sefalet ücretine kavuşsam...

IMF "batarsınız, diyor, memura üç kuruş daha fazla verseniz, batarsınız."

Battı balık yan gider... Biz zaten batmışız abi... Memur batmışları mı oynuyor bu memlekette, çıkmışları mı?

Elbirliği ile rantiyeye aktardığımız servet bilmem kaç trilyon. "Bilmem" diyorum çünkü, her gün trilyon trilyon katlanarak gidiyor... Doğmadık çocuğa don değil, borç biçiyoruz. Her insanın nüfus kütüğünde 2600 küsur dolar borç yazılı... Tüyü bitmedik yetim dahil... 34 bin insanımız varmış, devlete borç verip faiz alan... Herkesin bir ayağının batakta olduğu bir zamanda onlar, yüzde 50-70 oranında net (yani enflasyondan arınmış) faiz alıyorlarmış... Devlet dönmez hale gelmiş borç faizleri yüzünden... Vergi geliri faizleri karşılayamaz olmuş...

Bunun adı "biz zaten batmışız" değil de nedir?

İşin şakaya gelir yanı yok oysa...

Emekli kuyruklarına girin de görün sefaleti... Dizlerinde derman kalmamış insanların üç kuruş için nasıl bir azab çektiklerini...

100 bin memur alacak devlet, çünkü ihtiyaç var...

Ama bunlara sefalet ücreti ödeyecek, çünkü para yok.

Sefalet ücreti alacağını bile bile devletin kapısında sıraya girecek milyonlar, çünkü açlık kapıyı çalıyor...

Ne Türkiye manzarası değil mi?

Sahi, bu manzara, "devlet güvenliği" açısından ne anlam ifade ediyor?

Yüreğine dinamit yerleştirilmiş milyonlarca insan var ortada.

Ya patlarsa diye düşünmez mi devlet bu insanlara bakarken?

Yoksa en iyisi hiç bakmamak mı bu insanların yüreğine?

Milli Güvenlik Kurulu, bilmem ne kadar trilyonluk yatırım yapan "irticai sermaye"yi gündeme alır, haklıdır, devletin güvenliği meselesidir... Ama ya hiç yatırım yapmadan devletin trilyonlarını-katrilyonlarını faiz düzeneği içinde emen kesimi de gündeme alır mı? Sahi onlar, devlet bütçesine el koyarken, devleti ele geçirmiş olmuyorlar mıdır? Yoksa orada devlet, gönüllü bir ele geçirilme projesi mi uygulamaktadır?

Memurlar ve memur adayları...

Dışı seni yakar içi beni...

Varlığı bir dert yokluğu yara...

Memur olmak, ya da olmamak... İşte bütün mesele...

Şimdi Ankara''da bir çok insanın, "Şu IMF devleti ele geçirse de ekonomi düzelde" diye dua ettiğinden eminim. Ya da bir çok insanın, sessiz ve derinden "Ekonomiyi bir süre Amerikalıların kontrolüne versek, yani bir tür ekonomik manda olsak kurtulmaz mıyız?" hesapları yaptığından şüphem yok... Düyunu Umumiye psikolojisinin karar seviyesindeki pek çok insanı sardığı haberleri yağıyor.

İşsiz olmak zor, işçi-memur olmak zor, emekli olmak daha zor, devlet olmak zor, işveren olmak zor, çiftçi olmak zor, yazar olmak zor, din adamı olmak zor, dindar olmak zor, siyasetçi olmak zor, öğrenci olmak, öğretmen olmak zor... Farklı olmak zor, tek tip olmak zor... Zor bir ülke olduk vesselam... Bizi bu noktaya getirenler utansın...

Ey dünyanın bütün fukara babaları! Ey derya gönüllü insanlar... İnsanın bu zor gününde iyi ki sizler varsınız? Görünmeden, göstermeden, sağ elinin verdiğini sol eline duyurmadan yoksul kapılara ulaşıyor ve yaralara merhem oluyorsunuz. Daha çok, daha çok var olun olmaz mı? Bir şefkat sağnağı gibi gelin kapısı çalınmaz gariplerin kapısına... Gün bugün?