Depremde propaganda savaşı

Deprem sonrası ortaya çıkan siyasal sarsıntı giderek artacağa benziyor. Ancak sonuçları ve etkileri bakımından doğrudan iç politikayı sarsması gerekirken politik sarsıntının merkezi dışardan gelmektedir. Hükümetin acziyeti, organizasyon bozukluğu ve böylesi bir durum karşısında ne kadar hazırlıksız olduğundan dolayı yapısal değişiklik taleplerinin içerden yükselmesi beklenmez mi? Her başarısızlık durumunda olduğu gibi felaket karşısında acziyet gösterisi her zaman için en hafif tabiriyle eleştiri alır. Başarısızlık karşısında yıpranmayan karizma yoktur.

Oysa burada tam tersi bir durum sözkonusu. Felaketzedelere yardım gönderen dış mihraklar yardımları kadar, hatta yardımlarının fiziki boyutunu çok aşan boyutta taleplerini doğrudan olmasa bile yükseltmeye başladılar bile.

Durumu tuhaflaştıran nokta, gittikçe baskıya dönüşme eğilimi alan bu taleplerin taşıyıcıları bizzat talep sahibi olması gerekenler. Kendi adına talep sahibi olma cesaretini gösteremeyenlere başkalarının mesajını taşıma işi düşüyor.

Deprem ülkede ideolojik savaşa dönüştürülmeye çalışılıyor. Başta İsrail olmak üzere Batılı ülkelerin ne kadar yardımımıza koştuğu, siyon yıldızlı köpeklerin ya da Fransız kurtarıcıların ne kadar can kurtardığı medyatik savaşa dönüştü bile. Bunun işaretleri felaketin ilk saatlerinden itibaren verilmeye başlandı. Sanki, komplo teorilerine fazlaca duyarlı zihinlere deprem bir propaganda savaşının senaryosu gereği gizli bir el tarafından çıkarılmış dedirtecek kadar.

Sanki Bosna''da yerle bir olan Batı''nın melek imajını onarmak isteyen bir psikolojik savaş veriliyor. Oysa gönderilen birkaç köpek ve verilen birkaç milyon dolar karşılığında tüm eleştirilerin geri alındığı, tüm ikiyüzlülüklere sünger çekildiği bir yaklaşım tarzı öne çıktı. Kabulunün bile düşünülmesi gereken küçük miktarda yardımlar halka karşı bir lütuf gibi takdim edilirken acziyetin avantaja dönüştürüldüğü garip bir manzara çıkıyor ortaya.

Yunanistan 450 milyon ''Eco''luk yardıma vetosunu çektiği için bazı tavizler verilmesi gerektiğinden, yeni bir dönemin başlamış olduğuna kadar bir dizi iyimserlik tablosu sergileniyor.

Geçen gün Adapazarı''nı gezerken yanımdaki arkadaşların, ''Mısır''ın kurduğu sahra hastanesini bir gezelim'' dediğimde, bu da nereden çıktı der gibi bakışını unutmuyorum. İslam dünyasından gelen sınırlı yardımları da tümüyle yok sayan kampanya yürütülüyor olması Türkiye''nin nereye odaklandırılmak istendiğini gösterir. Bangladeş''in olanca yokluk içinde gönderdiği 5 bin kilo çayın anlamını hangi duygu izah edebilir.

Kimin ne kadar yardım ettiğini sayarak sonuca ulaşılmaz. Kimin niçin yardım yaptığı ve bunun neye tahvil edildiği konuşulmalı burada. Depremden bir medeniyet hesaplaşması çıkarılacaksa Bangladeş''i Yunanistan''a yeğlemek için hiçbir gerekçe yok.

Batı, özellikle Türkiye ile ilgilenmek zorundadır. Çünkü Batı''nın Türkiye üzerine bir hesabı vardır. İslam dünyası diye bir varlıktan bu anlamda söz edilemez. Türkiye üzerinde de bir hesabı olacak güçte stratejik merkez değildir ve bu yüzden propaganda savaşı yapacak durumda da değildir.

Eğer bir hesaplaşma yapılacaksa, yıllardır varolan tüm bağlantılara rağmen sistemi bu kadar cılız ve hantal bir durumda tutan Batı''yı yani Avrupa ve Amerika''yı sorgulamak gerekir. Batı''da otokritik anlamda bu türden ciddi sesler çıkarken bizimkilerin efsunlu gözlerle bakmaları çok garip bir romantizm. NATO''dan Avrupa Birliği''ne kadar sistemin organik bağ içinde olduğu yapılanmaları "Türkiye''deki organizmaların neden bu kadar hantal tutulduğu" sorusunu kendilerine yönelten kalemler varken, bizimkilerin Batı''ya peşin davetiye çıkarması hem anlaşılır hem anlaşılır gibi değil.