Olup bitenin farkında mısınız?

Son günlerin siyasi ortamı ve tartışmalarını nasıl değerlendirmeli? Reform süreci ve demokratik iklim açısından bakılırsa, rüzgârların bir süredir tümüyle tersten estiği ortada.

Asker ve sivil arasındaki, içine gizli cumhurbaşkanlığı geriliminin de karıştığı, son kıvılcımlı karşılaşma Kerkük ve Kuzey Irak Kürtleri konusunda oldu. Bu karşılaşmanın etkileri hâlâ devam ediyor. Türkiye Cumhuriyeti devleti PKK''yı kolladıkları iddia edilen Kuzey Irak Kürtleriyle Barzani ve Talabani''yle görüşebilir mi, görüşemez mi? Askere göre “kesinlikle hayır”, hükümete göre “gerekirse evet”...

Özetle “kim devlet adına konuşur ve karar alır” sorunu hem geleneksel bir asker sivil çatışmasının vesilesi olmayı sürdürüyor, hem Türkiye''de önümüzdeki birkaç ay içinde kimin galebe çalacağının peşrevlerini oluşturuyor, hem de Türkiye''nin Irak politikasındaki yeni güzergâhıyla ilgili ipuçları veriyor.

Soruna bu yeni güzergâh açısından bakıldığında bir sertleşmenin, gerilimin ipuçları da ortada dolaşıyor.

Başbakan''ın Türkiye''nin Kerkük''le ve Türkmenlerle ilgili söz hakkının olduğundan söz etmesi, Genelkurmayın MGK''ya sunduğu görüntüler, Güneydoğulu bir Belediye Başkanı''nın sarfettiği kimi sakıncalı sözlerden sonra kelepçelenerek, tutuklanması bu durumun açık örnekleri...

Diğer taraftan Türkiye''deki DTP''de dahil olmak üzere Kürt örgütlerinin Güneydoğu ile Kuzey Irak arasındaki “zihni sınırları” ortadan kaldıran, Kerkük ile Diyarbakır''ı eşitleyen bir şekilde “Kürt ve Kürtlük merkezli” politikanın çıtasını yükseltmeleri, sertleşme ve gerilim ortamının diğer bir kaynağı ve ayağı...

Bu çerçevede bölge ve Türkiye, Kuzey Irak''taki Kürt oluşumunun Kürt kökenliler için bir cazibe merkezi olmasının ötesinde bir durumla, hem bir Kürt bütünleşmesi, hem ortak bir Kürt politikasıyla karşı karşıya kalmaya doğru hızla ilerliyor...

Bunların her anlamda Türk milliyetçiliğini kaşıyacak, tahrik edecek gelişmeler olduğu ortadadır...

Ayrıca bu milliyetçi dalga zaten kendi içinden, kendi dinamikleriyle kendisini tahrik edecek zemin oluşturuyor.

Son birkaç gün içinde kimi gazetelerin manşetlerinde ya da birinci sayfalarında yer alan haberleri arka arkaya koyduğunuzda ortaya çıkan tablo bu açıdan olup biteni göstermeye yeter de artar bile:

Ogün Samast gibi katillere model olma ihtimalinden yıllardır söz edilen Kurtlar Vadisi gibi bir dizinin yayından kalması üzerine RTÜK üyelerine ölüm tehditleri yağıyor...

Hrant Dink''in cenazesinde atılan “Hepimiz Ermeniyiz” sloganı için ırkçılık iddiasıyla Şişli Savcılığı soruşturma açıyor...

Adalet Bakanı Cemil Çiçek, “Türk aydını iki yüzlüdür, omurgasızdır, Avrupa''ya servis yapar” diyor.

Türk Tarih Kurumu Başkanı Halaçoğlu ne tür bilim adamı olduğunu ortaya koyarcasına, soykırım tartışmalarını yürüttüğünü ve arşiv belgelerini nasıl yorumladığını gösterircesine, “Dink''in cenazesinde ''Hepimiz Ermeniyiz'' diyenler belli bir ideolojinin mensupları olduğunu ortaya koydular. 40 bin kişiydi, 50 bin kişiydi ama çok iyi örgütlenmişlerdi. Sanki bu ölüm onlar tarafından önceden biliniyormuş gibi tavır takındılar. Kafa biçiminde hazırlanmış pankart taşıdıkları için sayıları 40 binlerden 80 binlere çıkarıldı. Türkiye''de 50 bin Ermeni var. Bunların en fazla 20 bini cenazeye katılmıştır. 10 bin kişi de samimi olarak cinayeti protesto etmiştir. Peki kalanlar kimlerdir? Dink ''Bu ülkede kendisini Müslüman olarak gören Ermeniler de var'' demişti. Cenazeye katılanlar bunlardan mıdır veya başka örgütler mi bunların içinde yer aldılar...” gibi akla, fikre ve sağduyuya muhtaç sözler edebiliyor.

İnsani bir refleksi ideolojik ve örgütlü olarak açıklamak bir yana, bunun tam tersini ifade eden bir iradeyi, “temizlik iradesi”ni dolaylı olarak akıllara getirebiliyor...

Seçimlere doğru siyasi partiler bu azgın ve etnik milliyetçi havadan istifade etmeye çalıştıkça, tablo karardıkça kararıyor...

Kutuplaşma azıyor, kutuplar çoğalıyor, çatışma eksenleri çoğalıyor, beteri sertleşiyor...

Başka bir gerginlik, Cumhurbaşkanlığı seçimleri öncesi bu kokular hiç hoşa gitmiyor...