Kaset savaşı!

Muhabir kameramanla birlikte çekimleri tamamlamış…

İşten dönüyordu.Araba kırmızı ışıkta durdu.

Gözleri solundaki restoranta takıldı.

Çok ünlü bir sanatçı birileriyle yemek yiyordu.

Tanımıyorlardı diğerlerini ama…

Olsundu.

Sonuçta ünlü bir sanatçı orada oturuyordu.

Belki de önemli birileriydi yanındakiler..

“Önce çekeriz sonra araştırırız kim olduklarını” kararını verdiler.

Hemen arabayı park ettiler.

Kamera ile uzaktan çekmeye başladılar.

On dakika görüntü aldılar.

İşte o anda biki kişi peydahlandı.

Kollarından tutup restauranta soktu onları.

Bir odaya kapattılar.

Ünlü sanatçı geldi içeri.

“Kasedi verin” dedi.

“Hayır” dedi muhabirle kameraman.

Tam yarım saat bunun tartışması yapıldı.

Sonra sanatçı öfkeyle odadan çıktı.

Kapıyı kilitlediler üzerlerine.

Muhabir telefonla durumu bildirdi müdürüne.

Aynı anda sanatçı da aradı müdürü.

“Çocuklar burada. Bizi çektiler. Yanımızda ağır ağabeyler var. Uygun olmaz. Söyle lütfen kasedi versinler” dedi.

Müdür “Veremezler” dedi.

Sanatçı bunun iyi olmayacağını ima etti.

Ortam geriliyordu.

Son sözünü söyledi müdür:

“İsterseniz öldürün onları. Asla alamazsınız o kasetleri o çocuklardan. Çünkü o kasetler onların namusudur. Bunu bilirler. Mümkün değil vermezler. Ben söylesem bile”…

Müdürün “isterseniz öldürün” dediği kişilerden biri de kardeşiydi.

Devam etti konuşmasına…

“Eğer hemen bırakmazsanız çocukları, polisle geliyorum oraya”…

Muhabir ve kameraman kilitlendikleri odadan çıkarıldı.

Serbest bırakıldı.

Kasedi vermediler.

Çünkü o namuslarıydı.

Sanatçı kaset çıkarıyorsa…

Onlar da kaset çekiyordu.

Ne farkı vardı?

Sanatçı kasedini başka sanatçıya verir miydi?

Dün telefon geldi bir dostumdan.

“Top oynar mısın?” diyordu.

“Hayır” karşılığını verdim.

Uzun yıllardır oynayamıyordum.

Seneler önce Fenerbahçeli futbolcularla maç yapmıştık.

Minyatür kale…

O dönem iyiydim.

Aynı zamanda da Fenerbahçe muhabiriydim.

Takımın sağlam defans oyuncularından Cem Pamiroğlu ile ikili bir mücadeleye girdim.

Dizime diziyle bir dokundu.

Tık diye bir şey attı ayağımda.

Tam nokta atışıydı..

Kaç sene geçti aradan.

Belki 15 yıl.

Belki daha fazla.

O günden beri ne zaman koşsam…

Dizim çıkıyor sanki.

Elimle oynatıyorum sonra.

Takır tukur sesler çıkıyor.

Ardından yerine oturuyor.

Beni maça çağıran dostuma bunu anlattım.

“Olsun yine de gel” dedi.

Sanatçılar arasında maç yapacaklarmış.

Alişan, Davut Güloğlu gibi isimler varmış.

Hedef belirlemişler.

En kısa zamanda sanatçı milli takımını kuracaklarmış.

Dünyada bunun örnekleri varmış.

Dün sanatçı milli takımının ilk temelleri atıldı.