Seda"ya yakıştı!

O geçtiğin alt yazıları yediririm sana” diyordu canlı yayında Tatlıses''e ithafen Bülent Ersoy... Tatlıses de anında diğer kanalda cevap veriyordu “Bana bak Bülo, kırarlar o bana salladığın parmağı” diye...

Canlı yayından canlı yayına savaş baltaları atılıyordu. O gün ben Tatlıles''in stüdyosunda canlı yayın konuğuydum. Reklam aralarında çıldırmış bir İbrahim gördüm. İnanılmaz telaşe, telefon trafiği, burnundan soluyan bir Tatlıses vardı. Ertesi gün ve sonrasında saatlerce Bülent Ersoy ile telefon muhabbetlerine girdim. Arayan kendisiydi, fikrimi soruyordu. Yanlışları ve doğruları yüzüne karşı söyledim “Siz zirvedeki iki dev sanatçısınız, bu kavga yakışmıyor” dedim...

Seda Sayan girdi araya önceki gün onları buluşturup barıştırdı. Devlerin kavgasını bir başka dev bitirdi. İşte doğru ve güzel olan bu.

Kavgalar, gürültüler hiçbirşey kazandırmıyor bu ülkeye... Ekran başından ayrılamayan yorgun insanlarımız iş gerilimi üzerine bir de kavgalarla strese sokuluyor... Sanatçısı, işadamı, siyasetçisi... Herkese görev düşüyor.

Ayrı dünyaların, ayrı görüşlerin insanları olsak da... Güzel olan birbirimizi sindirerek kucaklaşmak değil mi?...

Sevgili Seda bugün seni övme günüm...

Müthiş bir işe imza attın... Örnek oldun...

Şimdi olmasa bile birkaç yıl içinde siyasete gireceğini biliyorum... Gir.. Bir an önce gir... Ve kavga edip bu ülkeyi gerenlere katalizör ol...

Yakışır sana...

Bir kavganın pimini de yılların sanatçısı Nuri Sesigüzel çekiyor şu günlerde ekranlarda... O da İbrahim Tatlıses''e sallıyor durmaksızın... Yakışmıyor sana Nuri abi... Sen öğle kuşaklarına düşüp kavgaya girecek adam değilsin...

Haklı olsan bile...

Haksız ve seni yaralayan bir görüntü içine giriyorsun...

Dost acı söyler!...

Canım çekti. İlk kez sabah saat 08.00''de Ortaköy''e gittim kahvaltıya... Geceleri insanın yürümekte zorlandığı sahil bomboştu.

Ortaköy Camii''nin muhteşem güzelliği, Boğaz, köprü, deniz... Ve bomboş, sessiz bir alan... Çay bahçelerinden birine oturdum, kimse yoktu. Boğazın ruhuyla kendi ruhum başbaşaydı. Çaycı geldi bir çay bıraktı... Bir de kaset önüme...

“Abi benim kasedim var, bir türlü patlatamadık. Destek olur musun” dedi..

Vay annem vay dedim... Çaycı bile kaset çıkarmıştı... Boğaz''ın ruhu hemen kaçtı önümden... Bir saat şarkıcı çaycıyı dinlemek zorunda kaldım...

Tövbe tövbe...

Bir şey demeyeyim...